Rust roest? Ook bij autisme?

Rust roest? Ook bij autisme?

(Onderaan dit blog zie je enkele tips die mij helpen om geestelijk en lichamelijk rust te vinden)

Een vraag die veel mensen zich stellen is ‘Hoe kom je tot rust’?
Zeker in de steeds sneller en drukker wordende maatschappij lijkt het woordje rust haast een verboden woord geworden. Alles moet sneller, mooier, beter. Je moet doorgaan want het is nooit genoeg!

Nee, rust is voor watjes, rust roest.
Toverwoorden van nu zijn presteren, netwerken, carrière maken, uitstijgen boven jezelf en vooral uitstijgen boven de anderen! Pas dan tel je mee, als je alles geeft en laat zien dat je beter bent dan de rest.

Je moet erbij horen, je moet vooral geliked worden.

Je moet geliked worden
Een dag niet geliked is een dag niet geleefd. Althans, zo lijkt het tegenwoordig…

Likes

Als kind was dat al één van de moeilijkste dingen voor mij, erbij horen en geliked worden. Een woord dat vijfendertig jaar geleden nog niet zijn huidige betekenis had. Want internet bestond nog niet. Wat dat betreft was het leven een stuk overzichtelijker.

Maar erbij horen, geliked worden, was ook toen een enorme opgave en verwarrend. Zeker voor een jongen zoals ik die eigenlijk de sociale regels niet zo goed begreep. Een jongen die daarnaast ook nog eens veel te zwaar was en daardoor niet mee kon komen met de rest. Letterlijk als het op de gymlessen aankwam. Maar ook figuurlijk doordat ik vanwege mijn gewicht nou niet bepaald bij de favorieten van de klas behoorde…

Wat ik wél behoorlijk goed kon was studeren. Ik compenseerde mijn gebrek aan likes door met mijn schoolresultaten (ver) uit te stijgen boven het gemiddelde om daarmee toch nog een soort van respect te ontvangen.

En tegelijk zat ik daardoor regelmatig op het randje van burn outs en depressies. Of waarschijnlijk over het randje, iets wat destijds niet herkend werd. Want rust, of gewoon een tandje lager studeren, dat was er niet bij.

Balans slaat verkeerd uit

Mijn leven bestond in mijn tienerjaren eigenlijk alleen nog maar uit school en huiswerk. En wat heb ik toen vaak verlangd naar rust. Ja, ik zocht naar erkenning en likes, maar ook naar rust, naar balans in mijn leven. En die twee gingen niet samen, het waren kat en hond, die erkenning en rust.

Achteraf begrijp ik wat de boosdoener was: mijn autisme. Want die zorgde ervoor dat ik alleen maar bezig kon zijn met school en huiswerk maken. Zie ook mijn vorige blog over het volledig in beslag genomen worden door een bepaald onderwerp/bezigheid.

Dit kostte me het plezier van het jong zijn, puber zijn. Maar vooral kostte me dit het plezier van het leven. Alleen begreep ik er toen niets van. Ik zag het niet, mijn ouders zagen het niet. Niemand zag het.

Want het was nu eenmaal wat het was.

Zoektocht

En eigenlijk is dat de story of my life, het was -en is- altijd een zoektocht naar het vinden van de balans tussen de energie-nemers en de energie-gevers.

Juist bij veel mensen met autisme is dit vaak aan de orde: de balans tussen (in)spanning en ontspanning die naar de verkeerde kant uitslaat. Want het gewicht drukt vooral op de kant van presteren, erbij willen horen, het leven begrijpen, oftewel op de zoektocht naar ‘normaal‘ proberen te zijn. Veel autisten kampen daarom ook met klachten die passen bij overspannenheid, depressie of zelfs een burn out.

FF bijpraten

Afgelopen week heb ik na een half jaar mijn huisarts weer eens bezocht. Ik voelde dat het tijd werd om weer eens ‘bij te kletsen’. Om weer eens te kijken of ik nog in balans ben met mezelf en mijn medicatie.

Hoe gaat het ermee?” is de natuurlijke openingszin van de man aan de andere kant van het bureau. “Tsja, dat weet ik eigenlijk niet zo goed” geef ik hem aan. Om mij te helpen met nadenken en bij mijn gevoelens te komen geeft de arts een korte uitleg dat je het welzijn grofweg aan vier deelgebieden kunt afmeten.

