Alles of niks

vol of leeg

Alles of niks

Daar zit ik dan, al een heel tijdje met een wit scherm voor mijn neus. Een nog onbeschreven blad, leeg, zonder letters, zonder woorden. Geen zinnen die iets vertellen over wat mij bezighoudt om ze vervolgens te delen met de wereld.

Ik wil wel, maar het is er niet. De woorden komen niet tevoorschijn en er ontstaat geen verhaal dat iets laat zien van mij en mijn beslommeringen. Al wekenlang wil ik wel, maar het is er niet, ik kom niet zover.

Blogs in mijn gedachten

O wacht, nu verschijnen er toch wat zinnetjes op het digitale papier. Maar het is niet zoals een tijd geleden waarbij ik alles wat er in mij omging zo makkelijk kon wegschrijven. Het is al weken geleden sinds ik mijn laatste blog heb geschreven en elke dag zijn mijn gedachten bezig om nieuwe verhalen te vertellen. Alleen ze blijven in mijn gedachten, in mijn eigen brein. Die verhalen zien het daglicht niet.

Terwijl ik dit schrijf zie ik het witte scherm toch gevuld worden met eindelijk toch weer wat tekst. Maar tegelijk vraag ik me af waar het naar toe zal gaan; zal dit blog ook iets te vertellen hebben, iets wat een ander misschien een beetje kan boeien? Zo gaat het overigens meestal; dat ik begin te schrijven zonder te weten waar ik uitkom. Dus wie weet wordt het nog wat…

Waar was ik gebleven?

Oké.
Aha.
O ja, dat zou kunnen!

Ik ga iets vertellen over mijn aquarium. Daar was ik tenslotte gebleven in mijn laatste blog. Misschien wordt het toch nog wat, ik ga het gewoon proberen en we zien wel.

Nou, daar gaat ie dan:

Terugkijkend naar de tijd na dat laatste blog waarin ik schreef over dat ik voorzichtig weer wat dingen ging oppakken, zie ik dat het ook daadwerkelijk zo gelopen is. Ik schreef dat ik het glas van het aquarium ging schoonmaken als eerste stap om weer wat plezier in die hobby te krijgen. Als eerste stap om weer weg te komen uit die leegte, uit dat nare gevoel waarbij mijn batterijen totaal leeg zijn.

Zo gezegd, zo gedaan! Twee dagen later ga ik inderdaad aan de slag om het glas schoon te maken. Ik maak meteen de pompen schoon, zet koralen recht, pas de verlichting aan en zorg voor schoner water. Het bezig zijn met mijn hobby geeft me eindelijk weer die energie die ik zo kwijt was geraakt.

Hé, ik kan weer lopen! Ik zet weer stapjes!

Maar zoals altijd blijft het dan niet bij voorzichtige stappen, nee, het is meteen weer rennen! Gewoon hardlopen, want het moet weer zo goed mogelijk allemaal, het moet perfect!

Alsof ik de verloren tijd moet inhalen richt ik mij weer volop op mijn hobby, in plaats van dat lege gevoel wat ik de laatste tijd had, is er nu constant een soort spannend gevoel. Ik kan het niet uitleggen wat het is, maar het is eigenlijk de hele tijd bij me, dat aquarium.

Sta ermee op

Wanneer ik ’s morgens beneden kom dan kijk ik als eerste naar die bak met water om te kijken of de koralen niet op de kop liggen en er geen vissen het loodje gelegd hebben. Onze hond komt me dan altijd begroeten en wil ook mijn aandacht, maar die geef ik alleen maar gedachteloos een aai over de kop. Nu nog niet, eerst is mijn kunstmatige onderwater-zeewereld aan de beurt. Jij mag dadelijk.

En ga ermee naar bed

En ’s avonds, als ik naar bed zou moeten, dan kijk ik met een zaklamp nog een kwartier de bak door om te kijken hoe de koralen zich gedragen in het donker (ze krijgen vaak een ander uiterlijk in het donker), maar ook om te checken of er ongedierte zit dat ik moet wegvangen. Pas als ik besef dat ik écht naar bed moet omdat over zo’n zes uurtjes de wekker weer afgaat doe ik de zaklamp uit en sleep mezelf naar boven.

Dus ja, ik sta ermee op en ga ermee naar bed.

En als ik niet naar het aquarium zelf kijk, dan neus ik wel rond op websites om me te verlekkeren aan al dat moois dat nog te koop is. Als een kind die met zijn neus tegen de raam van een speelgoedwinkel gedrukt staat bekijk ik de plaatjes en in gedachten zwemt die ene mooie vis al rond in mijn bakkie.

Lees ook:   Er is er één jarig...

Dat aquarium.
Die kunstmatige onderwaterwereld eist nu weer bijna al mijn gevoel, tijd en aandacht op.

Van stilstaan naar rennen.
Een vol glas of een leeg glas.
Met niks er tussenin.
En zo gaat het dus altijd.

Zwart gat

Ik ben nu alweer bang voor dat moment dat het van alles naar niks gaat, van 1000% naar 0%. Nu al ben ik bang voor dat moment dat ik al honderd keer beleefd heb en waarbij de aanwezige positieve energie weer verdwijnt in het grote zwarte gat. Mij leeg achterlatend.

