Aan. Uit.

leeg

Aan. Uit.

The story of my life.
Zo gaat het dus altijd;

Aan – Uit
Alles – Niets
Vol – Leeg

Weinig nieuws

De bezoekers die (als ze er al zijn) wat vaker op mijn site kijken zal het misschien zijn opgevallen. Weinig berichten de laatste tijd. Weinig verhalen van mijn hand, geen nieuwe blogs. Daar waar ik de eerste maanden niet te stoppen was, kan ik nu niet meer beginnen.

Ik stroom over!” zei ik zo’n anderhalf jaar geleden eens tegen mijn vrouw omdat ik toen haast al mijn gedachten aan het digitale papier toevertrouwde.

En nu? Wat is er aan de hand dat die stroom gestopt is? Opgedroogd?

Story of my life

Ik weet het niet. Het is als ‘the story of my life‘:

Nieuwe baan? Ik stort me er volledig in en ga er 300% voor.
Nieuwe hobby? Ik moet en zal alles er van weten, tot in de perfectie,
Blog? Mijn gedachten zijn niet te stoppen en ik moet alles opschrijven.

Veel dingen gaan bij mij in deze volgorde:
Goed > Beter > Best > Nog beter > Allerbest > Obsessie > Op.

Ineens gebeurt het dan weer. Pats, boem.
Energie is weg, hobby is geen hobby meer, uitdaging wordt opgave.

En dan?
Niets meer.
Totale leegte.

Leegte

Wil ik niet meer schrijven dan? O jawel.

Ik heb nog zoveel verhalen in mijn hoofd.

Verhalen van vroeger, over hoe ik nu begrijp waarom ik me als kind zo voelde. Verhalen over waarom die ene gebeurtenis toen zoveel impact op mij had. Of waarom ik voor de zoveelste keer ‘mislukte’ in mijn werk. Of dat ik in mijn militaire diensttijd wel gillend naar huis wilde, maar niet kon.

Verhalen van nu, over die ontmoeting die me zoveel zorgen geeft. Over dat bezoek welke plotseling op de stoep staat. Over die telefoon die ik haat. Over dat ik mijzelf steeds verder terugtrek uit het sociale leven.

Lees ook:   Het kan wel

Veel verhalen.
Veel gedachten.

In mijn hoofd

Al die verhalen, ze zitten in mijn hoofd. Maar wie zit er nu eigenlijk op te wachten? Wie zit er nu te wachten op weer een klaaglied van mijn kant waarin ik vertel dat het leven zo ingewikkeld is? Want ‘iedereen heeft zijn eigen problemen.’ Dus waarom zou ik de mijne moeten vertellen? Waarom zou ik jullie vermoeien met mijn moeiten? Want dat is het vooral, het uiten van moeiten en zorgen.

Die verhalen, ze komen er wel uit, maar alleen in mijn gedachten. En dan vooral ’s avonds, als ik op bed lig. Dan komen de mooiste volzinnen naar boven, over wat ik zou kunnen vertellen over de afgelopen dag, of over die zorgen voor de volgende dag. Maar dan houdt het weer op. Ze komen niet verder dan in mijn hoofd, die volzinnen.

Waarom? Ik weet het niet.
The story of my life.
Alles of niets.
Aan of uit.

Uit

Misschien ga ik wel weer eens ‘aan’.
Misschien morgen al wel weer.

Maar op dit moment is het even uit…

Ik sta nu even ‘uit’…

 

Reacties: 4

  1. admin Jan Hendrik schreef:

    Beste Edo,

    ik herken zo ontzettend veel in de verhalen die jij schrijft. Ik zal je eerlijk bekennen dat al die persoonlijke ontboezemingen van jou mij enorm veel steun geven.Ik snap heel goed dat het niet altijd lukt om een verhaaltje te schrijven. Ergens 300% voor gaan, het niet meer uit je hoofd krijgen en volledig daar in opgaan en daarna is het (even) op. Doe lekker rustig aan. Ik hoop dat je weer de energie vindt om stukjes te schrijven. Je doet er volgens mij heel veel mensen een plezier mee. Mij in ieder geval wel! Ik wist niet dat herkenbare ervaringen van anderen zoveel troost konden bieden. Je hebt een prettige manier van schrijven!Je weet de verschillende emoties zeer treffend te verwoorden.

    Groet,
    Jan Hendrik

    1+
    • Beste Hendrik,

      Dit soort reacties geven mij dus echt de inspiratie om toch nog weer mijn hersenspinsels in woorden om te zetten! Ik waardeer het echt(!) dat mensen zoals jij de moeite nemen om zulke mooie reacties te geven.

      Dank je wel voor je mooie berichtje en fijn te lezen dat er herkenning is.

      Het is eigenlijk elke keer weer spannend wanneer ik op de knop ‘publiceer’ klik om te weten dat mijn gedachten en gevoelens vanaf dan ‘live’ zijn. En als dan blijkt dat anderen daar toch ook inspiratie uithalen, of zoals jij zelf aangeeft : ‘troost’, dan raakt mij dat enorm. Want het gaat niet om mij en mijn schrijfsels, maar het gaat om ‘ons’, om te voelen en te weten dat we niet alleen zijn! En dat is mijn drive om door te gaan.

      Het ga je goed Jan Hendrik!

      Groet,
      Edo

      0
  2. admin Coraline schreef:

    Beste Edo, ik lees je blogs regelmatig en geniet ervan. Ik herken veel. Neem het jezelf niet kwalijk dat er even niets komt. Misschien komt het later weer, misschien niet. Het is allebei goed!

    2+
    • Dank je wel Coraline voor deze mooie reactie.

      Dat doet wel wat met me, zoals je zegt ‘het is allebei goed’. Daaruit merk ik op dat je het herkent, dat gevoel/die gedachte van ‘wanneer is het goed?’

      Ik denk dat ik voorzichtig toch wel weer iets wil schrijven, mede dankzij reacties zoals die van jou 😉 .
      Misschien zelfs vandaag al, of morgen. De gedachten beginnen toch weer op te borrelen en wie weet lukt het om ze weer om te zetten in leesbare zinnen…

      0

Leuk wanneer je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.