Saai

Over mijn leven met autisme

Saai

Zo’n twee weken geleden stond de wereld even op zijn kop. Althans voor een bepaalde groep mensen. Niet voor mij.

Op de dag voorafgaand aan de grote avond gonst het her en der op kantoor:
“Succes vanavond!” zegt de één.
“Ja, zet hem op!” roept een ander.
En weer iemand anders gaat naar huis met de mededeling “Prettige wedstrijd!”

Langzaamaan wordt het duidelijk dat er die avond weer iets gaande is, waarschijnlijk op sportgebied. Maar wat precies weet ik niet. Eerlijk gezegd hoef ik het ook niet te weten.

Maar dat ik er niet aan ontkom is wel zeker.

Later op de avond snel ik de koppen van het NOS-nieuws op mijn mobiel en begrijp ik waarom iedereen zo opgewonden was. Het was dé wedstrijd van dat moment: Ajax – Juventus en het had iets te maken met de Champions League. Blijkbaar was het feit dat Ajax zover gekomen was al bijzonder. En toen ze ook nog de winst van 2-1 pakten waren ze helemaal weer de helden.

Wat een gedoe

Pfff…. persoonlijk vind ik al die ophef vooraf nogal een gedoe. Stiekem hoop ik dan op een bepaalde uitkomst van de wedstrijd zodat dit gedoe de dag erna weer voorbij is. Maar nu ik het nieuwsbericht lees dat ze gewonnen hebben weet ik alweer wat het gesprek van de dag zal worden.

‘We’ hebben gewonnen

“Gefeliciteerd!” roept de ene collega ’s morgens om half acht al tegen de ander. “Ja, wat een topwedstrijd!” roept de ander enthousiast en haast schreeuwend terug. Meestal is men ’s morgens niet zo vlot maar nu gaat het toch wat makkelijker.

“Wat hebben ‘we‘ het weer mooi gedaan hè?” zeggen ze tegen elkaar. Iedereen is in een overwinningsroes. Nou ja, bijna iedereen. Ik niet. Ik vind het allemaal maar saai.

Een grote zucht verlaat mijn longen…

Ik verbaas me.

Werkelijk ben ik verbaasd over het feit dat mensen zó op kunnen gaan in dat voetbalspelletje. Maar ook dat ze er zo enorm over door kunnen praten. Ik begrijp dat echt niet. Ik hoor bijvoorbeeld dat delen van de wedstrijd aan elkaar verteld worden, terwijl beide partijen die wedstrijd gezien hebben! Waarom zou je dit dan vertellen aan elkaar? En ik hoor allerlei meningen over de scheidsrechter, over de echte coaches en over de spelers zelf.

Ik begrijp het niet. Maar dan ook echt niet.

Snappen ze dan niet dat al dat geklets over voetbal, al die meningen, al die adviezen geen bal(!) uitmaken? Wat ze ook zeggen, er is geen coach die naar hen luistert, dus waarom al dat gepraat erover? Waarom zou je in vredesnaam met elkaar praten over een wedstrijd die gespeeld is en die dus geschiedenis is?

Of…

Nee, voetbal, of sport in het algemeen interesseert me niet, maar dat was al duidelijk. Maar er wordt me eigenlijk nog iets anders duidelijk.

Mijn huisarts vertelde me meermaals dat ik iets moet hebben waar ik blij van word, iets waar ik voor wil gaan. Zeg maar een hobby. Of mooier nog een passie. Zit daar soms het geheim in?

Stiekem jaloers?

Nee, ik zal nooit een voetbalfan worden of fan van wat voor sport dan ook. Ook zal ik nooit een idool hebben, iemand waar ik tegenop kijk.

Saai eigenlijk. Eigenlijk zou ik ook wel eens wat vaker gewoon blij willen worden.

Ik snap weer een beetje meer van mezelf.

Want misschien heb ik niet direct hekel aan het voetbalspelletje op zich?

Maar misschien zou ik ook eens uit mijn plaat willen gaan van iets simpels als voetbal.

Misschien ben ik stiekem gewoon een beetje jaloers…

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.