Hinkelpot

Hinkelpot

Hinkelpot

Nee, het kwam niet uit de lucht vallen, die bewuste dag, Al een jaar of twee, drie hadden we hem in beeld en steeds vaker werd er in ons gezin over gesproken. Eerst leek het nog zo ver weg, maar dan ineens wordt het toch serieus en is hij daar.

Op 20 maart 1996 zijn Jenine en ik in de echt verbonden. Een snelle rekensom leert dat op diezelfde datum van dit jaar dat heugelijke feit inmiddels vijfentwintig jaar geleden is.

De verliefdheid van toen heeft na al die jaren plaatsgemaakt voor liefde die vast en hecht is. En ja, ook bij ons ging dat gepaard met alle bekende termen zoals vallen en opstaan, lief en leed, regen en zonneschijn en vul zelf de rest maar in.

25

Vijfentwintig jaar; dat mag gevierd worden!
En de meest voor de hand liggende gedachte van ‘vieren’ is waarschijnlijk een gezellige tijd doorbrengen met hen die ons dierbaar zijn, oftewel een feest. Want zo heurt het immers. Dus dat zweefde wel door onze gedachten, dat feest. Of misschien een feest-je

En naast het voorgerecht dat ze dus ‘feest’ noemen, stond als hoofdgerecht een trip door Amerika op het menu. Daarmee zouden wij onze meiden laten zien waar wij ooit samen geweest zijn, een jaar vóór en ook nog een keer kort na ons trouwen.

Toen, daar in Amerika, stonden we nog aan het begin van onze reis samen door het leven. En nu, na een reis van vijfentwintig jaren, zijn we al zoveel wijzer. En ja, ook ouder, wrijf het er maar in…

Feest!

En ja, dat feest hè, daar wil ik het dus nog even over hebben met jullie. Want ‘vroeger’, toen Corona alleen nog maar een biermerk uit Midden-Amerika was, toen we nog geen idee hadden dat de wereld überhaupt op slot zou kúnnen gaan, toen dachten we dus na over een feest voor deze heugelijke dag. Nee, niet per se een heel groot gebeuren met alles erop en eraan, misschien alleen een viering in kleine(re) kring.

Een feest.
Voor de meeste mensen een leuke gelegenheid en iets om naar uit te zien. Een gezellige tijd om samen te kletsen, te eten en te drinken. ‘Socializen’ heet dat dan, want je moet vooral sociaal doen en zijn.

Leuk!

Toch?

Voor de meeste mensen leuk, maar meestal niet voor mij.
Voor mij geen feestvreugde maar feestvrees.

En hoewel we dus al zo’n jaar of twee die heugelijke dag dichterbij zagen komen, duwde ik die gedachte meestal een beetje weg. Van mij mocht het nog wel iets langer duren dan twee jaar, want ja, dat feest hè… Of, als het geen feest zou worden, dan nog is er nog al die extra aandacht die op zo’n dag naar ons toe zal komen.

Een feest(dag) is voor mij meer zoiets als een onoverkomelijke verkeersdrempel op de weg naar morgen. Een hobbel die genomen moet worden waarna ik weer verder kan met mijn gewone ritme, verder met de dingen die ik ken en waar ik niet zo tegenop hoef te zien.

Feestloos

En toen gebeurde er iets wat niemand kon bevroeden en waardoor mijn leven een stuk aangenamer is geworden. Het lot helpt mij blijkbaar een beetje mee. Niks meer feesten en partijen, niet meer wekenlang opzien tegen die verjaardag, niet dagenlang stil en teruggetrokken zijn vanwege dat ‘gezellige‘ samenzijn dat eraan komt.

Want: lockdown!

Inmiddels al een jaar lang blijf ik verstoken van de stress en zorgen die de social events mij geven. En in aanloop naar de zilveren-bruilofts-dag hoefde ik me dus ook niet druk te maken over een mogelijk feest om het heugelijke feit te vieren. Mag ik het hardop zeggen: ik vind het heerlijk zo!

