Nummer 4

Autisme en opzien tegen vanalles

Nummer 4

Op de achtergrond ruist de wind door de struiken in onze tuin. Het is best mooi weer, maar wel met een stevige bries. Het geluid van de zwiepende wind klinkt onrustig, driftig.

Het is zondagmiddag.
De laatste.
Nog één vrije middag en dan is het weer voorbij, die vakantie.

Vier weken lang ongebreideld genieten van het Grote Nietsdoen. Nou ja, ‘niets doen’… We zijn best druk geweest met van alles en nog wat. Met wat dingen veranderen en schilderen in het huis. Met dagjes fietsen. Met een paar dagen in een hotel in schone zuiden van Nederland.

Nee, het was geen periode van niets doen. Het was wél een periode van dingen doen waar je anders niet zo snel aan toekomt. Precies dát waar een vakantie voor bedoeld is.

Onrustig

De wind ruist nog maar weer eens met een grote vlaag door de struiken. Ze is onrustig. Haar onophoudelijke schudden van de takken maakt ook mij onrustig. Zelfs de emotie van de wind neem ik blijkbaar over.

Onrust.
Want het is weer voorbij.
Want vanaf morgen moet ik weer van alles.
Want na vandaag ben ik weer een stukje minder de baas over mijzelf.
Een stukje vrijheid is letterlijk en figuurlijk weer weg, op.

Nummer 4.

Hij zat er al aan te komen, die Nummer 4.
Vanaf de eerste dag van mijn vakantie kwam hij steeds beter in beeld. Totdat hij weer weer pal voor mijn neus staat. Die rakker.

In mijn vorige blog schreef ik over drie redenen die mij veelal weerhouden van het nemen van vakantie, of zelfs van het nemen van een vrije dag. Maar de grootste reden had ik nog niet beschreven en dat is dus Nummer 4.

Terug in de tijd

Datum: 12 september 1994
Land: Spanje, Mallorca
Plaats: Ons hotel van de afgelopen 7 dagen
Gebeurtenis: Nummer 4

Vaak herinnert Jenine mij fijntjes aan deze dag. Het was voor mij, maar zeker ook voor haar een lastige dag, of meer een lastige avond, die avond van 12 september 1994.

We telden beiden 22 jaren en woonden allebei nog bij onze ouders. Van het leven wist ik nog niet zoveel, al helemaal niet van het leven buiten de grenzen van mijn eigen dorpje op de Veluwe. Ook van het leven buiten de kaders van mijn ouderlijk gezin had ik weinig benul.

De wereld bleek groter.
Die week bleek dat de wereld geweldig was, daar op het vakantie-eiland Mallorca.

Zon, zee, warmte, eten, zwemmen, genieten, rust, elkaar, samen.

Voor het eerst in mijn leven ervoer ik een gevoel van totale rust, van totale ontspanning. Een sensatie waarbij mijn hoofd werd overspoeld met endorfine en aan het geluk leek geen einde te kunnen komen.

Geen gepieker, geen spanning, zorgeloos.
Ik wist niet dat het kon.

Het was fantastisch.
Tot die laatste avond.

Zwart

We dronken nog een cocktail ter afsluiting van de vakantie. En als een mokerslag raakte Nummer 4 mij. Totaal uit het veld geslagen zat ik daar bij de bar van het hotel, samen met mijn Lief. Maar niets kon me nog bekoren, zelfs niet het samenzijn met haar.

Want het vooruitzicht dat we de volgende dag weer terug moesten naar het echte leven maakte dat mijn brein zich nog maar op één ding kon focussen: terug naar het leven met alle moeiten, zorgen en problemen.

Weg van het geluk dat blijkbaar toch eindig was…

Mijn one-track-mind was niet meer op andere gedachten te brengen.
Het leven was ineens weer zwart.

Dat is dus Nummer 4!

Het is een gevoel, besef, gedachte, of iets in mij dat me totaal weghaalt uit het heden en al brengt in de toekomst, naar daar waar ik niet wil zijn.

Daar op Mallorca was het de eerste keer dat Jenine kennismaakte met die andere Edo. Die Edo die zichzelf niet meer in de hand heeft en totaal beheerst wordt door het autistische brein dat de regie overneemt. Toen wisten we nog niet dat het ASS was waardoor ik mij in de ogen van mijn Lief zo vreemd gedroeg.

Nee, het was niet leuk meer, daar op Mallorca.

2020

Inmiddels zijn we zo’n zesentwintig jaar verder na die ‘gezellige’ avond. En inmiddels kennen zowel mijn Lief als ikzelf mij een stukje beter. Maar dat maakt het het niet per se makkelijker.

Want hoewel ik mijn valkuilen beter heb leren kennen, weet ik ook dat bepaalde situaties telkens weer terug zullen komen.

