Even niks

Niks rust

Even niks

Zo, het is weekend! Alweer is er een week voorbij gevlogen. Een week met al haar uitdagingen, leuke en minder leuke dingen, tijden van spanning en inspanning, en soms een beetje ontspanning.

Weekend. Tijd om andere dingen te doen, ruimte om die tijd naar eigen believen in te vullen. Tijd voor:

-Niks
-Klusjes
-Nog meer niks
-Of toch meer klusjes

Wakker worden

Het wakker worden is zo’n eerste klusje. Kijkend naar de gordijnen op de slaapkamer zie ik het zonlicht erdoor schijnen. “Oké, het lijkt een mooie dag te worden”, denk ik, maar vanbinnen voelt het wat anders. Beetje leeg eigenlijk. Hoewel de zon uitnodigend haar stralen door de gordijnen probeert te duwen, doe ik mijn ogen nog maar weer even dicht. Nog even niks, gewoon liggen, nog een poosje wil ik afstand houden van het leven dat zich buiten de slaapkamer bevindt.

Rumoerig

Het was een drukke week die achter me ligt, of eigenlijk is het al wekenlang erg rumoerig in mijn leventje.

Zo is daar mijn oude vader die langzaam maar zeker steeds meer mankementjes vertoont en daardoor mijn aandacht en tijd nodig heeft. Tijd die onder andere opgaat aan diverse bezoeken aan het ziekenhuis. Natuurlijk heb ik het graag voor hem over, maar het zorgen voor hem betekent dat ik minder kan zorgen voor mezelf.

Maar á la, het hoort erbij, geen probleem.

What the hack?

Ook op mijn werk is het ronduit onrustig met elke dag nieuwe uitdagingen die soms evolueren tot problemen. Sommige problemen -zoals vorige week een serieuze hack-poging in ons ict-systeem- geven de nodige onrust op de zaak. En dan druk ik mij heel zachtjes uit. Deze reuring zorgt ervoor dat ikzelf, maar ook mijn ict-collega’s tot het randje worden gepusht om echte schade te voorkomen. Systemen moeten omgebouwd worden, ‘deuren’ worden dichtgezet, collega’s worden geïnformeerd en leiding en directie worden gerustgesteld. De eerste stress is weg, maar we zijn er nog lang niet.

Ja, het waren me de weekjes wel, zo al met al.
Maar nu is het weekend.

Nix

Rust.
Even niks.

Nog liggend op bed besluit ik om toe te geven aan de roepende zonnestralen en dwing mijzelf om mijn ogen open te houden. Maar denkend aan dat leven buiten de slaapkamer ervaar ik nog steeds weinig drang om eruit te gaan, want ik voel me leeg, beetje opgebrand. Helaas is blijven liggen gewoon zonde van mijn ‘vrije’ tijd, dus hup, eruit en onder de douche!

Eenmaal beneden geniet ik van mijn eerste kopje koffie. Mijn dochter zegt wel eens “Pap, je bent verslaafd aan die koffie!”. Ik geloof dat ze nog gelijk heeft ook. Het bruine vocht helpt mij om de wereld weer een beetje helderder te zien en om mijn gemoed een eerste oppepper te geven. Nee, ik ben niet depressief, ik ben niet verdrietig. Alleen een beetje leeg, alsof de drukte van de afgelopen weken de meeste energie uit mijn lijf, uit mijn geest heeft gezogen.

Vrij?

Afgelopen donderdag was het dieptepunt. De donderdag is mijn vrije dag in de week -ik werk vier keer negen uur- en dus heb ik wekelijks een mooie onderbreking van het werkritme. Een vrije dag om even tot mijzelf te komen, los van het werk en al haar beslommeringen.

Maar deze donderdag verloopt anders. Van alle kanten wordt er een beroep op mij gedaan: mijn vader heeft me nodig omdat zijn pas aangeschafte brommobiel het niet doet, mijn werk heeft me nodig omdat een collega in quarantaine moet blijven vanwege een mogelijke Corona-besmetting, mijn kerk heeft mij nodig voor de administratie. Telkens komen er telefoontjes en appjes die mij vragen om dit-of-dat te regelen.

Oude bekende

En dan gaat het weer mis. Ineens voel ik weer die bekende vijand van vroeger in mijn nek hijgen: die aloude tegenstander welke mijn gevoel, mijn gemoed totaal overweldigt. Ja hoor, het is weer zover. Mijn gedachten raken in een soort kramp, helder denken zit er niet meer in en ik reageer boos naar mijn naasten.

Bah, wat voelt dit weer k****, ik dacht dat ik de boel onder controle had, maar niet dus. Alle spanning van de afgelopen weken komt tot een hoogtepunt, of eigenlijk een dieptepunt. Uit pure frustratie besluit ik om naar mijn werk te gaan en de rest van mijn ‘vrije’ dag op te geven. Dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben.