Geen feest.
Maar ook geen reis…

Maar toch…

Trring!
De dag start wanneer de bakker aan de deur staat om ons bestelde ontbijt te bezorgen. Met ons vieren kunnen we zo gezellig wakker worden met een overdaad aan broodjes en alles wat erbij hoort. Een prachtig begin en echt, geloof me wanneer zeg dat ik hiervan geniet hoor! Werkelijk enorm intens kan ik dergelijke mooie momenten met mijn gezin ervaren, ik zuig elke seconde ervan op en wil de tijd vasthouden…

Maar toch, naast de feestelijke en dankbare gevoelens, is er zoals altijd ook weer ruimte voor een negatieve tegenhanger. Want vandaag lijkt het alsof ik aan het hinkelpotten ben. Dat spelletje waarbij je telkens verder moet hinkelen via stoeptegels om uiteindelijk de eindstreep foutloos te bereiken.

Hoewel deze dag geen grote drempel hoeft te zijn op de weg naar morgen, voelt het toch een beetje als hinkelen, want lekker doorlopen op mijn eigen tempo zit er vandaag ook even niet in.

Lief en ingewikkeld

Halverwege de ochtend stopt er een auto voor ons huis met het logo van een bloemist erop. Even later staat de chauffeur annex bezorger aan onze voordeur met een mooi boeket bloemen. Prachtig en wat een mooi gevoel geeft het dat iemand ons zo’n warm hart toedraagt en verrast met bloemen!

Mooi, en ik voel gemengde emoties, diep vanbinnen.

Ik hinkel verder naar de volgende tegel.

Want: lief al die aandacht.
Maar ook: ingewikkeld al die aandacht.

Deze bloemist bleek de eerste in de rij van een heel aantal bezorgers te zijn. Nog diverse keren stopt er een wagen bij ons stulpje om er een mooie bos ruikers uit te halen en aan ons te overhandigen.

En hoewel ik er erg van geniet is het toch ook elke keer weer een sprong op de hinkelpot.

Alsof die bloemenweelde nog niet genoeg is komt ook nog eens de postbode langs om vervolgens heel veel kaarten in onze brievenbus achter te laten. Hij had nog net geen aparte postzak nodig. En op de sociale media vinden we nog veel méér mooie en lieve berichten gericht aan ons adres. Het is werkelijk heel bijzonder allemaal.

Maar toch…

Dankbaar versus schuld

De hele dag ben ik onderhuids bezig om mijn evenwicht te bewaren. Want enerzijds voelt deze feestelijke dag als een hobbel in mijn gewone ritme. En anderzijds doen de vele lieve felicitaties van familie, vrienden en kennissen mij goed en geven mij warme gevoelens.

Maar ook andere gevoelens komen bij mij binnen, namelijk die van ongemak, gevoelens van een soort schuld.

Elk kaartje en ieder bloemetje wordt nu een volgende tegel, een volgende sprong op de hinkelpot.

Want al die groeten, bloemen en mooie wensen laten mij ook zien hoeveel ik in gebreke blijf als het gaat om hartelijkheid naar de ander. En nu alle bloemenvazen in ons huis bezet zijn met de meest prachtige groeten besef ik maar weer eens hoe fijn het is wanneer anderen om je geven. En tegelijk weet ik hoe ik zelf tekort schiet in de aandacht naar de ander…

Dankbaarheid en schuldgevoelens wisselen elkaar telkens af.

Ik hinkel verder totdat de dag teneinde is en ik moe van het balanceren mijn hoofd op het kussen leg. Pfff…. ik heb het einde weer bereikt van de hinkelpot.

Het ligt niet aan jou

Dank allen voor de vele lieve groeten en wensen.
Dank iedereen voor jullie warme harten.

