Geluk in een flesje

Geluk in een flesje

Geluk in een flesje

Vanuit mijn vakantieverblijf probeer ik dit nieuwe blog het levenslicht te laten zien. Ja, je leest het goed: ‘vakantieverblijf‘.

Het is niet voor het eerst dat ik iets schrijf over vakantie.
Voor velen is het dé tijd van het jaar waar reikhalzend naar uitgekeken wordt, vaak al beginnend met een bezoek aan de vakantiebeurs in december. Op het werk raken ze niet uitgepraat over de bestemming en de vele geneugten die hen ten deel zal vallen tijdens hun verblijf in het aardse paradijs. En na terugkomst worden alweer nieuwe plannen gesmeed voor de volgende trip.

Het zal jullie niet verbazen dat ik iets anders in dit hele gebeuren sta. Wanneer mijn vakantie nadert hoor ik de collega’s om me heen aftellen naar het moment dat ik met verlof zal gaan. Ik vraag me af of dat is omdat ze blij zijn dat ik dan even uit hun midden weg ben, of dat het gevoed wordt vanuit meeleven dat ik bijna van mijn rust mag gaan genieten. Ik gok het laatste. En het gekke is dat zij er dus drukker mee zijn dan ikzelf, met mijn vakantie nota bene.

Och, als het dan zover is, kan ik er ook wel van genieten hoor! Heerlijk wanneer ’s morgens de wekker een paar uur later gaat, of helemaal niet. Heerlijk dat ik niet vastzit aan de planning van een agenda. En heerlijk dat ik mijn hoofd wat rust mag gunnen van het vele denkwerk wat ik overdag normaal gesproken moet doen om mijn werk goed te kunnen volbrengen.

Vakantie

Altijd leuk?

De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in een huisje in het oosten van ons land. Regelmatig moet ik denken aan die slogan van een bekend vakantiepark: “Gezellig, samen, in een huisje…”. En dat is het ook echt. Het is oprecht gezellig met elkaar. Een andere omgeving, ander ritme en andere dingen doen geeft me nieuwe energie en ik geniet er dan ook volop van.

Maar toch. Altijd is er weer die ‘maar’ die de boel op zijn minst een klein beetje in de war gooit. Of soms werpt die ‘maar’ de hele zooi op de kop. Altijd is er een onderbuikgevoel dat de mooiste randjes van het geluk afschraapt.

Stekende angel

Wat is nu eigenlijk geluk?

Wanneer ben je echt gelukkig? Ook dit is zo’n terugkerend thema waar ik al vaker over geschreven heb. Bestaat oprecht geluk eigenlijk wel?

Ik merk dat we in ons gezin vaak praten over die mooie momenten die we samen hebben meegemaakt tijdens vakanties. “Weet je nog, toen en toen?” De meest gelukkige tijden worden blijkbaar vaak tijdens vakanties beleefd en daar kun je vervolgens nog jaren op teren. Of met weemoed aan terugdenken. En misschien zit in dat laatste wel de angel die mij steekt…

Gisterenavond hadden we een heel gezellig tijd als gezin op een terrasje. We genoten van het eten, van het mooie weer en van elkaars samenzijn. Ik zag mijn vrouw, twee meiden en schoonzoon totaal ontspannen genieten van de gemoedelijke sfeer, veel lachend en pratend. Op een gegeven moment was het alsof ik er van een afstand naar stond te kijken, alsof ik er niet bij was. Als een muurbloempje observeerde ik het tafereel en wat ik zag maakte mij warm vanbinnen.

Geluk in een flesje

De ontspanning van het moment raakte me, de rust en vrolijkheid van hen die mij dierbaar zijn ontroerde me en ik besefte dat dit geluk is. Zo samen mooie en fijne tijden met elkaar beleven, herinneringen maken, dat is waar het om draait!

En ik wilde het vasthouden.

Ik wilde het geluk in een flesje stoppen en meenemen naar huis om het altijd bij me te hebben. Zodat ik het flesje kan openen en even wat van dat geluk kan proeven op momenten dat het anders voelt, wanneer het geluk weer eens zover weg is dat het onbereikbaar lijkt.

Feestje

Ze zeggen wel eens ‘Het leven is een feest!”
Om er vervolgens snel de dooddoener achteraan te plakken dat “je wel zelf de slingers op moet hangen”.

Ik moest daaraan denken op dat terrasje, tijdens dat gelukkige moment toen ik daadwerkelijk de ‘slingers’ zag hangen en het leven even daadwerkelijk een feestje was.

Maar zijn dat nu de slingers die ik zelf moet ophangen om het leven tot een feest te maken? Moet ik daadwerkelijk altijd maar moeite doen om het leuk te máken in plaats van dat het leven ook gewoon goed kan zíjn van zichzelf? Zonder dat ik die ‘moeite’ ervoor moet doen?

Terwijl de nog aangename avondzon op mijn gezicht schijnt kijk ik naar mijn gezin, ik observeer hun gesprekken, het lachen, zie de twinkeling in hun ogen. Ik prijs me oprecht gelukkig met dit alles. En tegelijk is er die angel die mij weer steekt om te vertellen dat het maar kortdurend geluk zal zijn.  

Een groter besef komt langzaamaan binnen.  