– Privé
– Werk
– Fysiek
– Mentaal

Daarop begin ik te vertellen dat het privé wel goed zit, dat ik me goed voel in en met mijn mooie gezin. En dat het ook qua werk best goed zit. Maar na het zoete komt toch ook het zuur in mijn verhaal. Want vervolgens geef ik aan dat ik zowel fysiek als mentaal na mijn werk enorm moe en lusteloos ben. En dat ik in zijn algemeenheid weinig zin heb in- of plezier beleef aan wat dan ook.

Sporten doe ik niet meer. Mijn racefiets hangt al enkele jaren stil in mijn schuur. Deze beweegt alleen nog wanneer ik er per ongeluk tegenaan stoot.
En de spinningbike die ik eerder dit jaar enthousiast heb aangeschaft staat eenzaam en alleen stof te verzamelen.

Het blijkt dat ik niet veel meer hoef te vertellen voordat de medicijnmeester zegt te weten wat er klaarblijkelijk aan mij schort.

Uit balans

De balans is verkeerd uitgeslagen” zegt hij.

Er komt een soort emotie over mij heen als ik deze ‘conclusie’ hoor, iets wat de medicus niet ontgaat. “Wat raakt je nu?” vraagt hij.
Tjsa, wat raakt me eigenlijk. Mijn antwoord is dat ik blij ben met de her- en erkenning door hem. Erkenning van mijn moeite, van mijn zoektocht.

Maar dit wil ik niet met medicatie aanpakken“, gaat hij verder.
O, jammer“, denk ik. Want tegen beter weten in hoop ik stiekem op het wondermiddeltje dat er nu eindelijk voor gaat zorgen dat ik vrolijker, energieker zal worden. Een soort happy-pilletje of zo.

Wat zou je ervan vinden om met een autisme-coach aan de slag gaan?” legt de geneesheer mij vervolgens voor. “Zou je dat willen? Bij een coach die echt begrijpt wat je voelt, wat je denkt.”

Ja, dat lijkt me wel wat” geef ik als antwoord. En tegelijk flitsen er weer zoveel gedachten door me heen. Gedachten aan die eerdere psycholoog waarbij ik mijn hart heb uitgestort maar met wie ik eigenlijk geen klik had. En waarvan achteraf bleek dat zij geen klik had met autisme (zie ook deze blog ‘Er was eens’).

En ook zijn er gedachten aan lange autoritten naar de eventuele coach waardoor ik al moe ben als ik aankom. Of die gedachten die weer de kop opsteken of dit allemaal wel echt nodig is, of ik me niet aanstel en alleen maar aandacht wil hebben (Zie ook deze blog ‘Kweetniet’ over aandacht zoeken).

Neem volgende week maar weer even contact op en dan zorg ik dat ik een coach heb waarmee je een afspraak kunt maken”. De medicus kijkt me vriendelijk aan en met een ferme handdruk nemen we afscheid.

Welles – nietes

In de dagen erna speelt zich een dialoog af in mijn hoofd waarbij de verschillende sprekers voor- en tegenargumenten bedenken om wel of niet gebruik te maken van het aanbod voor een autisme-coach.

Met name in de ochtenden wint de negatieve spreker die mij vertelt dat ik dit niet moet doen. Hij zegt mij dat ik zo snel mogelijk aan de huisarts moet doorgeven dat deze vooral niet verder op zoek hoeft te gaan naar een coach voor mij. Want het is niet nodig. Ik kan het zelf wel. Ik weet zelf wel hoe ik rust moet vinden. Zegt de stem in mij.

Want, hoe dan?

Even googelen en ik zie tientallen coaches die zich aanbieden om mij te helpen rust te vinden. Tsja. Iedereen schijnt zich coach te kunnen noemen.

En hoe zou een coach nu wat kunnen betekenen voor mij? Kan hij of zij daadwerkelijk een verschil maken in mijn leven? Ook ben ik ‘bang’ dat de coach wil dat ik dingen ga doen of juist laten. En dat mijn eigenwijze ik daar zoveel moeite mee heeft dat het averechts zal werken.

Zorgt dit ‘gedoe’ er niet juist weer voor dat er onrust bij mijzelf én de mensen om mij heen ontstaat? Het laatste wat ik wil is dat mijn omgeving zich aan mij moet gaan aanpassen.

Wil ik dit eigenlijk wel?