Sorry wanneer ik soms tekortschiet in groeten en wensen naar jullie toe. Het spijt me wanneer ik niet die verdiende aandacht geef aan jullie feest of verjaardag zoals jullie wel aan ons, aan mij geven.
Excuus wanneer ik niet altijd opensta voor een gezellig praatje over de heg of aan het bureau.

Het is niet persoonlijk.
Het ligt niet aan jou.
Het ligt aan mij.
Of, anders gezegd, zo ben ik.

Want:

Ik ben moe van iedereen altijd maar de aandacht geven die hij of zij vraagt.
Ik ben moe van het mezelf sociaal mooier voordoen dan ik eigenlijk ben.
Ik ben moe van altijd maar gezellig proberen te zijn omdat dat van mij verwacht wordt.

Ik ben iets meer mezelf geworden.
En dat geeft soms rust.
En vaak schuldgevoelens.

Het was een mooie dag

Deze drempel op de weg naar morgen, die een mooie en gedenkwaardige dag was, is weer genomen en ik ga weer verder met mijn gewone ritme, mijn gewone leven zoals ik dat ken.

Even geen feestvrees.
Even niet hinkelen.

Op naar de volgende drempel.

 

Reacties: 11

  1. Edo van de Schootbrugge LR schreef:

    Hallo Edo, gefeliciteerd met jullie jubileum en mooi omschreven hoe er een spanningsveld ontstaat tussen vreugde/blijdschap en een gevoel van schuld omdat je in gebreke denkt te zijn richting een ander. Je realiseert je goed dat je niet langer volgens een “sociaal-gewenst’ script wilt leven, en daarom denk ik dat je je ook niet zou moeten verontschuldigen om wie je bent. Omgekeerd zou je het denk ik ook apart vinden als iemand zich aan jou zou verontschuldigen met de boodschap “sorry dat ik je bloemen stuur, ik moet wat van mij laten weten” of “sorry dat ik zoveel praat, ik kan niet tegen stilte en rust” 😉

    En eigenlijk ben je juist heel erg attent (met iedereen proberen rekening te houden, en geen gevoelens willen kwetsen) en tel eens de vele woorden in je blogs die in geschreven vorm misschien wel meer impact maken dan gesproken. Ik moet gelijk denken aan de uitspraak van Temple Grandin: “different, not less”.

    Er zullen altijd drempels blijven die moeite kosten. Ik vind het mooi om te lezen dat je die kunt benoemen, en steeds meer een aanpak durft te kiezen die passend bij jou is. Laatst moest ik ook een vriend teleurstellen om af te spreken. Hij was teleurgesteld omdat hij onze gesprekken mistte. Ik ook. Tegelijkertijd wist hij mij wel gerust te stellen met een hele mooie uitspraak: “nee zeggen tegen een ander, is ja zeggen tegen jezelf”. In het verlengde van je jubileum wens ik je daarom een ja-woord aan jezelf toe door veel nee’s te verkopen 🙂

    • Zoals altijd weer een mooie reactie van jou, LR!

      Een goede uitspraak inderdaad: “Nee tegen een ander is ja tegen jezelf”. Je kunt wel zeggen dat dit ‘een waarheid als een koe’ is! Echt een mooie om mee te nemen.
      Juist een paar dagen geleden heb ik ‘nee’ gezegd tegen een deel van mijn huidige vrijwilligerswerk omdat het me teveel wordt. En daarmee zeg ik idd ‘ja’ tegen mezelf.

      Ook begin ik steeds meer te beseffen dat we allemaal anders zijn, ieder met zijn of haar ‘dingen’. En dus voel ik me ook steeds minder ‘anders’, precies zoals Temple Grandin’s uitspraak eigenlijk.

      Dank voor je mooie wens en ik blijf zeker oefenen in ‘nee- zeggen 😉

      Ik wens jou ook het beste toe in jouw eigen zoektocht!

