Merry X-mas!

Vrolijk kerstfeest met autisme

Merry X-mas!

December.

Vrede op aarde.

Oftewel: Doe’s lief!

Bijna kerst

Al vanaf augustus zie ik met grote regelmaat een Twitteraar berichten posten waarmee hij laat zien hoever we nog van Kerst verwijderd zijn. “Even alles in perspectief“, schrijft hij dan. “Nog maar 4 maanden, twee weken en drie dagen voordat het kerst is“. Elke keer word ik er fijntjes aan herinnerd dat we toch langzaam maar zeker richting de ‘mooiste tijd’ van het jaar gaan. Tegelijk duw ik die gedachte weg, ik wil er nog niet aan denken.

En nu, nu is het toch echt bijna zover. Nog één nachtje slapen en het feest barst los. Er is geen ontkomen meer aan, aan die mooiste tijd van het jaar…

Slecht wegdek

Wanneer december voor de deur staat dan doemt er in mijn hoofd zo’n bordje op die je waarschuwt voor slecht wegdek. Want net als voor de meeste mensen kenmerkt de maand december zich voor mij door de vele activiteiten. En vele daarvan voelen voor mij als hobbels en kuilen in de weg die ik moet nemen of zien te ontwijken.

December is voor mensen met autisme als een weg met hobbels en kuilen
December is vol hobbels en kuilen

Hobbels in de vorm van Sinterklaas, verjaardagen, kerstconcerten en dito borrels. De ene sociale activiteit is nog niet voorbij of de volgende dient zich aan. Tijd om bij te komen is er haast niet want je moet weer door naar de volgende happening. Met als hoogtepunten natuurlijk Kerst en vervolgens Oud en Nieuw.

Gezellig joh!“, zegt de één.
“Wat een mooie tijd toch”, zegt de ander.

Vind je?“, vraag ik.
Kom op man” zegt de ander weer. “Doe niet zo ongezellig!

Lastig?

Tijdens één van die gezellige activiteiten van onlangs die ik onmogelijk kon ontwijken zat ik naast een andere man, iemand die tot mijn naaste familieleden behoort.

Hij weet ervan. Van mijn auti-brein.

Tot mijn verbazing kwam uit zijn mond ineens de vraag of ‘ik het lastig vind’, dat feestje. Blij verrast door deze oprechte belangstelling kon ik hem meedelen dat dat inderdaad zo was. Want ik vind het lastig, zo’n feestje met veel mensen, lawaai en indrukken om me heen.

Maar wel erg fijn dat hij het blijkbaar toch begreep.
En ‘hij’ is iemand waar ik dat nooit van had verwacht.

Het was maar een simpele vraag, het waren maar een paar woorden: “Vind je het lastig, dit feest?”
Een paar woorden die zoveel zeggen. Want ze scheppen een enorme ruimte voor mij om te kunnen zijn wie ik ben. Ze geven me ook de ruimte om in de toekomst toch nét even iets minder tegen al die gezelligheid op te hoeven zien.

Tegen een muur

Wat kan zoiets pijn doen.

Want ze begrijpen het niet, de ‘normale’ mensen, of ze willen het niet begrijpen.
Met ruzie tot gevolg.
En de ass-er krijgt de schuld. En ook het schuldgevoel.

Eigen route

Het einde van december is inmiddels al in zicht en daarmee ook het einde van alle verplichtingen. Ondertussen heb ik de meeste hobbels op de weg dus al genomen. En, ik moet zeggen dat ik ook steeds beter word in het ontwijken van de valkuilen.

Want ik kies steeds vaker mijn eigen route om de valkuilen heen. En dat is best prettig kan ik je zeggen.

Dat ik meer mijn eigen weg kan volgen heeft met twee dingen te maken:
1. Ik kies ervoor om de mening van anderen minder belangrijk te laten zijn. Vooral de mening van hen die er voor mij minder toe doen kan ik steeds beter naast me neer leggen.
2. De mensen die er wel toe doen geven mij de ruimte om mijzelf te zijn.

En vooral die nummer 2 is zo belangrijk! Geef elkaar de ruimte!
Daardoor lukt het mij steeds beter om toch ook een beetje te genieten van de feestjes. Of op zijn minst om er soms minder tegenop te zien.

Onbegrip

Maar het tegenovergestelde is er ook zoveel: Onbegrip. Ook tijdens de gezelligheid met kerst.
Onbegrip voor mensen met autisme die minder van al die leuke dingen kunnen genieten. Want ze doen niet gezellig, zijn te snel moe en stellen zich aan.

Kerstwens

Maar er is hoop.
Want kerst is natuurlijk bij uitstek de tijd van het jaar bij om net weer even wat meer sentiment te mogen tonen.

Daarom doe ik hierbij een oproepje aan iedereen:

Wees lief voor elkaar!
Probeer elkaar te begrijpen en accepteer dat we allemaal anders zijn.
Mét en zonder autisme.

Laat elkaar in ieders waarde.
Dat is mijn kerstwens.

Fijne kerst allemaal!

O ja, nog even in perspectief:
Nog maar 110 dagen en het is alweer Pasen.
Op naar het volgende gezellige samenzijn…

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.