Deel 2: Eerste signalen

Deel 2: Eerste signalen

Als eerste blog in de categorie ‘De weg ernaar toe’ schrijf ik globaal over mijn tienertijd. Een periode waarin ik al behoorlijk de grip op mijzelf verloor en niet als een prettige periode heb ervaren. Achteraf begrijp ik wel waarom het zo moeilijk ging, het was de tijd waarin mijn autisme-problemen zich wat duidelijker begonnen te manifesteren.

Mijn verhaal begint zo ongeveer op de grens tussen -toen nog- lagere school en middelbare school. Tot die tijd kon ik me aardig redden, ja er waren best wel wat dingetjes die ik nu kan linken aan autisme. Daar al ik ook nog eens een paar blogs aan wijden. Maar er waren nog geen grote problemen die me het totale leven moeilijk maakten. Maar zo tegen de tijd dat ik van de lagere school over moest naar het middelbare onderwijs werd het langzaam anders.

Het ging dus goed met me, ik behoorde met een groepje van een stuk of zes kinderen tot de ‘top’ van de klas. Dat is gek om van mezelf te zeggen, maar het was zo. Ik kon goed leren en kreeg daarom extra bijles met moeilijkere rekensommen etc. En met ons groepje waren we eigenlijk een beetje de roergangers van de klas, we hoorden er helemaal bij. Ik was me althans niet bewust dat het anders was, volgens mij hoorde ik er gewoon bij. En dat terwijl ik niet echt gezegend was met een top uiterlijk, ik was namelijk nogal erg zwaar. Maar dat maakte toen nog niet zo uit, het was op de één of andere manier geaccepteerd. Mijn leventje tot dan toe ging zo’n beetje vanzelf.

Ik wil niet naar de havo

Toen, na de cito, kwam het advies dat ik naar de havo moest. Maar ik wilde dat echt niet, eigenlijk zonder te weten waarom. Er gingen ook een aantal vriendjes naar de havo maar ik zag het om onduidelijke redenen totaal niet zitten. Ik dacht waarschijnlijk erg ‘hoog’ van de havo en vond mezelf daar niet passen.

Het werd dus de mavo, de school letterlijk naast de havo. En wat voelde ik me daar ongelukkig… Het eerste jaar ging nog maar daarna werd het steeds erger. De druk op school werd steeds groter, het huiswerk steeds meer en moeilijker. Mijn zelfvertrouwen daarentegen werd steeds minder doordat ik wel steeds zelfbewuster werd. Ik werd me er meer en meer van bewust dat ik niet paste bij een groot deel van de andere jongeren. Daarnaast was ik dus veel te zwaar en dat hielp ook niet echt. Ook het als laatste gekozen worden bij de teamverdeling bij gym waren niet de leukste momenten. De grapjes in de klas volgde ik vaak niet en ik dacht juist dat ze mij uitlachten. Want ja, ik was dik en hoorde en niet echt bij.

Goede cijfers, maar toch…

Het ging steeds slechter met mij, terwijl ik super goede cijfers haalde. Ja, dat moest wel, van mijzelf. Maar dat gíng niet vanzelf, ik studeerde totdat ik een ons woog (niet letterlijk), ik mocht geen fouten maken. Ik weet zeker dat ik regelmatig op de rand van overspannenheid heb gezeten, maar dat werd vroeger nog niet zo gezien, zeker niet bij kinderen/jongeren. Ik heb me werkelijk diep ongelukkig gevoeld en wist niet waardoor. Ik wist alleen dat ik dit niet meer zo wilde maar ik moest door, dit was nu eenmaal mijn leven.

Nadat ik met vlag en wimpel geslaagd was moest ik natuurlijk nog wel weer verder studeren. Maar ik wilde niet meer. Ik was zo moe en zo bang voor opnieuw die moeiten. Bang voor wat me op een nieuwe school boven het hoofd zou hangen. Uiteindelijk is het een ict-opleiding geworden van een jaar. ICT was het enige waar ik echt interesse in had en een jaar was het minimale wat ik nog moest volgens de leerplichtwet.

Ik ben het jaar redelijk doorgekomen en toen kon ik eindelijk stoppen met leren. Toen mocht ik aan het werk bij de bloemisterij/kwekerij van mijn ouders, lekker veilig. Dit in afwachting van mijn militaire dienst. Achteraf niet verstandig, want zo leerde ik nog niets van de echte wereld die groter was dan het kleine dorp waarin ik opgegroeid was.

Achteraf is altijd alles duidelijker

Deze tienerjaren lieten achteraf al duidelijke signalen zien van autisme, van het niet om kunnen gaan met druk, grote veranderingen, grenzen stellen, bang voor nieuwe situaties en omgevingen. Signalen zoals het niet goed begrijpen van de sociale interactie en het moeilijke bewegen in groepen (klassen). Maar het werd niet onderkend. Mijn ouders zagen het niet en ik uiteraard ook niet. Zelf vond ik dat ik vooral een verlegen jongen was en dat ik gewoon beter mijn best moest doen om erbij te horen.

Nóg beter mijn best doen dan komt het wel goed.

Dacht ik.

Nu eerst nog mijn militaire dienstplicht vervullen, wie weet heb ik daar dan eindelijk de tijd van mijn leven‘.

Dacht ik.

Wordt vervolgd…

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!