Met een groot woord beleef ik weer eens zo’n meltdown, waarbij ik het liefste iets in elkaar zou willen slaan, zou willen schreeuwen en huilen tegelijk. Maar niets van dat alles komt eruit, behalve enkele boze woorden richting mijn naasten…

Aardbeienjam

Op het werk zet ik mijn masker op en doe weer alsof ik die rustige collega ben die alles voor iedereen over heeft. Want ach, zo hoort het toch? Tot overmaat van ramp zie ik bij het uitpakken van mijn tas dat de pot met aardbeienjam -die ik meegenomen heb zodat ik mijn broodjes ter plekke kan smeren- heeft gelekt waardoor mijn halve tas met inboedel onder de rode plaksmurrie zit. Tjemig de pemig, dat kan er ook nog wel bij.

Ik raak, of ben, de controle kwijt over heel veel dingen. Ook bijna over mijzelf. Maar ik hou me in en doe alsof er niets aan de hand is.

Wat een dag.
Wat een week.

Mag ik?

En dan ineens is de week weer voorbij en is het weer zaterdag, weekend.
Tijd voor ontspanning.

Het tweede kopje koffie doet mij goed en ik nestel mij op de bank om gewoon even te niksen, want ik vind dat ik dat wel mag. Even niksen.

En weet je wat ik nu gewoon zou willen? Dat het ‘niksen’ mij ook gewoon een ontspannen gevoel zou geven. Dat mijn hoofd ook zegt dat het oké is om een poosje niets te doen. Je kent het misschien wel, dat voldane gevoel na het volbrengen van een taak. Het is vaak net of ik dat voldane, ontspannen gevoel altijd moet verdienen, telkens opnieuw. Dat ik eerst mezelf moet afmatten met allerlei klussen -of het nu werk of privé is- voordat ik mezelf rust gun.

En ja, dan lees je in de ‘bladen’ dat het goed is om van tijd tot gewoon niets te doen, toe te geven aan dat verlangen naar ongebreidelde leegheid, nutteloosheid en bankhangen. Maar ja, als dat bankhangen dan weer leidt tot onrust omdat je eigenlijk nog zoveel ‘moet’…

Pfff…. wat een gedoe eigenlijk weer. Op deze zaterdagmorgen. Deze vrije dag. Met enige moeite geef ik nog steeds toe aan niks doen, aan leegheid.

De zon nodigt mij ook nog steeds uit om te genieten van het goede dat er is, maar dat ik soms niet zie. Oké, eerst dan nog maar even een bakje koffie, drie maal is scheepsrecht. En dan zie ik de wereld vast weer zo mooi als dat ze daadwerkelijk is.

En wie weet doe ik straks nog een klusje.
En voor de rest ga ik bankhangen. Want ik vertel mezelf nogmaals dat ik het verdiend heb, dat het mag.

Zoetzuur

Het was een ‘zure’ week.
Maar je weet wat ze zeggen: ‘na het zure komt het zoet!‘, dus hopelijk ga ik die rust alsnog vinden.

O ja…
Over zoet gesproken.
Ik heb nog een rugtas met rode, plakkerige, zoete aardbeienjam erin. Misschien moet ik dat straks maar even schoonmaken.

Straks.
Eerst nog dat bakje koffie.

 

Reacties: 2

  1. Edo van de Schootbrugge Sjantje schreef:

    Je hebt het zeker, dubbel en dwars verdiend, na al dit doorbikkelen!!

    Ik herken zo’n beetje uhh alles. Ben blij dat jij nog wel ergens positief kan denken en de lichtpuntjes probeert te vinden. Dat heb ik opgegeven.

    Een meltdown is nooit leuk. Maar wel goed om te horen dat je dat dus bijna nooit hebt. Dat geeft mij hoop. En ik gooi en flip em wel totaal helaas. Dus wees trots op jezelf!

    Eigenlijk heel logisch dat je er voor kiest om toch naar je werk te gaan, wat je zegt, dan weet je waar je aan toe bent, anderen ook. En voelt (voor mij) dan als geldig excuus als weer iemand hulp vraagt. Tijd voor jezelf wordt te makkelijk aan de kant gezet totdat er helemaal geen tijd meer voor jezelf is.

    Die struggles, altijd nog zoveel moeten.. Ik ken het, maar je MOET ook tot rust komen om weer verder te kunnen.

    Sterkte, ook met je pa, knuffel!

    • Dank je wel Sjantje!

      Met regelmaat lees ik jouw tweets en dan zie ik dat de ‘man met de hamer‘ vaak bij jou langskomt. Ik krijg dan ook mee dat het bij jou wél aan de buitenkant eruit komt met het betere gooi en smijtwerk zeg maar 😉 .
      Zo lastig allemaal… En dan weer een hoop tijd nodig hebben om de boel weer op orde te krijgen bij jezelf.

      En PRECIES dat: het vele ‘moeten’, dat is wat het mij (ons) vaak zo ingewikkeld maakt. Voor iemand die dat niet kent, komt dat wellicht vreemd over. Iedereen heeft gewoon dingen die moeten, die erbij horen. Maar voor ‘ons’ is dat vaak minder eenvoudig dan voor vele anderen. Zeker wanneer er dan plotseling allerlei nieuwe moeten-dingen op onze weg gegooid worden.

      Dank voor je lieve woorden, jij ook veel sterkte, ook in -en met- je mooie gezin!

Leuk wanneer je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.