Zo weet ik al aan het begin van een vakantie dat ik op een gegeven moment Nummer 4 weer tegen het lijf ga lopen. En alleen al die gedachte geeft me weer de kriebels.

Lees ook:   Dagdromen

Dromen

Eén signaal waardoor ik weet dat ik weer bezig ben met die negatieve gevoelens is doordat ik bepaalde dromen heb. Dromen met telkens een vergelijkbaar thema.

Zo zit ik dan bijvoorbeeld weer in militaire dienst en bevind me in een groep ‘kameraden’ waarmee het niet lekker loopt. Als militair heb je geen controle over jezelf, want je moet luisteren naar de opdrachten van de commandant. Zwetend word ik wakker.
Of ik ben weer op school in een klas waar ik me doodongelukkig voel. En de docent geeft weer een bak met huiswerk op waardoor ik in paniek raak.
Of ik sta weer in de bloemenwinkel die ik vroeger gerund heb (ja, echt) en de hele winkel staat vol met klanten. En ik kan het niet overzien en ook nu overvalt de paniek me.

Nou, als ik dat soort dromen ervaar, dan weet ik hoe laat het is. De gemene deler in deze dromen is dat ik de controle over mijzelf kwijt ben en dat ik moet doen wat anderen willen.

En ja hoor, in de afgelopen vier vakantieweken heb ik vijf van dat soort dromen gehad…

Vrijheid

In mijn dromen ben ik mijn vrijheid kwijt.

Vanmorgen vroeg Jenine aan me of ik ‘achterna gezeten werd vannacht‘.
Blijkbaar maakte ik dergelijke geluiden in mijn slaap waardoor het duidelijk was dat ik niet echt ontspannen sliep. En achteraf bekeken heb ik vannacht ook zo’n ‘Nummer 4-droom‘ gehad.

En nee, het is niet zo dat ik mijn werk niet leuk vind, of dat ik niet gelukkig ben met mijn leven. Nee, op zich ben ik juist heel blij met mijn baan en met hoe goed alles gaat. Maar toch moet ik mij na vandaag weer conformeren aan de werktijden en moet ik een bepaald resultaat leveren. Zoals dat uiteraard hoort bij een baan.

Maar daar heb je dus de link naar mijn dromen: ik ben mijn ‘vrijheid‘ weer kwijt.

Blue Monday

O, ik weet heus wel dat eigenlijk iedereen een beetje opziet tegen het werken na de vakantie. En niet voor niets is er een term voor die vervelende eerste dag van de werkweek nml Blue Monday. Dus ik ben echt niet de enige met dat soort gevoelens. Ik ben dus ook echt niet zielig ofzo hoor!

Maar het verschil met de meeste mensen zit er vermoedelijk in dat mijn grijze massa al lang van tevoren deze negatieve signalen afgeeft. En dan vaak ook nog veel heftiger dan bij de gemiddelde persoon. Dit zorgt ervoor dat er vaak een soort sluier over mijn gemoed hangt, ook tijdens die geluksperioden die je in de vakantie kunt ervaren.

Nee, het liefste wil ik Nummer 4 nooit meer zien.

Oplossing

Ja, ik weet wel een manier waardoor ik Nummer 4 niet meer zal tegenkomen. Ik kan hem gewoon ontlopen!

Hoe?

Door geen vrij te nemen…

Zolang ik maar doorga met mijn werk zal ik die schavuit niet tegenkomen! Dus dat is de oplossing, gewoon doorgaan met mijn verplichtingen en dan hoef ik nergens bang voor te zijn!

Maar ja, dat is natuurlijk ook geen echte optie. Ook ik wil gewoon kunnen genieten van de vakantie met alle leuke dingen die daarbij horen. Gelukkig is mijn zelfvertrouwen en zelfkennis ook gegroeid in de afgelopen zesentwintig jaar. En gelukkig is Nummer 4 daardoor in mijn ogen nu niet meer zo reusachtig groot.

Maar het zal altijd een ding blijven, wel-niet vakantie of een vrije dag.

Wie weet groei ik nog een stukje verder door en word ik uiteindelijk groter dan die rakker. Wie weet hoef ik hem in de toekomst niet meer te ontlopen.

Geluwd

Het is inmiddels avond geworden.
De wind is bijna gaan liggen en schudt minder heftig aan de struiken in onze tuin.

Nog enkele uren en dan is het morgen.
Nog enkele uren en dan zit ik weer volop in dat andere ritme.

Het is alsof ik de emotie van de wind overneem.
De onrust in mijn binnenste is ook grotendeels geluwd.

Blijkbaar neemt Nummer 4 nu al de benen.

Zoals altijd komt het ook dit keer wel weer goed…

1+

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.