O ja…

Over mijn leven met autisme

O ja…

Nu weet ik het weer, zo was het. Zo voelt het.

Uit mijn oortjes komen de klanken van pianospel, een album met muziek waar je rustig van wordt, waar je van kunt ontspannen. Speciaal voor mensen met autisme. Het komt op dit moment wel heel erg van pas.
Nu voel ik de emoties van deze dag loskomen en eigenlijk wil ik mijn tranen laten gaan. Maar ik doe het niet.

O ja, zo voelde het dus om weer serieus vol lopen, om compleet van je stuk gebracht te zijn. En het voelt totaal niet fijn.

Het Project  

De afgelopen tijd stond bijna volledig in het teken van mijn Project op het werk en het werk vorderde eindelijk. Eindelijk kwam het gevoel over me dat het mij ging lukken, dat ik mijn waarde kon bewijzen en dat gaf veel voldoening.  Het Project is ondertussen een synoniem geworden om mijzelf te bewijzen in mijn nieuwe functie, als ict-er. Mijn ziel en zaligheid legde ik erin want het moest en zou mij lukken. Het zal mij niet overkomen zal het niet goed zou gaan.

Gisterenavond tot elf uur doorgewerkt in verband met een volgende stap in het proces het ging goed, het voelde top. En vanochtend om kwart over zeven weer vrolijk op kantoor, nog tevreden over het resultaat van gisterenavond. Het gaat top, de laatste weken heb ik meer energie dan ooit.

Tot vanmorgen.

Het ene probleem na het andere kwam vanmorgen naar voren. En één ervan was echt een groot probleem. Een complete afdeling kon niet werken met een programma en daardoor zouden de gemeentelijke uitkeringen vandaag niet de deur uitgaan. Vandaag, 20 december, net voor kerst notabene. Paniek en zorg bij collega’s. Stress bij mezelf en koortsachtig ga ik samen met collega’s op zoek naar de oorzaak.

De oorzaak laat zich niet vinden. De stress wordt groter en ik trek het mezelf erg aan. Het heeft te maken met mijn werkzaamheden van gisterenavond. Wat heb ik fout gedaan?

Alles halen we uit de kast om het op te lossen. Ondertussen tikt de klok door. In gedachten zie ik mijn collega’s die balen omdat ze niet verder kunnen. En wat als de uitkeringen echt niet betaald kunnen worden? Die gedachten mag ik niet toelaten want dan kan ik echt niet meer denken. Soms schieten ze door mijn hoofd en dan verlam ik bijna. Niet doen. Ik duw ze weg.

Dan bereik ik het punt dat ik ook bijna niet meer kan denken.

Zo voelde het dus om gevangen te zijn van je eigen stress, van je eigen ronddraaiende gedachten. Nu weet ik weer waarom ik het labeltje met autisme verdiend heb. Na enkele topweken waar het geluk niet op kon en ik meer energie en zelfvertrouwen had dan ooit word ik nu een kopje kleiner gemaakt.

Het is mijn fout

Dat is wat mijn overtuiging is; het is mijn fout.

Na uren puzzelen schiet me ineens iets te binnen waar het probleem zou kunnen zitten. Ondertussen zit mijn collega aan de knoppen want mij lukt het niet zo goed meer. Ik vertel hem mijn vermoeden van het probleem maar het lijkt alsof hij mij niet zo hoort. Of nog niet horen wil. Het duurt langer dan ik wil en uiteindelijk smeek ik hem bijna om mijn vermoeden toe te passen op de computer.

En ik had gelijk. Het probleem was daarmee eindelijk opgelost. Het was niet eens mijn fout. Een zucht van verlichting gaat door mij heen. Mede met hulp en geduld van mijn collega’s, dat wel, zijn we eruit gekomen. Maar uiteindelijk kwam de oplossing toch bij mij vandaan. Zou goed moeten voelen, eigenlijk. 

De collega’s kunnen weer werken. De uitkeringen zijn betaald.

Rust.

Niet dus.

Mijn hoofd is en blijft nog propvol en mijn gevoel zegt me dat ik gefaald heb. Het probleem is uiteindelijk ontstaan na mijn werkzaamheden. Ik vertel mezelf dat ik er niet echt iets aan kon doen, wat ook zo is. Maar toch.

Mijn collega laat gedurende de dag een beetje plagend het woordje  ‘meltdown’ vallen, daarmee verwijst hij naar het stukje waarin ik over mezelf vertel. Daarin schrijf ik dat ik af en toe nog wel eens een meltdown zal krijgen en dat het goed is dat sommige collega’s weten van mij dat er autisme in het spel is. Zoals vandaag dus. Ik mag blij zijn met deze collega’s die me helpen en waarbij ik behoorlijk mezelf kan zijn.

Maar o ja, zo voelt het dus ook alweer.

Zo voelt het dus om helemaal vol te zitten in je hoofd en geen ontspanning meer kunnen vinden. Het zal nog wel even duren voordat dit weer weg is en ik mijn eigenwaarde weer terug heb.

De pianomuziek klinkt nog in mijn oren en maakt me inderdaad rustiger.

Morgen weer een nieuwe dag.

Twee stappen vooruit.
Een stap terug.

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.