Vakantie!?

Autisme en vakantie

Vakantie!?

Zo, het is weer zover: ik heb vakantie!
Of moet ik schrijven: Ik heb vakantie?
Met een vraagteken dus.

Vier weken lang mag ik mijzelf laven aan een nutteloze ledigheid en onvervalste luiheid.
Ongegeneerd luiwammesen, nietsnutten en lummelen in de hangmat.
Of, iets actiever gesteld; gewoon doen waar ik zin in heb.

Heerlijk!
Toch?

Vorige week kreeg ik een appje van mijn collega:
Nog één weekje en dan heb je vakantie!
“O ja”, antwoordde ik hem. “Je hebt gelijk!”
Dan al?” schrijf ik er achteraan.
Zelf had ik nog niet door dat het al bijna zover was…

Redenen voor niet-vakantie

Sommigen beginnen al tijdens kerst met nadenken over waar De Grote Reis de volgende zomer weer naar toegaat. Nee, ik niet. Ik heb veel dingen om over na te denken, om me druk over te maken. De vakantiebestemming past daar niet tussen. De Grote Reis hoort niet bij mijn eerste levensbehoeften.

Er zijn zo een aantal redenen waarom vakantie niet bovenaan mijn lijstje staat, waarom ik niet al wekenlang van tevoren aan het aftellen ben naar deze periode van ledigheid:

1: Schuldgevoel
2: Onmisbaar
3: Op = op

4: ?

Maar hou ik niet van vakantie dan? Wil ik niet genieten van rust, van quality time met mijn gezin en even helemaal weg uit de sleur?

O jawel, echt wel! Maar er zijn meerdere obstakels om te overwinnen voordat ik verlof wil nemen. Ik zal proberen iets van deze obstakels, oftewel mijn hersenkronkels te vertellen.

1. Schuldgevoel

Zomaar een dagje snipperen? Spontaan een weekje er tussenuit? Waarom zou ik? Dat kan toch allemaal niet?

Want ik ben zo druk.
Want ik kan mijn collega’s toch niet opzadelen met mijn werk?
Want hoe moet het dan met dat projectje, dat moet toch afgerond worden?

Zelf vind ik het niet erg om het werk van anderen over te nemen als ze er niet zijn. Maar andersom mag niemand last van mij hebben. Niemand mag ook maar de minste indruk krijgen dat ik mezelf niet totaal en compleet inzet voor mijn geweldige taak. En dus kan ik beter geen vrij nemen.

Wat een rare ideeën spoken er toch rond in mijn hoofd.
Gekke Edo.

2. Onmisbaar

We appen elkaar nog wel eens, die collega en ik. Meestal over het werk, maar ook wel eens over minder prominente zaken. De vrijdag vóór mijn vakantie kreeg ik deze fijnzinnige boodschap toegestuurd: “Je bent heus niet onmisbaar hoor!”

Nou, oké. Bedankt.
Dat weten we dan ook weer.
Er kwam nog wel een smiley achteraan, dat wel.

Ik schreef hem namelijk dat we in mijn vakantie vast nog wel contact zouden hebben. Sociaal contact bedoelde ik.

Hij dacht dat ik het werk niet los kon laten. En dus krijg ik te horen dat ik niet onmisbaar ben.

Je bent niet onmisbaar.”

Nee, die illusie heb ik ook niet.

Toch is het goed dat iemand het nog wel weer eens ‘voorzichtig’ tegen me zegt. Want hoewel ik weet dat de wereld niet vergaat wanneer ik op kantoor schitter door afwezigheid, dan nog denk ik soms dat er wel veel van mij afhangt.

Of, laat ik het anders zeggen, dat er veel van mijn getoonde inzet afhangt. Want stiekem voel ik me een soort van verplicht om te laten zien hoe goed ik mijn best doe, hoe graag ik me nuttig wil (moet?) maken. Want ja, als perfectionist mag ik niet door de mand vallen dat ik de kantjes eraf zou lopen.