  2. Edo van de Schootbrugge Susanne schreef:

    Allereerst van harte gefeliciteerd! En weer zo veel herkenning. Voor mij zijn deze dagen ook altijd erg lastig. Je ritme word verstoord, je moet opeens sociaal doen, terwijl je dat eigenlijk niet bent, zo’n dag raast aan je voorbij zonder tijd om alles rustig een plekje te geven. Ik kan daar dan de volgende dag ook nog erg moe van zijn. En wat het moeilijkste is voor mij, zijn feestjes buiten het eigen huis dan is alles anders en daarnaast de omgeving ook. Ik zoek dan altijd graag een plekje in de zaal wat prettig voelt zeker niet midden in de ruimte waar het overzicht totaal ongrijpbaar is. Herken jij je daar in? Op mijn werk bijvoorbeeld, nu alweer tig jaar geleden hoor, werd ik op dat gebied niet begrepen en werd ik gedwongen om het bureau in het midden van de ruimte te gebruiken want ik werkte het minst aantal uren. Ik werd daar letterlijk ziek van. Maar goed ik dwaal af…herkenbaar dus dat hinkelen op feestdagen. En ook het schuldgevoel herken ik, maar weet je, het is zo het is niemand zou zich anders of beter voor moeten doen dan je bent, want daar heb je alleen maar jezelf mee. De mensen die echt van je houden weten en voelen vooral wel dat je een goed mens bent, daar gaat het om. Spontaniteit is ook niet alles 😉

    • Edo van de Schootbrugge Susanne schreef:

      P.s.wat sociaal doen betreft leven we nu in een geweldige tijd. Word straks nog weer afkicken van die veilige cocon. Kan ik nu al wel tegenop zien.

    • O, daar zie ik ook enorm tegenop. Ik speel met de gedachte of ik tegen die tijd misschien beleefd wat van die ‘gezelligheid’ af kan slaan…

    • Dank je wel Susanne!

      Wat jij omschrijft is een mooie aanvulling op mijn blog. Zoals dat alles voorbij raast zonder dat het een plekje kunt geven en de vermoeidheid die dat geeft!
      En ja, die plek in de ruimte is ook zo bepalend. Eigenlijk automatisch wordt ik naar de zijkanten van een ruimte, naar de kanten van een groep getrokken. Ik zal het midden nooit opzoeken als het niet hoeft. Aan de zijkanten heb je overzicht, voelt het veiliger. En dan het liefst nog een plek waar ik hooguit één persoon naast me heb. Helaas werkt het niet altijd zo, zoals helaas destijds met jouw werk.
      En wat je zegt is mooi: dat de mensen die echt van je houden weten we je bent en mooier voordoen niet nodig is.
      Dank voor je mooie aanvulling!

    • Edo van de Schootbrugge Susanne schreef:

      Beleefd afslaan, dat klinkt goed haha. Liefdevol nee zeggen is ook een optie.
      Wat mij altijd helpt is om me te realiseren dat niemand recht op mij heeft, zeker niet als ze mij als mens niet respecteren. Je kan niet iemand respecteren en toch zijn of haar identiteit, afwijzen. Dat is geen respect.
      Als je je niet veilig voelt om jezelf te zijn en de waarheid te vertellen hebben ze er ook geen recht op 😉

  3. Edo van de Schootbrugge Anoniem schreef:

    Hoi Edo ,ik denk dat jij veel mensen helpt door zo duidelijk uit te leggen hoe het voelt voor jou (en al die anderen). En soms heeft ook een ‘gewoon mens genoeg aan zichzelf en even geen zin om te kletsen hoor. Groetjes Jolanda.

  4. Edo van de Schootbrugge amvdw393 schreef:

    Heel mooi geschreven Edo!
    Je voelt je zelf tekort schieten naar aandacht voor een ander maar dat moet je proberen los te laten, echt.
    Je bent goed zoals je bent, een mooi mens en gezegend met een uitzonderlijk goed schrijftalent

Leuk wanneer je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.