Face to face

Foutje bedankt

Face to face

O, een nieuw gezicht“, denk ik terwijl ik door het kantoor loop op één van de schaarse dagen dat ik daar aanwezig mag zijn. In deze vreemde tijden waarin je nauwelijks nog collega’s in het wild ziet, is het zelfs voor mij bijna een plezier om van huis te zijn en andere gezichten te zien dan die van mijn geliefde naasten.

Maar dit gezicht ken ik dus nog niet. En bij nieuwe collega’s moet ik altijd weer denken aan die keren toen ik zelf als een kat in een vreemd pakhuis zat omdat ik begonnen was aan die nieuwe baan. Wat kan het dan een verademing zijn wanneer een nieuwe collega even de moeite neemt om een vriendelijk woordje tegen je te zeggen!

Meestal doe ik dat dus ook. Bij nieuwe gezichten. Even dat vriendelijke woordje om die nieuwe kat op zijn of haar gemak te stellen.

Alleen nu even niet, want ik ben druk.
Althans, ik vind dat ik druk ben. Het is mijn missie om die ene melding op te lossen zodat het computersysteem weer draait als een zonnetje. Dus ja, ik ben gewoon echt druk. En dus heb ik even geen tijd voor die nieuwe persoon die zich misschien wel verloren voelt.

Egoïst dat ik er ben.

Voor de derde keer loop ik langs het nieuwe gezicht en er begint mij iets te dagen. Heb ik haar misschien toch eerder gezien? “Euhhh… nee“, is mijn conclusie. “Moet ik iets tegen haar zeggen? Euhhh… eigenlijk wel“, denk ik, maar ik heb die missie dus: hup, weer door!

Zoals gezegd denk ik bij nieuwe collega’s vaak terug aan mijn eerste keer. Dat wil zeggen, de eerste dag dat ik ergens binnenkwam. In een flits zie en voel ik weer hoe het was. En mijn diepste ik, het centrum van wie ik ben, van wat ik voel en geloof, verzet zich tegen allerlei nare gevoelens die boven komen drijven samen met die gedachten, alsof ze onlosmakelijk aan elkaar vastgekleefd zitten in mijn ‘zijn’.

Mijn eerste keer

Zo voel ik weer hoe het was tijdens die eerste dagen van mijn militaire dienst. Dat ik als onwetend ‘jongetje’ van De Veluwe tussen al die stoere gasten uit Amsterdam, Rotterdam en Den Haag kwam te zitten. Nog hoor ik de vijandige woorden van die collega-militair die mij keer op keer kleineerde.

Of ik denk terug aan die eerste echte baan toen ik na dag 1 onder de douche stond, daarbij met mijn hoofd tegen de muur bonkend. Omdat ik compleet in paniek was. Omdat voor mij de wereld was vergaan want ik was mijzelf, mijn vrijheid en alles wat ik dacht te kennen geheel en al kwijt.

Of ik herinner mij al die bijna-eerste-keren dat ik gesolliciteerd had en toch maar weer ‘nee’ zei, omdat de paniek al toesloeg bij alleen de gedachte aan een nieuwe baan, een nieuwe omgeving en nieuwe mensen.

Even voorstellen

Bij de vierde keer dat ik langs haar loop kijk ik de dame toch nog maar eens goed aan en zie geen herkenning. Nee, ze is echt nieuw, nu weet ik het zeker. Laat ik maar even de aardige collega uithangen om haar te laten voelen dat ze welkom is. Uit het niets hoor ik mijzelf ineens tegen haar praten, mijn stem klinkt leeg en raar in de kantoorruimte waar verder niemand aanwezig is.

Het blijft apart dat het formuleren van samenhangende zinnen in een situatie als deze zo’n lastig ding is. Voor mij tenminste. Maar wie ‘A’ zegt moet ook ‘B’ zeggen en in mijn geval is dat haast letterlijk van toepassing en dus praat ik maar verder.

Daarbij doe ik mijn best om zo losjes mogelijk over te komen, probeer ik de indruk te wekken dat praten me makkelijk afgaat en dat ik zo’n relaxte, vriendelijke gast ben. Al babbelend stel ik mij voor, vertel mijn functie en geef aan dat ze mij misschien wel eens aan de telefoon kan krijgen als ze een computer-vraag heeft. Ik vraag wat haar werk inhoudt en of het lukt om te starten, zo in een bijna leeg kantoor.

Lees ook:   Doe ff sociaal!

Het gesprek loopt wat moeilijk, merk ik, vooral omdat er van alles door mijn hoofd schiet.

Wat zegt ze nu precies?
Ik zie haar mond bewegen en ik hoor geluid, alleen haar woorden komen niet aan. “Maar hoe moet ik nu dan reageren? Tsja, ik praat maar gewoon door, dat is het beste“.

Spaghetti in mijn hoofd

Gespannen probeer ik haar mimiek te lezen terwijl ik het gevoel krijg aan een monoloog begonnen te zijn.
Begrijpt ze mij?”
“Zeg ik rare dingen? “
Wat wilde ik nu eigenlijk ook alweer zeggen?

Het wordt spaghetti in mijn hoofd en de woorden en zinnen dwarrelen en buitelen over elkaar heen.

En dan ineens voel ik mijn gezicht kleuren en mijn maag maakt een rare beweging. Want plotseling dringt er iets tot mijn warrige hoofd door.

Wat dom

“Shit”

“Ik heb haar vorige week ook al gesproken…”

Ook vorige week heb ik haar verteld wie ik ben, wat ik doe en heb ik haar succes gewenst met haar nieuwe baan. Ook toen heeft ze mij haar naam genoemd en verteld van haar taken. Ik heb haar zelfs al geholpen met een ict-probleem. Tjemig wat stom zeg! Wat enorm bizar dat ik haar gezicht niet heb onthouden! Ach ja, ik was druk -vond ik toen ook al- en ik had een missie -dacht ik ook toen al. Ook vorige week was het gesprek met haar een plotselinge onderbreking tijdens mijn taak van dat moment. En blijkbaar heb ik haar gezicht, maar ook haar naam, daardoor niet geregistreerd in mijn grijze massa.

Ik probeer nog wat van de situatie te redden door zoveel mogelijk te herhalen van vorige week, zoals dat ik haar gezien heb en dat ze toen daar en daar zat en…

Hou maar op Edo, je bent toch al door de mand gezakt.
Ik wens haar een fijne dag en ga maar verder.

Verder met mijn missie, met die ene taak die mijn hoofd overheerst en die af moet, pas dan heb ik weer een beetje rust in de bovenkamer.

Pfff…..

Ik vraag me af wie zich nu beroerder voelt: zij, die nieuwe kat in het pakhuis die ik wel even gerust zou stellen?
Of ik, die aap bovenop de rots die de nieuwe rots-bewoner eens goed zou laten zien dat hij zichzelf totaal onder controle heeft?

Die dag loop ik nog diverse malen langs haar bureau. Druk, met een missie.
Nog steeds doe ik alsof ik relaxed ben en de touwtjes in handen heb.
En nee, ik heb me die dag niet nogmaals aan haar voorgesteld. Eerlijk gezegd heb ik geen woord meer met haar gewisseld…

En de volgende keer? Nou, dan zal ik haar toch vast en zeker herkennen zonder mijzelf eerst weer voor te stellen? Ja toch? Niet dan?

Tuurlijk.

Ik hoop het maar…

+1

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.