Ja, ik weet heus wel dat alles doorgaat, ook zonder mij.
Tegelijk moet ik wel altijd laten zien hoeveel hart ik heb voor de zaak.
En hoe hard ik ben voor mijzelf.

Doorgaan! Geen vrij nemen, nee juist overuren maken en punten scoren! Respect proberen te verdienen door mijn tomeloze inzet. Ja, ik ben goed bezig, ze kunnen een voorbeeld aan mij nemen.

Tsja…

Wat een rare, ijdele gedachten eigenlijk.
Gekke Edo.

3. Op = op

Enkele maanden geleden had ik een gesprek met mijn teamleidster. Een goed gesprek over van alles en nog wat. Gelukkig niet over die bekende koeien en kalveren. Nee, het gesprek ging over mij, over het werk en over het kantoor. Oftewel een functioneringsgesprek.

Mwoh, ik schijn op zich wel te functioneren, dat wel. Maar er was ook een puntje waar we samen aan zouden gaan werken. Dat puntje noemen ze een ‘verlofstuwmeer’. Een meer met in mijn geval enkele honderden verlofuren zodat ik maandenlang vrij zou kunnen nemen.
Zou kunnen…

Enerzijds was ik er wel blij mee, met dat vooruitzicht. Blij met het idee dat iemand mij min of meer gaat verplichten om het werk op een lager pitje te zetten. Blij dat ik mijzelf zonder schuldgevoel mag gaan wentelen in die poel van rust.

En toen kwam Corona.
En toen was er dus nog steeds geen plan.
Jammer? Of gelukkig?

Banksaldo

Nog even over dat ‘meer’: die overvloed aan verlofuren is voor mij net zoiets als geld op de bank hebben. Sparen voor later, voor als de nood aan de man is.

Want als het me echt teveel word dan neem ik toch gewoon vrij? Ik heb er tenslotte recht op, dan kan niemand er iets van zeggen dat ik er even tussenuit piep!

Maar wacht, nu nog niet. Pas als ik het écht nodig heb, dan neem ik vrij.

Een gevoel van vrijheid, dat is wat het me geeft, dat verlofstuwmeer.
Vrijheid omdat ik het recht heb om voor mijzelf te kiezen.

Alleen, het is een vals gevoel.
Want hoezo vrijheid wanneer ik er geen gebruik van maak?

Tsja, het is dus als bij de bank. Wanneer je het geld van je spaarrekening haalt en uitgeeft, dan is het op.

Verlof nemen is fijn, maar dan plunder ik dus tegelijk mijn uren-spaarrekening.

Op = op.
Op = weg gevoel van vrijheid.

Eerlijk gezegd laat ik ze liever op de bank staan, voor later.
Voor ooit…

Wat een rare gedachten toch weer.
Gekke Edo.

Rare jongen, die Edo

Er zijn dus wel een paar redenen te bedenken om geen vrij te nemen.

Die nummer 1 en 2, dus Schuldgevoel en Onmisbaar, ik denk dat veel mensen die meer of minder zullen herkennen.
Reden nummer 3, Op = op, ja dat is wel een typisch Edo-dingetje, schat ik zo in.

En dan is er ook nog nummer 4, dat vraagteken.

Nummer 4 is de belangrijkste van allemaal. Ja, dat is de grootste rakker die mij dwarszit bij elke vakantie, zelfs bij elke vrije dag.

Graag wil ik daar nog verder over uitweiden, maar om dit blog leesbaar te houden neem ik je in het volgende blog verder mee naar nummer 4.

Want, zoals ze bij verkoop-tv zeggen:
Maar dat is nog niet alles, er is nog meer!

Dus: wordt vervolgd…

 

Reacties: 1

  1. […] mijn vorige blog schreef ik over drie redenen die mij veelal weerhouden van het nemen van vakantie, of zelfs van het […]

Je reactie toevoegen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.