Vergeten groente

Vergeetachtigheid bij autisme

Vergeten groente

Autisme komt tegenwoordig steeds vaker ‘in beeld’, zowel in de media alsook bij mensen die -soms na een leven lang worstelen- autist blijken te zijn. Beide omdat er steeds meer bekend wordt over dit onderwerp.

Omdat de kenmerken van autisme zo divers zijn is het vaak heel lastig om te onderkennen dat bepaalde problemen, gedragingen of eigenschappen van iemand gerelateerd zijn aan ASS (Autisme Spectrum Stoornis).

En geen enkele autist is hetzelfde, niemand heeft exact met dezelfde kenmerken te maken. Maar een aantal komen toch wel wat vaker naar voren.

In zichzelf gekeerd

Een veel voorkomend kenmerk van autisme is dat iemand graag en veel op zichzelf is. Vooral na bepaalde (sociale) activiteiten, na een school/werkdag heeft iemand met autisme vaak grote behoefte om een poosje alleen te zijn. Of op zijn minst om ‘met rust gelaten’ te worden. Dit wordt ook wel schakeltijd genoemd. Tijd die nodig is om alles te verwerken en op een rijtje te zetten.

Maar ook tussendoor, wanneer schakeltijd niet direct aan de orde is, kunnen ass-ers erg in zichzelf gekeerd zijn. In hun eigen wereld. Alsof het daar veiliger is. Rustiger ofzo. Of ze (we) zijn gewoon bevangen door de vele gedachten die maar niet willen stoppen met ronddraaien…

Iets wat ik herken bij mijzelf. Ook wanneer ik wél onder de mensen ben, dan zou ik vaak het liefst als een soort muurbloempje erbij zitten. Zonder energie te moeten steken in voor mij soms nietszeggende gesprekken. ‘Laat mij maar‘, denk ik vaak.

Iemand omschreef dat pas zo mooi: ‘Gewoon in je eigen bubbel zijn‘.
Dus in je eigen wereld zonder (veel) interactie met anderen.

Heerlijk in je eigen bubbel

Just me,
myself
and I.

En ja, het lijkt wel alsof ik het steeds meer nodig heb; rust en weinig interactie. Misschien word ik me ook steeds bewuster van die behoefte. Dat ik die rust nodig heb om alles op een rijtje te zetten. Of om te zorgen dat het rijtje niet wéér in de war raakt.

Ja, zelfs met mijn gezinnetje erbij is het soms lastig om mijn gedachten erbij te houden. Of erbij te krijgen.

Het diner

Donderdag is mijn vrije dag. Terwijl de rest naar school of naar het werk is ben ik dan De Baas in huis. Maar dat privilege schept tegelijk een verplichting namelijk het avondeten verzorgen. Een noodzakelijk kwaad, dat koken. Wanneer ik een kluizenaar zou zijn, dan denk ik dat er maar weinig pannen vuil zouden worden. Maar goed, ik ben niet alleen en heb dus gelukkig mensen om voor te zorgen.

De woensdagavond ervoor legt ze me uit wat er aan eten in huis is en vooral ook wáár het ligt. Terwijl ik met één oog naar de tv kijk en met het andere naar mijn laptop die haast altijd op schoot ligt, komen de instructies tot mij. Eigenlijk zou ik nu dus mijn gedachten uit mijn eigen bubbel moeten halen en naar haar moeten luisteren. Dat zou in dit geval handig kunnen zijn. In de meeste gevallen zou luisteren naar je vrouw handig kunnen zijn, eigenlijk.

“Blablabla aardappelrozetjes vriezer blabla”.
Groente blablabla ergens“.
“Blabla vlees blablabla koelkast“.

Mijn grijze massa filtert de woorden aardappelrozetjes, groenten en vlees. En ook vang ik iets op dat het allemaal in huis is. Dat is voor mij de belangrijkste informatie: het eten is in huis. En verder wil ik er nu even niet over nadenken, morgen zie ik wel weer. Komt wel goed. Want het is immers allemaal in huis.

?

