Koorddansen in Coronatijd

Koorddansen in Corona tijd

Koorddansen in Coronatijd

Het zou een quiz-vraag kunnen zijn:
Beschrijf je stemming op dit moment.”
“Gebruik daarvoor drie woorden die beginnen met de letter ‘L’.”

Nou, op dit moment zou ik antwoorden met:

1)Leeg
2)Lamlendig
3)Lusteloos

Bam!

Zonder nadenken. In één keer. En allemaal goed. Ik ga door voor de koelkast.

Tsja, waarom nu weer deze klaagzang, dit gezeur? Ik ben nog gezond en heb niks te klagen toch? Nou dan!

Crisis

Drie weken geleden kickte hij in: De Corona-crisis. Al maandenlang zagen we hem vanuit China langzaam maar zeker onze kant opkomen. De nieuwsberichten werden steeds dreigender.

En ja hoor, ineens was het daar. Nederland in rep en roer. Wc-papier en handgel zijn haast duurder dan goud, transporten met mondkapjes worden begeleid door de politie.

Ouders met jongere kinderen worden van de één op de andere dag leerkrachten, politieagenten en conciërges. In hun eigen huis.

Social distancing wordt tot kunst verheven en thuiswerken is het nieuwe toverwoord van 2020. Geen kantoortuinen meer, maar keukentafels. Ineens hebben we als collega’s een WAT-relatie, Working Apart Together.

De wereld blijkt niet meer zo vanzelfsprekend.

Hijs de zeilen!

‘Hijs de zeilen, op volle kracht vooruit!’
‘Zorg ervoor dat Het Systeem goed werkt zodat iedereen thuis door kan gaan met onze publieke taak.’
Dat is de opdracht voor ons team, het ict-team van mijn mooie organisatie.

Met haast tomeloze energie ga ik er totaal voor om dat doel te bereiken, samen met de anderen. Het geeft me energie, adrenaline. Ik kan de wereld aan.

Het voelt alsof ik ertoe doe, dat ik een belangrijk onderdeel ben van die Grote Machine die in werking is gezet om deze klus te klaren. Niets is me teveel en mijn computer snort van vroeg tot laat. De vele tevreden collega’s geven me telkens die boost om door te gaan. Dáár doe ik het voor!

Wat nou vermoeidheid?
Wat nou gebrek aan energie?
Wat nou autisme?

Drie weken later

De Grote Machine draait.
Thuiswerken is het Nieuwe Werken.
Een ander ritme heeft vorm gekregen.
Alsof er een nieuw normaal is ontstaan, zo ineens.

De druk is bij mij van de ketel.

Weg spanning.
Weg adrenaline.

En nu?
Tsja, en nu…

Daar waar ik de afgelopen weken voortgestuwd werd door een onzichtbare kracht, word ik nu door die onzichtbare kracht stilgezet. En er is eigenlijk geen energie, geen interesse meer over voor wat dan ook.

O, ik zou nog best veel kunnen doen. Móeten doen. De tuin is nog getooid met de winterkleuren en moet opgeruimd worden. De schuur is een rommeltje en zorgt telkens voor halsbrekende toeren wanneer ik dat ene schroefje nodig heb. Mijn aquarium begint weer groen te worden; met algen. De boekhouding van de kerk schreeuwt me toe omdat ik maanden achterloop.

Ook allemaal belangrijk werk.
Maar nee. Het wil even niet. Ik wil even niet.

Dus daarom die drie L-woorden, aangevend dat de fut er weer eens even uit is.

Ik baal ervan. Ik baal dat ik telkens weer met de neus op de feiten word gedrukt en teruggeworpen word op mezelf. Maar het is niet anders. Het is gewoon een gegeven dat ik (zoals zovele assers) moet leven met dat ritme van grote ups en downs.

Koorddansen

Stel je het leven eens voor alsof we dansers en danseressen zijn. We dansen op het ritme van de muziek, op het ritme van het leven.

De meeste mensen doen hun bewegingen op de vloer, op een stevige basis waarbij ze niet snel vallen. De dans hoeft niet mooi te zijn, als je maar meebeweegt, als je maar doorgaat. Dan is het goed.

Mijn basis is anders. Het fundament waarop assers hun dans uitvoeren is geen stevige vloer, maar meer een koord; we zijn koorddansers. Soms stijgen we boven onszelf uit en dansen we de sterren van de hemel. Om een dag later te vallen. Of drie weken later. Ineens zien we de afgrond onder het slappe koord, voelen we onze vermoeide voeten, verliezen de controle en daarmee verdwijnt de balans.

En ik val…

Vangnet

Het is weer zover; ik ben gevallen. Niet hard, en ook niet heel diep, dat niet. Nee, ik ben ook niet gewond. Maar toch.
Na drie weken het koord bedwongen te hebben heb ik de balans verloren.

Gelukkig is daar ook telkens weer dat vangnet; mijn gezin, mijn baan, die vriend die me begrijpt. Ik krabbel heus wel weer overeind en klim ook heus wel weer op dat koord om verder te dansen. Zodra ik de boel weer een beetje op een rijtje heb. En wie weet is dat morgen alweer, of overmorgen. Of…

En ik blijf oefenen om de balans steeds beter vast te houden. Want oefening baart kunst, toch?

Wens

Laten we hopen dat de crisis snel voorbij is en we ons gewone ritme weer op kunnen pakken. Weer gewoon naar kantoor en school, naar opa en oma, geen angst meer om ziek te worden. Geen angst meer om dierbaren te verliezen aan deze nare ziekte.

Het is mijn wens voor ons allemaal dat we snel weer onze normale dans op kunnen voeren, zoals we die kennen, zoals we gewend zijn. Hetzij op de vloer of op het koord, als we maar dansen!

Blijf gezond allemaal en voor wie het nodig heeft: veel sterkte gewenst in deze crisis-tijd!

 

Geen reacties

Je reactie toevoegen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.