Hoezo autisme en prikkels?

Autisme en overprikkeling

Hoezo autisme en prikkels?

De laatste tijd vraag ik me steeds meer af of ik wel echt mijn diagnose ‘verdiend’ heb, of het wel klopt dat ik autisme heb. En of ik wel echt last heb van prikkels en overprikkeling.

Want het gaat toch goed? Ik heb weer zin in het leven, in mijn werk, in eigenlijk wel alles. En ik kan het best overzien zonder grote meltdowns, enorme stress, huilbuien en wat je nog meer kan overkomen als autist.

En ook na het gebeuren met De Twitteraar‘ (zie dit blogbericht) slaan de twijfels een beetje toe.

Dus; klopt het wel, die diagnose?

Aan de slag

Vanochtend ga ik goed gemutst en met goede zin al fietsend naar mijn werk. Ja, ik heb een drukke dag voor de boeg met een redelijk spannende installatie van een softwarepakket. Maar ik ben goed voorbereid dus dat zal wel loslopen.

Maar toch heeft deze dag iets anders in petto. Nog voordat ik gestart ben met de update klampt de ene na de andere hulpbehoevende collega mij aan om geholpen te worden met problemen. Prikkels.

Ik ben blij dat ze me zo goed weten te vinden, dat ze weten dat ik ze kan helpen. Maar toch; ik heb vandaag andere prioriteiten en die zitten met op mijn nek. Prikkels.

Het schiet niet op en de hele dag probeer ik vele ballen hoog te houden om zo iedereen zo goed mogelijk te helpen. Daarnaast heb ik een stagiair onder mijn hoede en ik wil ook graag aandacht aan hem besteden. Ik wil dat hij zich ook waardevol voelt, ik wil dat hij het gevoel krijgt erbij te horen. Want dat is iets wat voor mijzelf ook zo belangrijk is; erbij horen. Prikkels.

Langzaam maar zeker loopt de druk op en merk ik dat ik overloop vanbinnen. Ik moet mijn best doen om goed na te blijven denken, om geen fouten te maken, om aardig te blijven, om de stagiair waardevol te laten voelen. Pfff… Prikkels.

Teveel.
Prikkels.
Druk.
Stress.
Overprikkeld.

Paniek in mijn hoofd

Er dringt zich paniek aan mij op en die mag ik niet toelaten. Doorgaan, problemen oplossen, programma installeren. Het moet goed komen, het moet lukken om alles werkend te krijgen.

Ik voel de overprikkeling zich opdringen en eigenlijk zou ik dat gevoel kwijt willen door mijn tranen te laten gaan. Want die komen vanzelf richting de oppervlakte. Maar het is net of er een muurtje zit tussen mijn tranen en de buitenwereld. Dat muurtje heet denk ik Anti Depressiva.

Ondertussen word ik ook nog gebeld dat mijn brillen klaarliggen bij de opticien. Ok, leuk maar dan moet ik daar dus ook nog naar toe.

Dus toch?

“Hoezo geen overprikkeling?” denk ik bij mezelf wanneer ik na werktijd nog naar de opticien toe wandel. Echt wel dus. Mijn collega’s hebben het ook gemerkt dat het iets teveel werd. Ook omdat ik dat gewoon heb uitgesproken tegen hen want dat heb ik ondertussen wel geleerd, het uitspreken als het niet meer lukt.

Ik besef dat ik wel degelijk eerder overprikkeld ben dan gemiddeld. En dat is toch weer een bevestiging van de diagnose. Dat antwoord heb ik dan vandaag weer gekregen.

Nog erg onrustig vanbinnen doe ik de deur open bij de opticien.

Brilletje

Zodra ik bij de brillenman (of vrouw) binnenstap moet ik even schakelen; hier moet ik toch kalm en goed overkomen alsof ik de rust zelve ben. Mijn gedachten moeten weer enigszins in een normale volgorde komen.

Kan ik u helpen?” vraagt de dame binnen dertig seconden na binnenkomst. Weinig schakeltijd.
Dat denk ik wel“, is mijn antwoord, “ik kom mijn brillen ophalen”.
Tegelijk denk ik “wat een cliché antwoord van mij eigenlijk want wat kom je hier anders doen, het is hier geen fietsenwinkel.

De juffrouw gaat op zoek naar mijn brillen in de bak waarin alle bestellingen gealfabetiseerd liggen. Het duurt lang en ik vind het vreemd dat ze de brillen niet kan vinden. “Ik was toch echt gebeld vanmiddag” denk ik nog.

Ik ga even achter kijken of ze daar misschien liggen“, zegt ze en ze voegt meteen de daad bij het woord.

Schaamrood

Ineens trekt mijn maag samen en het bloed razendsnel uit mijn gezicht. Of juist naar mijn gezicht toe waardoor ik rood word, dat weet ik eigenlijk niet. Maar plotseling besef ik iets.

Namelijk dat ik in de brillenwinkel enkele panden verderop moet zijn…

Laat maar!” roep ik haar na. “Ik weet het al hoe het zit.

O, hoe red ik me hier uit…

Ik ben bij de verkeerde winkel. Normaal kom ik hier wel maar dit keer niet.

Geeft niets, fijne avond!” krijg ik van verschillende winkelmedewerkers te horen.

Met volgens mij nu wel het schaamrood op de kaken wens ik hen hetzelfde en vlucht naar de juiste winkel enkele panden verderop.

Hoezo, ik niet overprikkeld? Hoezo heb ik alles op een rijtje?


Het thema ‘Autisme en overprikkeling’ zal de komende tijd bij mij een wat grotere rol gaan spelen.
Over het hoe en wat zal ik een volgende keer verder schrijven, waarschijnlijk zal ik hier diverse blogs aan wijden.

Dus wordt vervolgd…

 

Reacties: 2

  1. Edo van de Schootbrugge Danilo schreef:

    Sehr schön geschrieben.Es gibt Tage da funktioniert alles und man fühlt sich relativ normal und nicht behindert.Es gibt aber auch viele Tage wo sich Stress oder Reize aufbauen und ich schnell an meine Grenzen komme und die Reizüberflutung zu groß ist und eine Behinderung wird.

  2. Edo van de Schootbrugge admin schreef:

    Danke Danilo!

    Het is altijd zo goed om te lezen dat ik niet de enige ben die iets dergelijks ervaart.
    En zeker ook zoiets als dit waarbij het best vaak goed met me gaat en daardoor ga denken dat ik me aanstel.
    Maar zoals jij ook zegt, sommige dagen dan bouwt de spanning op en wordt het gewoon teveel.

    Niet fijn dat jij dit ook hebt.
    Wel ‘fijn’ dat ik herkenning lees…

Leuk als je een reactie geeft!