Wanneer de dag vordert, vooral wanneer het avond is, komt het tegengeluid van die andere, meer positieve spreker duidelijker bij mij binnen. Deze laat mij weten dat het misschien zo gek nog niet is om dit traject te onderzoeken.
Hij zegt ‘waarom niet? Je kunt er misschien echt je voordeel mee doen.’
‘En nee, je stelt je niet aan
‘.

Maar voorlopig ben ik vooral sceptisch. Ik besluit om eerst maar eens af te wachten welke coach mijn huisarts zal aanraden. En dan zien we wel verder.

Nieuwe slogan

In mijn gedachten zie ik mijzelf voor me. Ik zie een evenwichtig persoon met veel energie, iemand die kan genieten van alles om hem heen en vooral van het gewone.

In mijn fantasie ben ik in balans.

Hopelijk ga ik die rust, die balans ook echt vinden.
Met of zonder coach.
Want rust is gewoon nodig voor een goed en evenwichtig leven.

Rust roest?

Nee hoor.
Ik heb een andere slogan:

Rust is een must!


Tips

Bovenstaande blog geeft weer dat ik vaak worstel met de balans in mijn leven. Wanneer de balans niet té ver is uitgeslagen, dan kan ik met onderstaande tips (zelfs zonder coach 🙂 ) correcties maken in hoe ik me voel. Daarmee komt de balans weer een beetje in het midden.

Geniet van vandaag, morgen bestaat nog niet.
Ik maak me vaak erg druk over dat wat nog komen gaat. Ken je dat? Niet meer doen! Het helpt toch niets, geniet van het goede van vandaag.

Leer van je fouten
Wanneer ik ‘fouten’ maak dan kan ik daar erg over inzitten. Ik voel me dan slecht, dom en minder dan anderen.
Maar ik heb geleerd om letterlijk tegen mezelf te zeggen: “Dit was een leermoment! De volgende keer gaat het beter!” Daarmee kan ik het meestal loslaten. Probeer het maar eens!

Wat is het ergste dat er kan gebeuren?
Angst is een slechte leermeester, dat weten we allemaal. Maar angst remt mij zo vaak in het oppakken van bepaalde zaken en in het aangaan van sociale contacten. Je kunt nu eenmaal niet alles vermijden en soms moet je er doorheen. Ik stel me dan de vraag: “Wat is het ergste dat er mis kan gaan?” Als ik erover nadenk dan valt het ergste scenario meestal erg mee. En dus kan ik iets makkelijker op dat enge, onbekende afstappen.

Plan tijd voor jezelf in
Tijd voor jezelf is zo belangrijk! Elke dag moet ik gewoon me-time hebben, als dit niet lukt dan word ik erg prikkelbaar. En hoe je die tijd inkleedt is aan jou! Kijk tv, lees een boek, ga sporten, ga klussen in huis. Maar doe iets waar jij blij van wordt! En zorg dat de mensen om jou heen begrijpen hoe belangrijk jouw me-time is.

Haal jezelf niet naar beneden
Het is zo makkelijk om jezelf naar beneden te halen, er is altijd wel iets wat je niet goed vindt aan jezelf.
En anderen zijn altijd beter. Denk je. Niet dus!
Kijk eens naar jezelf, gun jezelf meer credits voor de dingen die jij goed doet. Waar jij goed in bent, kan iemand anders weer minder dan dat jij dat kunt. Niemand kan alles. Jij hoeft ook niet alles (goed) te kunnen!

Wees bewust van het goede in en om je heen
Een mens is geneigd om te zien wat hij/zij niet heeft of niet kan. Maar als je bewust (mindful) om je heen kijkt, dan is er waarschijnlijk zoveel meer om toch van te genieten. Om toch dankbaar voor te zijn. En om toch een beetje meer blij van te worden. Kijk eens wat vaker met andere ogen om je heen.

Geduld
“Ik ben erg geduldig, maar ik wil het wel graag nu hebben”.
Vaak werkt het zo bij ons, we moeten alles snel hebben, snel doen, snel resultaat. Maar Rome is ook niet in één dag gebouwd! Lukt het vandaag niet? Leg het (letterlijk en/of figuurlijk) aan de kant en kijk er morgen met een frisse blik naar. Vaak gaat of komt het dan ineens wél goed.

En denk eraan:

Rust is nodig, zeker bij autisten
Edo’s tegeltjeswijsheid

Kijk ook een op de site van de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA) voor meer informatie over autisme en stress.

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.