Want dan komt die dag weer dat ik het liefste het aquarium de deur uit zou schoppen. Gewoon omdat ik het dan ineens niet meer kan opbrengen om al mijn tijd, aandacht en gevoel aan die nep-wereld te geven. Een onderwaterwereld die ik niet in de hand heb, want het zijn tenslotte allemaal levende wezens. En levende wezens kunnen dood gaan, kunnen ziektes krijgen en ga zo maar door. En als er iets is waar ik niet tegen kan dan is het wel dat ik het niet compleet onder controle heb.

Iets met autisme ofzo?

Wedden op meerdere paarden

Zat er maar iets tussen, was het maar eens wat meer gedoseerd. En wat zou het fijn zijn als ik niet op één paard zou wedden, maar dat ik meerdere ‘paarden’ zou hebben waar ik mijn plezier en energie uit kan halen.

Over enkele dagen mag ik weer naar mijn coach. Dan praten we weer verder over hoe ik de balans beter kan verdelen. Want hoewel ik nu enorm veel energie haal uit dit ene paard, weet ik tegelijk dat dit me waarschijnlijk op den duur ook weer gaat ‘nekken’. Dan praten we weer verder over datgene wat mij plaagt, waar ik over struikel en hoe ik dat kan voorkomen.

Dit struikelblok herken ik alweer, maar of ik er ook echt iets aan kan doen? We gaan het meemaken.

Kortere blogs

Tsjonge, mijn witte, onbeschreven pagina staat toch weer vol met letters, met zinnen. Het zijn er weer meer dan ik wilde, want het mag ook wel eens iets korter met die blogs, vind ik zelf. Maar ook dit keer ben ik weer verbaasd over datgene dat ik opgeschreven heb. Grappig. Tegelijk merk ik dat ik ook daar energie uithaal, uit schrijven. Misschien boeit het verder geen mens, dit verhaal, maar ik heb tenminste weer iets geschreven.

Hé, dat is mijn tweede paardje; mijn blogs!

Doe nou eens rustig Edo!

Maar pas op Edo: doe nou eens rustig aan. Neem niet teveel hooi op je vork en zorg voor pauzes in datgene waar je mee bezig bent.

Jaja, ik weet het wel, dat ik soms rustiger aan moet doen met mijn hypes. Even op de rem trappen bij datgene wat mij bezighoudt zodat ik niet compleet erin opga en over poosje weer opgebrand ben en het glas weer leeg is.

Ik weet het wel…

Ik ga proberen om rustig te wandelen met het aquarium en met mijn blogs. Nee, ik wil niet meer rennen, dat hou ik gewoon niet meer vol.

Ja, ik ga kalm aan doen en mindfull (geleerd van coach) genieten van datgene dat er op mijn pad komt en probeer het glas halfvol te houden.

Ik hou jullie op de hoogte van mijn wandeltochten en of het me gaat lukken om niet weer te gaan rennen.

Mijn eerlijke mening:
Morgen ren ik weer net zo hard als vandaag en gisteren.
Of ik sta compleet stil…

2+

Reacties: 1

  1. Edo van de Schootbrugge LR schreef:

    Beste Edo, mooi blog weer!

    Mijn wiskunde leraar van vroeger zou je verhaal “Het Feest der Herkenning” noemen.
    Hij noemde dat vanwege het gegeven dat je de systematiek van wiskunde eerst moet doorgronden, maar ook dat je veel moet oefenen, voordat het spreekwoordelijke kwartje (hmm, want is de Euro variant hierop…) valt en je doorhebt hoe je de sommen moet oplossen.

    In het leven komen we ook ingewikkelde “sommen” tegen die onoplosbaar lijken of zelfs meerdere uitkomsten kunnen geven.
    Waar komt het gevoel van obsessie en perfectionisme toch vandaan? Of zit er voor ons eigenlijk een equivalent in voor “controle in een oncontroleerbare wereld”?

    Het is mooi om te lezen dat je herkent dat je te ver gaat.
    Alleen de uitkomst van de “hobby som” staat je eigenlijk nog niet aan: alles of niets, nul of oneindig….En natuurlijk de eeuwige twijfel.
    Ik herken dat, en ook de last die dat geeft voor jezelf (en waarschijnlijk ook je omgeving); we zijn op zoek naar een balans en rust. Misschien wel een magische formule, waarmee je alle uitdagingen in het leven aan kan. Die is er natuurlijk niet, maar ik zie wel dat je je “ASS eigenschappen” ook kunt gebruiken in moeilijke tijden: doorzetten, uitpluizen, doorgronden, zien waar “foutjes” zitten, gebruiken van overlevingsstrategieën om je te redden.

    Dat laatste klinkt misschien wat wrang, maar er zit een kern van waarheid in, en je kunt het denk ik ook positief zien. Als voorbeeld van een “communicatie strategie”: daar waar je misschien mondeling niet de woorden kunt vinden om je te uiten, kun je pakkend schrijven en vind ik dat jouw blog een hele mooie inkijk geeft in je gedachten en beleveniswereld. Die communicatie helpt denk ik ook goed om anderen te laten weten waar je mee worstelt, en mee te denken in het doorbreken van de “onoplosbare” situaties.

    Ik heb zelf ook een autisme coach (en ook nog andere hulpverleners), en zie dat ze mij helpen door te luisteren, door goede vragen te stellen en helpen om andere oplossingsstrategieën aan te leren via technieken als ook heel, heel veel oefenen.

    Ik hoop dat je wandelingen met je coach tot meer rust en balans leidt.
    Weet in ieder geval dat je niet alleen loopt, je volgers lopen mee, op gepaste afstand 😉

    1+

Leuk wanneer je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.