Vechten tegen windmolens

Autisme is als vechten tegen windmoelens

Vechten tegen windmolens

Het is inmiddels bijna anderhalf jaar na dato.
En ‘dato’ is in dit geval het moment dat ik de diagnose kreeg.
Vrijdagavond 28 september 2018.

Samen met mijn vrouw en één van onze dochters zit ik in het kantoor van De Autismespecialist en wacht enigszins gespannen op wat komen gaat.

De kopjes koffie staan dampend op de tafel. Ernaast ligt het mapje met paperassen waarop De Uitslag staat geschreven. Ik kijk ernaar en het voelt alsof op dat papiertje staat genoteerd hoe de rest van mijn leven gaat verlopen.

Ridder

Vaak moet ik denken aan Don Quichot; die ridder die in een verroest harnas en met een papieren helm ten strijde trok tegen allerlei onrecht. Hij vocht zijn hele leven tegen allerlei reuzen, denkbeeldige reuzen. In het echt waren het geen reuzen maar windmolens, maar zijn beeld van de wereld was anders dan bij anderen. Met zijn queeste wilde hij de gunst winnen van een mooie boerendochter, in zijn ogen een prinses. En hij ging ervoor door het vuur.

Voor hem waren de windmolens reuzen, met wieken als sterke armen die hem onderuit konden halen. En ja, om nou tegen windmolens te vechten is niet echt logisch. En dat ga je ook niet winnen, want die windmolens doemen altijd wel ergens op in het landschap van het leven.

Maar wist hij veel. Het waren immers reuzen!

Ik zag ze ook, die windmolens. Ook ik vocht tegen ze, tegen denkbeeldige reuzen in mijn leven. Reuzen die andere mensen, ‘normale’ mensen niet zien. Maar waarom ik wel en anderen niet?

Ik wilde antwoorden.

Eigenlijk wist ik het al wel dat het zo was. Maar toch, wanneer de psycholoog het papieren bewijs van ‘Geslaagd voor Autisme‘ uit het mapje haalt gebeurt er wel wat met me. Er valt een last van mijn schouders. Eindelijk wordt het duidelijk waarom het leven al die jaren vaak zo ingewikkeld geweest was.

Het besef dat ik autisme had, of zo je wilt: autistisch ben, zorgde ervoor dat ik opnieuw strijdvaardig werd. Zodra ik eenmaal een beetje begreep wat ‘mijn’ windmolens waren heb ik diverse zaken aangepakt, samen met mijn vrouw en anderen om me heen. Sommige reuzen heb ik kunnen verslaan. Reuzen zoals niet teveel plannen in één weekend. Of mijn werkweek beter indelen. Of die enorme reus die ‘Wat Vinden Anderen Van Mij‘ heet. Hoewel, of die laatste nu echt helemaal verslagen is…

Als ridder ging ik door het landschap en vocht tegen hen. En het heeft me geholpen om rustiger in het leven te kunnen staan. Ja ik maakte reuzestappen.

En ik werd sterker, zekerder.
Ja, ik werd gelukkiger.

Enorme reus!

De maanden verstrijken.
En met het verdwijnen van de tijd, verdwijnt ook dat euforische gevoel van al die overwinningen op die reuzen. De grote stappen zijn inmiddels kleiner geworden. Vaak sta ik nu stil. Soms loop ik achteruit.

En in het landschap doemt er weer een nieuwe windmolen op. Ik kon er eerst nog omheen lopen, steeds andere routes kiezen. Maar telkens komt hij weer in beeld. Deze windmolen blijkt groot, het is echt een enorme reus.

Zijn naam is ‘Is Dit Het Nu?’

Maar, is het echt zo’n kwade reus?

Want het gaat toch goed met me? Ik heb de zaakjes toch op orde? Huisje, boompje beestje, het is eigenlijk perfect. Mooi gezin, gezond, leuk werk, financieel geen klagen. Wat wil je dan nog meer?

