Toch terug

Schrijven

Toch terug

Zo’n week of zes geleden zat ik, net als nu, met de laptop op mijn schoot. En net als nu, begon ik toen te schrijven aan een nieuwe blog welke ik op dat moment de titel “Over en ...” mee wilde geven. Het zou mijn laatste blog worden, wist ik. Of in ieder geval zou het voorlopig de laatste poging zijn om mijn gedachten toe te vertrouwen aan het digitale perkament.

Al sinds mijn laatste berichtje vorig jaar, eind december, was het er even niet meer, dat contact met mijn diepste binnenste. Of, misschien was het er wel, maar niet bewust. Ik dacht er niet meer zo over na zoals ik een tijdlang wél deed en daar ook over schreef in mijn blogs. Het was alsof er genoeg gezegd en geschreven was, alsof er iets klaar en afgerond was.

Ja, het ging –en gaat– best aardig met me en de inmiddels veel beschreven balans staat redelijk vaak in het midden. Mede ook door het coaching traject wat ik een tijdlang gevolgd heb

Punt. Uit?

Ja, het was klaar.
Ik ben Edo, ik weet inmiddels wie ik ben en wat ik kan, maar ook wat ik niet kan of niet wil. Dus het is goed zo! En ik zet er een punt achter.

Of heel misschien een puntkomma.

Zo gedacht, zo gedaan en een week of zes geleden maak ik mijn laptop wakker om daarop mijn voorlopig laatste verhaaltje aan jullie te vertellen. Maar het lukte me gewoonweg niet om dat punt te maken, het kwam niet, zelfs die ‘eind’-woorden kreeg ik niet vanuit mijn hoofd op het papier. Ook de puntkomma werd niet gezet.

Zo stil in mij

Het bleef stil.
In mij.
Stil en oppervlakkig.

Tot enkele dagen geleden.
Uit het niets komt er een berichtje van een ‘stille lezer’: “ik mis je schrijfsels“.

O?

Zeker, ik wist wel vanuit reacties op mijn blogs dat deze verhaaltjes van mij herkenning vonden bij anderen. En het deed mij goed om te beseffen dat er veel meer mensen zijn die mijn gedachten delen.

Repeat? Wil ik niet.

Maar tegelijk wilde ik niet steeds weer in herhaling vallen, niet opnieuw vertellen dat ik zo enorm op kan zien tegen dat bezoek, of tegen dat telefoontje of die vergadering. Niet nogmaals wilde ik jullie vermoeien met het feit dat ik vaak lang last kan houden van die woorden die tegen me gezegd zijn, of die ik zelf tegen anderen gezegd heb.

En nog weer een klaagzang uiten over die bijna constant aanwezige moeheid en leegheid? Weer weeklagen over die futloosheid waarbij ik me afvraag of dit nu werkelijk het doel van mijn leven is? Nee, niet nogmaals.

Lees ook:   Corona-pauze

Of nog maar een keer vertellen dat ik de ene dag bovenin de achtbaan zit en de hele wereld aankan om de volgende dag weer voor pampus voor me uit te gaan zitten staren? Niet nodig.

Het was gezegd, allemaal.
En dus sloot ik de poort naar die binnenste gedachten om ze niet meer toe te laten.

En dus schreef ik niet meer.

Het was goed zo.

Maar toch.

Het korte berichtje van een stille lezer zet me aan het denken en ik besef weer hoe prettig het voor een ander, maar ook voor mezelf kan zijn om toch die diepere gedachten met elkaar te kunnen delen. Om daaruit herkenning te halen en te ervaren dat je niet alleen bent met bepaalde gevoelens of gedachten.

Zal ik het dan toch weer eens proberen om iets te schrijven?

Nou ja, in ieder geval schrijf ik dan hierbij een blogje om aan te geven dat het me niet loslaat, nog niet helemaal tenminste.

Dus dat.

