Corona-pauze

Autisme Pauze Corona

Corona-pauze

Zwijgend zitten we beiden in de kamer. Met op schoot allebei een laptop. Diep verzonken in onze eigen werelden en bezigheden. Zij kijkt met een schuin oog tegelijk naar de tv, ik niet meer. Ik heb er even genoeg van, ik wil het een poosje niet meer horen.

Ik ga even op pauze.

Dit moment van respijt, van ontspanning vul ik op door gewoon wat op internet te snuffelen, door andere berichtjes te lezen dan die over dat virus dat de wereld nu in zijn (of haar?) greep heeft.

Maar bovendien zit ik met mijn oortjes in. En ik geniet van rustige, soms opzwepende muziek van ‘The Piano Guys“.

Crisis

Het zijn tumultueuze dagen die volledig in het teken staan van de crisis die Corona heet. En eerlijk is eerlijk, naast zorgelijk vind ik het ook wel spannend. Al die bijzondere maatregelen die genomen worden om maar te zorgen dat we het virus kunnen indammen. Om maar te zorgen dat onze wereld niet compleet instort.

Iets wat voor veel mensen die hun dierbaren mogelijk verliezen (of al verloren hebben) nu wel gebeurt. Hun wereld stort in. Maar zolang dat noodlot gelukkig (nog) niet aan mijn deur klopt, zolang is het vooral aanpassen. We moeten nu gewoon roeien met andere riemen. En dat is spannend, uitdagend, maar ook vermoeiend.

Ik streel mijn brein met de rustgevende klanken van The Piano Guys. En voor een moment kan ik de gedachten enigszins tot rust brengen.

Want hoewel ik niet in de zorgsector werk –daar waar de echte klappen vallen- hebben mijn team en ik als ict-ers ook behoorlijk wat werk moeten verzetten. Om te zorgen dat alles blijft draaien en onze collega’s hun werk thuis kunnen doen. Het geeft mij veel voldoening om anderen daarin te helpen. Maar ook merk ik dat de energiepiek zijn hoogste punt heeft bereikt en dat ik nu inzak. Ik ben even ‘klaar’.

“Waarom heb je je oortjes in?” Vraagt mijn vrouw terwijl ze opkijkt vanaf haar laptop.

Omdat ik even iets anders wil horen dan Corona“.
Corona, het woord dat praktisch constant op de tv te horen is.
Een woord waar tot december 2019 nog haast niemand van gehoord had.

Maar ook omdat ik last heb van het geluid van de vaatwasser en daar nu eens een keer niet over wil zeuren...”
Autist…”, zeg ik tegen mezelf…
Tsja, ook daarom dus, die oordopjes.

Even op pauze.

Even mijn hoofd leegmaken.
Voor zover dat lukt.

Schuldgevoel

Vreemde emoties voel ik deze dagen. Emoties van spanning, adrenaline, zorgen. Nog geen angst, nog niet. Hopelijk gaat dat ook niet gebeuren, hopelijk komt dat virus niet zo dichtbij dat het mij angst gaat inboezemen.

Lees ook:   Een beetje zwanger

Maar naast deze emoties is er ook nog een andere. Eentje die een beetje een schuldgevoel oproept. Een schuldgevoel wat eigenlijk niet terecht is want ik kan er niets aan doen.

Eigenlijk, ik durf het bijna niet te zeggen, eigenlijk ben ik ook wel een soort van blij met deze bijzondere Pauze met een hoofdletter P. Nee, niet alleen dit moment dat ik met oortjes in zit te genieten van de muziek. Ik bedoel deze Grote Pauze waarin bijna de hele wereld tot stilstand komt…

Ik hoef niet zoveel meer.

Want ik mag bijna niks meer…

Pauze.

Geen feestjes.
Geen kerkdiensten (ja, ook dat vind ik af en toe niet erg als het niet ‘moet’…)
Geen vergaderingen
Geen sociale verplichtingen
Niets.

Geen ‘moetjes’ (Zie vorige blog) die het mij de komende weken lastig maken. Eindelijk hoef ik even niets, gewoon omdat het niet eens mag. Is dat nou niet bijzonder? Dit keer ben ik eens een keer niet de spelbreker, ben ik eens een keer niet diegene die zegt erg tegen dat feestje op te zien.

Een heerlijke, verplichte pauze…

Het geeft een welhaast opgeruimd gevoel in mijn hoofd waardoor de muziek uit mijn oortjes nog mooier klinkt. Alsof de akoestiek vanbinnen is verbeterd omdat de overbodige ballast is verwijderd.

We moeten er maar het beste van maken, toch?

Ja, ik denk ook aan die mensen die vechten voor hun leven aan de beademing. En aan die doctoren en verpleging in de ziekenhuizen die vechten om de patiënten gezond te maken. En daarom voel ik ook een beetje schuldgevoel, vanwege mijn misschien egoïstische gedachten.

Maar, het is wat het is, ik kan er toch ook niets aan veranderen, dat hele Corona-gedoe. We moeten er maar het beste van maken.

En het is nu eenmaal zoals ze zeggen: ‘ elk nadeel heeft zijn voordeel’ .

Want – heel egoïstisch – voor mijzelf haal ik toch een voordeeltje uit deze crisis:

Pauze…

 

Reacties: 2

  1. Edo van de Schootbrugge Jill schreef:

    Ik begrijp je – volledig! Zeker dat van het schuldgevoel.
    Eindelijk een excuus (het is zelfs geen excuus, maar ben zo gewend om het zo te benoemen) dat ik écht mag gebruiken want iedereen begrijpt het plots: “neen, we kunnen en mogen nu niet afspreken, de Corona outbreak weet je wel…?”
    En iedereen knikt. Zelfs met de nodige eerbied. Zéér bizar…
    Geniet van de pauze! Het is je gegund!

    0
    • Edo van de Schootbrugge Edo schreef:

      Hi Jill!

      Mooi zoals jij het omschrijft; “Iedereen knikt. Zelfs met de nodige eerbied”. Je hebt exact gelijk!
      We zijn eindelijk gewoon goed bezig 😉
      Ik ben altijd weer blij met dit soort herkenning.

      Hoe is het bij onze zuiderburen? Kun je het daar nog overzien?

      Ik geniet van de pauze, komt helemaal goed!

      0

Leuk wanneer je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.