Dit is het dus

Precies dit is het waar ik bang voor ben.
Ik ben dus bang om geluk te ervaren in de wetenschap dat het binnen de kortste keren weer weg zal zijn. Bang om rust en ontspanning te voelen en dat ik opnieuw teveel hoop ga krijgen. Want ik mag vooral niet teveel hopen dat ik het ware geluk gevonden heb.

Ik ben bang voor de hoop.
Omdat ik weet dat het weer anders wordt.

Dit is het dus.

Precies hierom pak ik weinig ontspanning voor mezelf, neem ik weinig vrije dagen op. Omdat ik niet dat gelukkige gevoel wil ervaren in de wetenschap dat het een moment later weer anders zal zijn. Dit is de reden dat ik me vaak volop op mijn werk stort omdat ik weet dat het werk er wél altijd zal zijn en zolang ik dát maar supergoed doe, dan zal ik daar mijn geluk uithalen, of in ieder geval een soort voldoening.

Rupsje Nooit Genoeg

Alsof ik nog niet genoeg aan het denken ben, daar op dat terrasje, komt er ook nog een soort schuldgevoel over mij heen. Ach ja, dat kan er ook nog wel weer bij. Een schuldgevoel omdat ik aan zoveel lastige dingen denk juist op momenten dat ik de slingers zie hangen. Want: ‘ik heb het toch zo goed?’ En inderdaad, ik heb niks te klagen. Huisje, boompje, beestje. Alles voor elkaar. Ben ik dan een soort Rupsje Nooit Genoeg die altijd maar meer wil? Altijd maar bezig met denken aan de toekomst hoe het nog beter, mooier, fijner kan worden?

Wanneer heeft dit rupsje genoeg? Ach, het is ook een eigenschap van ons mensen om altijd maar vooruit de kijken naar dat wat er komen gaat. Om altijd maar weer ‘meer’ of iets nieuws, iets beters te wensen. Regelmatig komt het voor dat -terwijl we lunchen- het gesprek alweer gaat over ‘wat we vanavond zullen eten’.

Of wanneer ik een mooie nieuwe vis voor mijn aquarium heb gekocht denk ik vrij snel alweer aan een ander, nog mooier exemplaar want als ik die in mijn bak heb zwemmen, dán zal het plaatje compleet zijn. Dán zal ik gelukkig zijn.

Iets met groener gras bij de buren ofzo…

Maar het is nooit genoeg

Dit rupsje heeft nooit genoeg.

En ja, ik weet wel, het is goed om vooruit te kijken, goed om wensen te hebben, dromen te koesteren. Dat geeft je kracht, energie en drive om door te gaan. Maar tijdens mijn coach-gesprekken heb ik ook andere geluiden gehoord namelijk dat je mag genieten van het moment, van datgene dat er nu al is!

“Twee dingen kun je niet veranderen: het verleden en de toekomst”
“Wees je bewust van het moment!”

Mijn autisme coach

Nog steeds zittend op het terrasje in het oosten van ons land wil ik die nieuwe positieve gedachten koesteren; dat ik gewoon mag genieten van het hier en nu! Ik wil minder terugkijken naar vroeger en niet meer zoveel vooruit kijken naar morgen.

De tijd zal het leren of het me echt gaat lukken…

Wat ik er eerlijk van verwacht? Ik schat in dat het me nooit echt gaat lukken om langere tijd zorgeloos blij te kunnen zijn met het hier en nu. Maar zeg nou, zelf, wie is dat wel, wie is nu bijna altijd echt blij, zorgeloos en gelukkig? Niemand, want zo is het leven toch?

En weer door

Nou, ik ga weer verder met van mijn vakantie, nog een paar dagen en dan begint het echte leven weer. Tsja…

Momenteel zie ik de slingers hangen en besef ik hoe goed we het hebben. Goed beschouwd ben ik gewoon best gelukkig en heb ik helemaal niets te klagen. En in plaats van het geluk in een flesje te stoppen, geef ik die nieuwe gedachte de ruimte en ’pak’ ik het hier en nu. Althans, dat probeer ik. Hopelijk blijft dit rupsje tevreden…

Ik wens iedereen een fijne vakantie, geniet van elkaar, geniet van het moment en probeer de slingers te zien!

 

Reacties: 2

  1. Edo van de Schootbrugge Gerrit Holstege schreef:

    Hoi Edo, “toevallig” kom ik je (al surfend) tegen op Instagram en meteen gaan m’n gedachten dan terug naar onze reis in Californië met het koor.
    Met heel veel interesse heb ik je vakantie blog gelezen; boeiend, oprecht, ontwapenend én herkenbaar. Ik ga je andere blogs ook lezen.
    Doe de groeten aan Jenine en een hele fijne zondag toegewenst.
    Gerrit Holstege

    • Hoi Gerrit! Wat leuk dat je om je hier te ‘treffen’ en dat je even een reactie geeft!

      Klopt, ik denk ook nog vaak terug aan de mooie tijd in Californië. Weet je nog, die oudere dame met de rode cabriolet die ze haar ‘Red Baby’ noemde? Dit sluit eigenlijk wel aan bij dit blog bedenk ik me nu; “Weet je nog van toen en toen?”

      Dank voor je complimenten, dat doet me goed. Ik schrijf zo mijn eigen hersenspinsels en het is altijd prettig om te zien als mensen dit herkenbaar vinden :-). Gewaardeerd.

      Je krijgt de groeten terug van Jenine en we wensen je een fijne dag verder!
      Edo

Leuk wanneer je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.