Nu even niet!

Nu even niet!

Hèhè, en met een zucht glij ik onderuit in de stoel en is mijn blik gericht op de tv. Ik ben het nogal zat, dit was weer één van mijn ‘off-days’, oftewel zo’n dag waarbij ik eigenlijk ‘uit’ sta. Ik ben er wel, ik doe mijn ding maar eigenlijk ben ik er ook niet.

Eindelijk, nu even helemaal niets meer, gebruik maken van de schakeltijd om alles rustig op een rijtje te zetten. Als dat nog lukt vandaag…

Na twee minuten begint de hond opgewonden te piepen en een beetje te blaffen. Ze kijkt door het raam naar de straat en rent heen en weer. De geluiden die ze maakt en het gespring in het rond horen bij de gebruikelijke fratsen die ze uithaalt wanneer er bezoek komt.

Ik krijg bijna pijn in mijn maag en denk ‘Aaaargh, laat het alsjeblieft niet waar zijn. Geen bezoek, alsjeblieft niet…’ Ik wil niet naar het raam kijken om zelf te zien of er iemand aan komt. Mijn lichaam is gespannen en met dichtgeknepen ogen wacht ik de komende minuut af of er daadwerkelijk iemand aankomt. Mijn gedachten zoeken koortsachtig naar excuses om mij af te zonderen zodat ik niet bij het bezoek hoe te zijn. Ik kan niets legitiems bedenken. Maar ik wil niet, ik wil gewoon echt niet. 

De minuut duurt lang. De hond springt nog steeds rond. Maar wel minder dan normaal. Ik begin te geloven dat het meevalt. En uiteindelijk blijkt dat ook zo. Geen bezoek. Pffff….

Gerustgesteld zak ik weer in de stoel. Nog geen twee minuten laten gaat de telefoon. ‘Nééé, niet ook dat nog!’ roep ik vanbinnen. De telefoon is zo’n stoorzender waar ik echt een bloedhekel aan heb. Ergens bedenkt iemand dat het voor hem of haar nu een geschikt moment is om ons te bellen. En ik moet daar dan maar weer gehoor aan geven. Terwijl ik al ‘uit’ sta. En ik heb niet de behoefte om ‘aan’ te gaan omdat iemand anders nu zo nodig op bezoek wil komen of gezellig een telefoongesprekje wil houden. Mij wordt niets gevraagd, nee ik moet op zulke momenten gehoorzamen aan de deurbel of de telefoon. 

Maar de telefoon gaat toch echt en ik ontkom er niet aan om deze op te pakken…

Het is te overzien; na vijf minuten is het gesprek gelukkig weer voorbij.

Rust, zou het echt?

Nu wil ik verder helemaal niets meer.

Ik ben klaar.

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!