Roller coaster rijbewijs

Achtbaan rijbewijs autisme

Roller coaster rijbewijs

Piep – Piep – Piep.
Het nare geluid van de wekker haalt me weg uit een ver en niet bestaand dromenland en met veel moeite open ik mijn ogen. Ik probeer mijn gedachten op een rijtje te krijgen.

O ja.
Donderdag.
Vrije dag.
Fijn.

O ja.
Drie op een rij vanmiddag.
Drie verschillende moeten-dingen.
Minder fijn.

Ik wil niet.

Terug naar dromenland

De wekker heb ik ondertussen het zwijgen opgelegd en ik laat me weer meenemen op de stroom van mijn gedachten. Nog een half uur lang zweef ik ergens tussen dromenland en de werkelijkheid.

Maar ik ontkom er niet aan. Het moet gewoon.
Ik moet er simpelweg uit, de dag tegemoet.

Straks gaat het vast beter.

Gedoucht, aangekleed en met de haartjes in de plooi laat ik de warme koffie in het kopje stromen. De geur is aangenaam, de gedachte dat dit bruine goedje dadelijk mijn hoofd zal doen opklaren geeft mij moed.

Nog even en ik zie alles helder.

Niet dus.

Zittend in de stoel laat ik de uren verstrijken en mijn vrije dag is ondertussen hard op weg om alleen nog een ‘vrije’ middag met doe-dingen te worden. Ja, natuurlijk, de avond is er ook nog. Maar die is er altijd, dus die doet niet mee voor de vrije dag.

Alleen al het idee dat ‘de tijd op raakt’ maakt me weer onrustig. Ik wil iets doen. Of nee, ik moet iets doen. Zoveel. Maar waar begin ik? Het lukt niet. Nu nog niet.

Eerst nog maar een bakkie dan. En daarna ga ik iets doen. Iets.
Straks trekt de mist in mijn hoofd vast en zeker op en dan gaat het beter. Het komt goed.

Doe-dingen

Opnieuw ga ik op bezoek mijn grote vriend –het koffiezetapparaat– om deze weer aan het werk te zetten. Terwijl ik op de knop druk voor het bakkie troost komen ineens de doe-dingen van deze middag op me af.

Eerst is er dat spannende gesprek met mijn autisme coach. Ja, leuk spannend, dat wel. Maar toch. Het is het ook nog het éérste gesprek van het traject waarin ik wil leren om beter in balans te komen. Die balans met mezelf, mijn gezin, mijn werk, mijn alles.

Ik weet nu al dat die gedachtewisseling met haar er voor zal zorgen dat mijn energielevel hard gaat dalen. Wat zeg ik? Al voordat het zover is zorgen de vele gevoelens en gedachten ervoor dat er enorme happen genomen worden uit mijn vitaliteit. Zou ik daarom nu al zo wazig zijn in mijn bovenkamer?

Pfff…

Dan gaan mijn gedachten naar doe-ding nummer twee. Want met mijn oude vader had ik afgesproken om een klusje te komen doen. De gedachte alleen al…

En als laatste is het dus ook nog donderdag; mijn eten-kook-dag.
Wanneer ik die eerste twee doe-dingen heb afgehandeld, dan wacht ook nog die zorg voor het avondeten op me.

Help!

Al die gedachten… het tolt in mijn hoofd. Het bruist, het rookt en het kookt.

Er prikt ‘iets’ achter mijn ogen.
Het iets wil eruit, maar het kan er niet uit.
Het zit vast in mijn hoofd, in mijn buik, in mijn keel.

Ineens realiseer ik het me:

Hupsakee, daar gaan we weer!

Eigenlijk was het gisteren al een beetje zover. Of misschien eergisteren. Want als ik naar mijn aquarium kijk dan weet ik genoeg. Het glas is zo groen dat ik amper de vissen kan zien. Mijn trots; verwaarloosd. Die passie, of soms zelfs obsessie, waar ik normaal gesproken al mijn tijd in steek heb ik nu juist in de steek gelaten.

