Vastbijten

Vastbijten

Dit was dus zo’n dagje.
Als je het over vastbijten hebt in een onderwerp dan past deze dag er volledig bij. En op dit moment baal ik enorm want ik kan de oplossing van het probleem waarin ik me vastbijt nog niet vinden. Het maakt me erg onrustig en het voelt bijna als het belangrijkste van dit moment.

Het is deel 2 van Het Project, waar ik in mijn eerste blog ook al over heb geschreven: http://www.autifully.nl/blog/page/4/
Deel 1 is uiteindelijk gelukt, maar deel 2 nog niet dus. En ik werk er al weken naar toe om de tijd te vinden om me op deel 2 toe te leggen. Ik sta eigenlijk te popelen. En nu ik eindelijk serieus gestart ben lukt het me nog niet. Ik moet een upgrade uitvoeren van diverse databases en ik vind de uitdaging fantastisch. Maar tegelijk kan ik niet alles overzien en weet ik niet of het goed komt. Of het mij dus gaat lukken.

Ik heb er nog niet de controle over. Het laat me niet los, mijn gedachten en mijn gevoel zijn voornamelijk bij dit ene. Waar gaat het verkeerd? Wat kan ik anders doen?
Het komt vast wel goed, maar gaat het míj lukken? Het móet mij lukken. Ik wil er niet iemand anders bij halen om het op te lossen.

Ik baal

In mijn vorige blog waarin ik aangeef gelukkig te zijn, had ik ‘beloofd’ iets te schrijven over wat er nog niet zo goed gaat.
Nou dit dus. Zoiets als dit, wanneer het me niet lukt, houdt me volledig in zijn greep. Er is die enorme drive om het te willen vatten, te kunnen en moeten oplossen. Tegelijk baal ik van de tijd, de energie die het kost en de onzekerheid of ik de controle ga krijgen. Wanneer collega’s me vandaag aanspreken moet ik heel bewust kiezen om rustig en vriendelijk te reageren, terwijl mijn hoofd er totaal niet naar staat, terwijl ik soms best chagrijnige gedachten heb wanneer ik weer eens gestoord wordt. 

Ik baal wanneer ik thuiskom uit mijn werk, maar ik probeer het niet te laten merken. Ondertussen blijven mijn gedachten malen hoe ik het morgen moet oppakken om het toch te laten slagen.

Tot overmaat van ramp gaat mijn andere vastbijt-project ook niet zoals ik wil; mijn zoutwateraquarium.
Ook zo’n ding waar ik alles aan kan geven, zowel mijn tijd als mijn geld. En mijn gedachten.
Er is altijd wel iets dat me dwarszit bij het aquarium, terwijl ik streef naar perfectie. En perfectie is dan goede waterkwaliteit, goed groei van koralen, mooie vissen, geen algen. Kortom een perfect aquarium zoals op de foto’s bij andere aquarianen.

En het is alsof er bij zo’n vastbijt-project niets zit tussen ‘geen interesse meer’ en ‘streven naar perfectie’. Vooral dat laatste heeft me al regelmatig tot wanhoop gedreven (vraag mijn gezin maar). Wanneer ik weer eens een mooie dure vis had gekocht en deze blijkt te houden van de ook al mooie koralen. Houden in de zin van ‘lekker opeten’. Ik werd er gek van.

Of die tijd dat het hele aquarium werd overwoekerd door een groene waas van algen. Echt gek- en depressief makend. Op zulke momenten verlies ik alle interesse en gooi het aquarium het liefste de deur uit. Dan kan ik er ook niet meer over inzitten. Ik heb deze hobby vaker vervloekt dan wat dan ook, om dan toch telkens terug te keren naar de schoonheid ervan. Maar daarmee komt dan ook weer het streven naar perfectie, iets wat ik waarschijnlijk niet zal bereiken. Want dan is er altijd weer iets wat niet goed gaat. Zoals nu.

Op dit moment word ik, of eigenlijk het aquarium, geplaagd door vele minuscule luchtbelletjes uit één van de filters. En die belletjes zijn dus niet echt leuk meer op het moment dat er duizenden tegelijk in het water zweven. Niet echt perfect dus. Ik heb het niet onder controle. Ook hier wordt ik weer dol van en dit beïnvloedt mijn stemming behoorlijk.

Het van me afschrijven helpt me ook nu weer. En Ik hou me eraan vast dat ik morgen verder ga om deel 2 van Het Project op te pakken in de hoop dat ik er alsnog uit kom. 

Vastbijten is lastig, het kost zoveel tijd en energie

En zo is er altijd wat. En ach, dat heeft iedereen toch? Alleen vermoed ik dat ik me iets meer vastbijt in bepaalde zaken. En ‘iets’ is dan een understatement. En dat zowel ikzelf, als mijn omgeving last hebben wanneer niet zo lukken wil. Ik zou willen dat ik daar iets makkelijk mee om kon gaan. Het schijnt een kenmerk te (kunnen) zijn van autisme, het totaal opgaan in een hobby of iets anders dat bereikt ‘moet’ worden.

Tegelijk weet ik dat het ook voordelen heeft want ik leer in dit soort tijden ontzettend veel. Voor elke probleem is een oplossing denk ik dan, en die zoek ik dan op. Dat is dan de positieve kant zullen we maar zeggen. Jammer wel dat deze gedachte alleen in mijn verstand zit en niet in mijn gevoel. Maar het komt vast goed, ook nu weer met Het Project en Het Aquarium.

Morgen weer een dag. Op naar de volgende stap in deel 2 van Het Project.

En wie weet zijn de luchtbelletjes in het aquarium morgen spontaan verdwenen.
Net zoals de zorgen in mijn hoofd.

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!