Maar die donderdag op het moment suprême gaat het toch iets anders. Zo tegen vijf uur ga ik de diverse ingrediënten verzamelen om weer een topprestatie neer te kunnen zetten; het avondeten.

Aardappelrozetjes: Check
Vlees: Check.
Groente: ?

Waar ik ook zoek; nergens is die groente te vinden.
Koelkast? Bijkeuken? Garage?
Maar ik heb toch echt gehoord dat ze in huis waren. Toch?

Zucht. Nou, dan maar een keer niet, ik heb geen tijd en geen zin meer om er nog langer naar te zoeken. Het zal er wel een keer goed om gaan.

Wanneer het avondmaal op de borden wordt geschept gaat de aandacht vanzelf uit naar de letterlijk ‘vergeten groente‘.

“Nee, geen groente. Ik kon ze niet vinden…”

De oplossing van het raadsel laat niet lang op zich wachten.
Het vitaminen-onderdeel van deze maaltijd had moeten zijn: diepvriesdoperwten.
En waar liggen die meestal? Juist.
Laat de vriezer nou nét de enige plek zijn waar ik niet had gezocht naar groente…

Ik had het niet goed gehoord.
Of beter gezegd, niet goed geluisterd.
Vanuit mijn bubbel.

Kortsluiting

Een tweede kenmerk van autisme kan zijn dat er heel snel een soort kortsluiting kan ontstaan, daar waar de gedachten en gevoelens ergens huizen.

Nadat blijkt dat ik dus weer eens niet goed had opgelet, knaagt dit besef aan mij. Het geeft een schuldgevoel, een gevoel van tekortschieten. En het is een nieuwe druppel in de bijna volle emmer zo aan het einde van de dag.

Vanbinnen borrelt de groentekwestie nog na, maar verder vind ik het niet waard om er nog over te praten. Sommige huisgenoten denken daar echter anders over.

Terwijl het onderwerp bij mij op ‘afgehandeld’ staat en mijn emmer zo goed als vol gedruppeld is, wordt er vanuit de huiskamer toch nog een poging gedaan om er iets over te zeggen. Waarschijnlijk zou het een goedbedoeld advies worden over hoe ik de volgende keer wél de groente op tafel krijg.

“Je had ook…”

Echter, we zullen nooit weten ‘wat ik ook had…. ‘

Want:

BOEM!

Dit was de druppel.
De emmer stroomt over en dat laat ik duidelijk merken.
“Hou nu maar eens op met dat gezeur over die doperwten!”

Stilte.

Nog meer stilte.

Verbeeld ik het me? Komt er een snikje vanuit de andere stoel? Ik weet het allemaal niet meer. Ik weet wel dat ik het nu weer even goed verpest heb. Bah. Was mijn hoofd maar niet zo vaak zo vol en moe.

Ik ga terug in mijn bubbel.
Alleen ditmaal is het geen keuze; vanwege de hoge spanning gaat dat vanzelf, haast gedwongen.

Eruit komen is dan vervolgens weer erg lastig.

Maar ik moet eruit!
En dus dwing ik mijzelf na een uurtje om weer te gaan praten met mijn gezin (nee, niet over groente) om daarmee de negatieve sfeer te doorbreken. Iets wat me altijd erg veel moeite kost wanneer er zo’n explosie is geweest. Maar als ik te lang wacht dan bestaat het risico dat ik erin blijf hangen. Dan kan het echt uren tot soms dagen duren voordat ik weer een beetje ‘normaal’ kan doen.

Gelukkig lukt het me dit keer om er redelijk snel uit te komen.
Langzaam maar zeker daalt de rust weer neer in huize Schootbrugge…

Lastig

Zomaar twee ass-kenmerken die binnen een korte tijd mij en mijn gezin parten spelen. Of zijn het gewoon mijn eigenwijze karaktertrekjes? Of beide? Whatever.

Feit is dat zoiets erg lastig kan zijn voor zowel mijzelf als mijn naasten.

Tsja, wat doe je eraan?

Misschien moet ik meer vitamientjes eten?
Zolang ik dan de groente maar niet vergeet…

 

Geen reacties

Je reactie toevoegen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.