Stil

Stil

Stil en verdrietig word ik van het verhaal van Wendy en Gerrit die hun 17-jarige zoon moeten missen.
Hun zoon Bram, die het leven niet meer aankon vanwege zijn autisme en depressie.

Ik moet denken aan onze 16-jarige dochter, met wie het nu gelukkig heel goed gaat.

In hun verhaal lees ik veel herkenbaarheid, over het niet gezien hebben van de pijn, het niet gezien hebben van de eenzaamheid bij hun kind.
Over de lange weg die gegaan is voordat er duidelijkheid kwam over wat er aan de hand was met Bram.
En dan lees ik over de hoop en de blijdschap omdat het de goede kant opgaat. Zo herkenbaar.
Maar dan toch… uiteindelijk…

Het geeft me angst. Ik huil om dit verhaal en om ons eigen verhaal, dat nu gelukkig zo goed loopt.

Ik hoop zo dat er steeds meer duidelijkheid komt over wat autisme is en wat het doet met kinderen en jongeren. En wat het doet met volwassenen.
En ik hoop zo dat het steeds eerder herkend en erkend mag worden. Om schrijnende verhalen als dit te voorkomen.

https://www.hln.be/nieuws/binnenland/zoon-wendy-en-gerrit-stapte-uit-het-leven-na-verborgen-depressie-en-autisme-hij-staat-lachend-op-elke-foto-nooit-hebben-we-gezien-dat-bram-zo-diep-zat~afc90407/

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!