Hinkelpot

Er draaien op dit moment weer allerlei woorden, gedachten en gevoelens rond in mijn hoofd. Vooral sinds gisteren borrelen ze weer op uit mijn binnenste. Ja, de poort is weer open naar die diepere laag van waaruit deze verborgen zielenroerselen opkomen naar de oppervlakte.

Het is toch weer prettig om te merken dat de producten van mijn geestesarbeid me nog steeds in een andere dimensie kunnen brengen, ergens anders dan alleen de oppervlakte.

Stof tot nadenken.
Woorden om over te filosoferen en te overpeinzen.

Eén woord voert op dit moment te boventoon: “Hinkelpot“.

Zou dat de titel worden van mijn volgende blog?

Minder en meer

Dank je wel Stille Lezer.
En dank ook alle andere stille -en minder stille- lezers; ik ga wellicht af en toe weer wat krabbelen op de kleitabletten van het internet.
Over van alles en nog wat.
Maar misschien wel iets minder over autisme.
En misschien ook iets meer over Het Leven van Alledag

+3

 

Reacties: 8

  1. Edo van de Schootbrugge LR schreef:

    Fijn om te lezen dat je weer terug bent, en woorden blijft geven aan gedachten, gevoelens en gedrag die meestal in de schaduwkant verborgen blijven voor “de buitenwereld”. Ook al lijkt een gebeurtenis tot een terugkerend thema te behoren, denk ik dat je je lezers zeker niet vermoeid met herhaling of “geklaag”. Wat jij opschrijft, zijn juist waardevolle ervaringen, reflecties en inzichten. En ook dat verandert mee met de tijd en je eigen ontwikkeling. Net als anderen, kijk ik uit naar je nieuwe krabbels. Succes!

    +1
  2. Edo van de Schootbrugge Anoniem schreef:

    Ik sluit mij hier volledig bij aan. Jouw talent om alles op een duidelijke wijze te verwoorden, waardoor er van mijn kant heel veel herkenning valt te bespeuren, biedt voor mij een bijzondere meerwaarde en troost. Heel veel respect daarvoor!
    Ik kijk elke dag in mijn mailbox of er weer een nieuwe blog is gepubliceerd. Ik heb het erg gemist!
    Je hoeft niet bang te zijn voor een herhaling van zetten. Ik vind het altijd fijn om stukjes te lezen die voor mezelf herkenbaar zijn. Dat gegeven geeft elke keer weer troost.

    Met vriendelijke groet,

    Jan Hendrik

    +2
  3. Edo van de Schootbrugge Jill Ranquin schreef:

    Toch stiekem blij dat het geen ‘over & out’ is Edo. Ik lees je graag. Dank je wel voor alles wat je hier deelt…

    +1
  4. Edo van de Schootbrugge Susanne schreef:

    Graag gedaan Edo. Zo fijn dat je weer gaat schrijven. Of iig daar over nadenkt!
    En die herhaling over zaken als enorm op kunnen zien tegen dat bezoek, of het vaak lang last houden van die woorden die tegen je gezegd zijn, of die je zelf tegen anderen gezegd heb. En ja ook het klagen, wat ik niet als klagen zie trouwens over die bijna constant aanwezige moeheid en leegheid, futloosheid zijn juist de onderwerpen waar ik graag over lees. En jouw kwaliteit is dat je het kunt verwoorden. Dat zijn de zaken waar ik zelf ook tegenaan loop en waar ik dan in jouw blogjes herkenning in vind en ook een stukje erkenning zo van zie je wel ‘ ik ben niet gek, ik stel me niet aan, er zijn meer mensen zoals ik. Je maakt zaken die in mij spelen en soms als een grote warboel voelen, overzichtelijk door ze op het digitale papier te zetten. Respect daarvoor! Maar je mag nee moet zelfs schrijven over wat jij leuk vind. Ik ga je sowieso volgen en ik zal wat vaker reageren:)
    Hartelijke groet, Susanne

    +2

Leuk wanneer je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.