Ja, nu ik erover nadenk weet ik genoeg; het is weer feest. Na een aantal maanden energiek en ontspannen te zijn geweest, gaat het ineens de andere kant op. Alweer.

Duikvlucht

Zo gaat het dus altijd, telkens is er weer die verdraaide achtbaan die naar beneden duikt. Ja, in een echte achtbaan is dat nou juist de lol ervan; dat je weer naar beneden duikt. Maar dat mijn karretje nu ineens weer keihard naar beneden gaat met mij erin? Nee, daar zie ik de lol totaal niet van in. Integendeel.

Lees ook:   Wat moet je?

Ik kan deze rit niet stoppen, waar is de rem?

Verstopt

De nare gedachten probeer ik tot rust te brengen door ze weg te duwen. En het ‘iets’ dat er uit wil duw ik samen met deze gedachten terug naar mijn diepste binnenste. Waar niemand ze ziet.

Zo.
Foetsie.
Wat je niet ziet, dat is er niet.

En weer door

De rest van de dag doe ik de dingen die ik moet doen. Het gesprek met de coach verloopt prima en het voelt echt goed. En ook de andere twee programmaonderdelen werk ik af zoals het hoort. Met mijn masker op (nee, geen mondkapje) en mijn beste beentje voor.

De dagen erna?
Nou, de koek is op. De energie is op.
Die mist in mijn hoofd? Die wordt alleen maar erger.
Het glas van het aquarium? Dat wordt alleen maar groener.

Drie weken later

“Vertel eens” zegt mijn coach belangstellend wanneer we vanochtend na drie weken opnieuw bij elkaar zitten. “Wat ging er goed de afgelopen tijd?” Tsja, op die vraag had ik even niet gerekend, want in mijn gedachten ging het vooral niet goed.

Wel een mooie insteek, om te kijken naar wat er wel goed ging, daar kan ik meteen iets van leren. Oké, ik kan vertellen dat ik op mijn werk erg productief ben geweest en veel collega’s heb kunnen helpen. Ja, dat was goed!

Maar natuurlijk komen we ook op het feit dat het dus drie weken lang niet zo goed ging. Dat ik al die tijd de balans kwijt was en rondliep met een mistig hoofd.

“Weet je ook waarom?” vraagt ze als ik mijn verhaal heb gedaan. “Is er een trigger waardoor je niet happy was?”

Nee, ik kan niets bedenken. Het overkomt me gewoon. Denk ik.

Fact of life?

Ook…

Rijles

Zulke dingen gebeuren, bij mij en bij iedereen. Alleen mijn karretje maakt denk ik vaak een iets wildere rit dan bij de meeste mensen. Wat zou het toch mooi zijn wanneer ik zelf een beetje mijn richting en tempo zou kunnen bepalen…

En juist daarom zit ik vanochtend op de goede plek.
Want deze morgen heb ik mijn tweede rijles.
Van mijn coach.
Levensrijlessen.

Vandaag was het een goede les die ongemerkt snel voorbij vliegt.

Zo, we gaan afronden, onze tijd zit er alweer op!” Subtiel merkt ze ook nog even op dat ik de laatste tijd weinig blogs heb geschreven. “Ja klopt” zeg ik, “ook daar stond mijn hoofd niet naar…”

Ze begrijpt het.

Het was het zetje dat ik nodig had.

De mist klaart langzaam op.
Ik schrijf weer een blog.
Morgen ga ik het aquariumglas weer schoonmaken.
Of anders overmorgen.

En over een poosje?
Dan haal ik vast en zeker mijn rijbewijs.
Voor de achtbaan.

Kan ik eindelijk zelf een beetje sturen.
Of op zijn minst op de rem trappen wanneer ik weer eens te hard naar beneden óf naar boven ga…

3+

 

Reacties: 1

  1. […] ga iets vertellen over mijn aquarium. Daar was ik tenslotte gebleven in mijn laatste blog. Misschien wordt het toch nog wat, ik ga het gewoon proberen en we zien […]

    0

Leuk wanneer je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.