Oortjes

Oortjes

Fantastisch, wat een ontdekking!
Oortjes.

Bij mijn diagnose heb ik het advies gekregen om op mijn werk wat meer gebruik te maken van stilteruimtes en oortjes. Ik deed dit al wel eens maar vond het niet zo sociaal. Je bent natuurlijk behoorlijk geïsoleerd van je omgeving en je collega’s.

En ik had -en heb- nogal sterk de overtuiging dat ik vooral ook sociaal moet zijn. Gezellig moet zijn.

Nu vind ik mensen om mij heen op zich (meestal) geen probleem. Het probleem voor mij zijn de vele prikkels en geluiden die automatisch erbij meekomen. En wat vaak ook een groot probleem voor mij is, is dat ik moet meedoen met de gesprekken en de sociale interactie…

Ik heb het erop gewaagd en werk nu veel meer met muziek in mijn oren. Ik sluit me een beetje af. Maar met oortjes ben ik wél een soort van ‘onder de collega’s’ en toch op mezelf. Ik geef nu meer toe aan het kiezen voor ruimte voor mezelf, voor meer ruimte in mijn hoofd door me deels af te sluiten van mijn omgeving.

En (sorry beste collega’s) wat is dit heerlijk! Ik kan me veel beter concentreren en ben veel productiever. En waar ik eerst bang voor was, voor de mening van mijn collega’s dat ik mij af zou zonderen, dat blijkt geen probleem. Geen probleem voor mijn collega’s en geen probleem voor mijzelf.

Ik geniet nu van heerlijk rustige muziek en geniet van mijn werk.

Wat een ontdekking; oortjes.

Ze bestaan toch echt al heel lang maar nu heb ik ze zelf pas echt ontdekt.
En het is met dit soort kleine aanpassingen alsof ik mezelf herontdek.

En heb ik daar nu een diagnose voor nodig gehad? Op zich niet want ik had oortjes al veel langer kunnen gebruiken. Of ik had al veel vaker in een stilteruimte kunnen gaan zitten.

Maar nu mag het ook van mezelf.
Daar heb ik de diagnose wél voor nodig gehad.

Om mezelf te ontdekken.
Om mezelf te accepteren.

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.