Autismeweek 2019

Autismeweek 2019

De laatste jaren is er een hele positieve trend aan de gang rondom mentale problemen. Via diverse media is er veel aandacht voor het feit dat niet alles in het leven rozengeur en maneschijn is. Dat niet alles vanzelfsprekend is, dat de wereld ook (of misschien vooral) bestaat uit mensen met allerlei zorgen en problemen.

Zo is er gelukkig ook steeds meer openheid over bijvoorbeeld depressiviteit, anorexia etc. Maar ook over autisme!

Autismeweek

Van 31 maart t/m 6 april is er de autismeweek, georganiseerd door de Nederlandse Vereniging van Autisme (NVA https://www.autisme.nl) .Het thema van dit jaar is ‘Maak werk van je passie‘. Je kunt er alles over lezen op https://autismeweek.nl.

En dit is een thema wat mij heel erg aanspreekt. Het idee achter dit thema is volgens de website dat ‘werk dat aansluit bij de passies van mensen met autisme de meeste kans van slagen heeft‘. En wat mij betreft is dit een waarheid als een koe. En ongetwijfeld zal dit ook voor mensen gelden die geen autisme hebben, maar voor hen is het misschien wat eenvoudiger om zich te schikken in andere werkvormen dan daar waar hun passie ligt. Daarom is het ontzettend belangrijk -haast noodzakelijk- voor ass-ers om werk te vinden dat aansluit bij hun echte interesses. Gewoonweg om het vol te kunnen houden.

Ik spreek ook voor mijzelf.

Ja, ik spreek ook voor mijzelf rondom dit thema. Ik ben op dit moment 47 jaar en sinds bijna twee jaar werk ik als ict-er bij een gemeente. Daarvoor heb ik ruim 10 jaar gewerkt op de afdeling financiën bij dezelfde werkgever. Naast de financiële werkzaamheden deed ik een deel applicatiebeheer (inhoudelijk zorg dragen dat programma’s goed werken). En ik kreeg vooral energie uit de meer complexe applicatiebeheer-taken. Uiteindelijk ben ik doorgerold naar ICT en ik merk dat daar mijn passie ligt.

Is dat nieuw voor mij dan, passie voor ict? Nee, absoluut niet, het zat er in mijn tienerjaren al volop in. Ik wilde niet meer leren nadat ik de MAVO had afgesloten. Het enige waar ik écht interesse in had toen ik zeventien jaar was, was de magie die ‘computer’ heet. En daar heb ik toen ook een opleiding in gedaan, zo kort mogelijk zodat ik niet meer naar zo’n instituut hoefde dat ‘school’ heet. En dan, hoe dan verder? Tsja, daar begonnen de problemen.

Waarom lukt het mij niet?

Toen kwam mijn autisme om de hoek kijken. Alleen niemand die dat inzag, ik ook niet. Maar ik kwam in ieder geval niet verder met mijn carrière. Ik zal de details besparen maar het vinden van passend werk in een passende werkomgeving heeft al met al zo’n 25 -30 jaar geduurd.

Diverse baantjes heb ik gehad waarbij ik telkens op een punt geraakte dat ik op de rand van totale instorting zat. En regelmatig erover. Huilend naar mijn werk gaan, de dag weer door zien te komen. Zonder duidelijke reden waarom het niet ging. Op een gegeven moment ben ik zelfstandig ondernemer in de bloemenzaak van mijn ouders geworden, met de gedachte dat voor mijzelf werken de oplossing was. Niet dus. Drama.

Werken met passie werkt. Letterlijk.

Daarna ben ik bij een naburige gemeente als werkgever beland, dat bleek voor mij een passende werkomgeving. Alleen het werk zelf was het uiteindelijk nog niet helemaal. En nu als ict-er denk ik het werk te hebben gevonden waarin ik me thuis voel, waar mijn passie ligt of op zijn minst grote interesse.

Niet om te klagen, maar alleen terugblik op het leven

En niet om te klagen, maar wat een weg heb ik afgelegd om zover te komen. Wat een moeite en zorgen heeft dit teweeggebracht voor mij en mijn gezin. Als ik terugkijk dan verbaast het me haast dat mijn vrouw het met mij volgehouden heeft. Nee, niet om zielig gevonden te worden schrijf ik dit hoor. Ik schrijf dit om het belang van ‘De week van autisme’ te onderstrepen.

Deze aandacht voor autisme juich ik dan ook enorm toe. En dan speciaal het thema van dit jaar! Hopelijk komt er meer openheid en begrip voor mensen die worstelen met hun anders zijn, met hun moeiten op bepaalde vlakken. Er is zoveel onbekendheid, onbegrip, veroordeling en afwijzing op dit gebied.

Iedereen verdient een plekje in de maatschappij. Een eigen plekje waar iemand gewaardeerd wordt, waar ze als persoon tot hun recht komen. Dat is zó ontzettende belangrijk voor ieders eigenwaarde en welbevinden. En met de openheid over autisme kan er met andere ogen naar ass-ers gekeken worden, niet naar de tekortkomingen maar juist naar de sterke kanten die zij hebben.

Passion is energy.

Feel the power that comes from focusing on what excites you. 

Oprah Winfrey

Het is een feit dat veel mensen met autisme niet hun plekje vinden in de werkzame maatschappij. En dat terwijl ook ass-ers zoveel te bieden hebben, als ze maar de kans krijgen, als ze maar de tijd krijgen om zich te laten zien. Juist daarom is het zo belangrijk dat al vroegtijdig gekeken wordt naar de passie én de behoeften van mensen met autisme. Des te eerder kan daarop gestuurd worden en kan veel ellende en moeite voorkomen worden.

Onbegrip vs compassie

En ja, dat vergt wellicht ook andere inspanningen van een werkgever en de collega’s om te begrijpen dat een collega met ass andere behoeften heeft. Niet iedereen heeft van nature die compassie naar de ander, niet iedereen begrijpt het wanneer die collega liever niet meedoet aan de koffietafel. Of dat die ene collega weinig praat maar alleen maar bezig is om het werk perfect af te leveren. Niet iedereen kan dat begrijpen. Maar de Autismeweek van de NVA kan daar zeker een steentje aan bijdragen.

Ik heb mijn plekje gevonden in de maatschappij.

En dat wens ik iedereen toe. Met en zonder autisme.

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.