En toch, toch wil ik ook deze verslaan. Want ik zoek naar zingeving, naar het geluk, naar rust! Net als anderen om mij heen die -in ieder geval ogenschijnlijk- lachend en ontspannen door het leven gaan, wil ik dat ook kunnen, ik wil dat geluk ook voelen en ervaren.

Er zit niets anders op dan hem te lijf te gaan.
Ik doe mijn best en pak allerlei wapens uit de kast.

Wapenarsenaal

Het eerste wapen is dat van mijn werk. Als ik daar maar druk mee blijf, goed mijn best doe en goede resultaten haal, dan versla ik deze reus. Dan zal ik zingeving voelen, voldoening voelen, rust vinden.

Het werkt niet.

Ik pak een nieuw wapen; de hobby van mijn aquarium. Wanneer ik maar zorg dat deze mini-onderwaterwereld perfect is, dan kan ik daarvan genieten. Dan word ik gelukkig. Dat zal hem leren, die grote reuzebullebak!

Het werkt niet.

Dan is er nog het wapen van ontspanning. Ook dat schijnt perfect te zijn om de reus ‘Is Dit Het Nu?‘ te verslaan. Maar nu heb ik een probleem. Ik zoek het hele huis af, kijk tv, zoek films op Netflix, struin op internet. Ik wandel met de hond, schrijf op mijn blog, luister naar muziek. Het moet toch ergens zijn?

Maar ik kan het niet vinden, het wapen van ontspanning. Ik ben het onderweg kwijtgeraakt denk ik. Of misschien heb ik dit wapen nooit gehad, ook goed mogelijk. En nu dan? Hoe kan ik deze reus nu nog een kopje kleiner maken?

Pfff… Waarschijnlijk moet ik het accepteren dat ‘Is Dit Het Nu?‘ altijd op de loer blijft liggen, ook wanneer ik leuk bezig ben met mijn werk, hobby, gezin of wat dan ook.

Simpelweg gelukkig

Vaak moet ik denken aan dat liedje van René Froger waarbij hij ongeveer hetzelfde bezingt:

“Een eigen huis, een plek onder de zon”,
“En altijd iemand in de buurt die van me houden kon.
“Soms wou ik dat ik net iets vaker, iets vaker simpelweg gelukkig was…”

En ach het is van alle tijden. Mozes verzuchtte het duizenden jaren geleden al, in Psalm 90 staat het volgende:
We leven 70 jaar, als we sterk zijn misschien 80 jaar.”
“En zelfs in onze beste jaren hebben we zorgen en verdriet.

Er blijven altijd zorgen, verdriet, moeite en leegte. Daarin ben ik niet uniek.
Dus, is het wel een reus die alleen ik kan zien? Denk het niet. Maar ik denk wel dat ik hem wat vaker en duidelijker zie dan ‘normale’ mensen, mensen zonder autisme. En daarin wil ik niet berusten.

Laatste molen

Ja, ik ben blij met mijn diagnose, omdat ik het ‘gedoe’ nu beter begrijp.
Nee, ik ben niet blij dat er nog steeds zoveel onrust in mij is.

Ik blijf ernaar zoeken, ik moet en zal het vinden, het ultieme wapen: Ontspanning.

Want dan kan ik die laatste windmolen te lijf.
Dan zal ik ‘Is dit het nu?’ kunnen verslaan.
Dan heb ik rust.

Als het gelukt is zijn jullie de eersten die het horen!


Voetnoot:
Don Quichot vocht om de gunst van een mooie boerendochter te winnen.
Een prinses in zijn ogen.
Haar lief te hebben was zijn ultieme doel.
Waarschijnlijk bestond die mooie boerendochter niet eens en was ze slechts een verzinsel van zijn creatieve geest.
Waarschijnlijk stond zij model voor zijn ultieme geluk.
Ze was een hersenspinsel.

Ik vraag me af: is mijn zoektocht ook vergeefs?
Is mijn ‘prinses’ (echte rust) ook slechts een vrucht van mijn geest?
Een hersenspinsel?
….


 

Geen reacties

Je reactie toevoegen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.