Maskers af

Over mijn leven met autisme

Maskers af

Soms wil ik het van de daken schreeuwen. Soms wil ik in een hoekje kruipen en doen alsof het niet zo is. Soms weet ik gewoon niet was wijsheid is.

Maar meestal weet ik wel dat ik gewoon mezelf wil zijn. Uiteindelijk.

En mezelf zijn betekent soms ook dat ik uitleg geef waarom ik dingen doe, of niet doe, waarom ik ben zoals ik ben. Daarnaast vind ik dat mensen om mij heen ook een soort van recht hebben op het beter kennen van mij. De echte ik. Maar dat is ook lastig, om de echte Edo te laten zien. Lastig om de maskers te laten zakken.

Lastig. Kwetsbaar. Bevrijdend.

Zo vertelde ik vandaag  aan een vriend over mijn autisme, ik liet het masker zakken. Ik liet blijken dat achter het masker iemand zit met autisme. En de eerste reacties van die vriend waren zo begrijpelijk. Reacties in de trant van ‘ach, iedereen heeft wel iets.‘ Zo begrijpelijk. Want wat moet je er ook mee als iemand aan je vertelt dat hij autisme heeft, dat iemand vertelt dat hij dus eigenlijk een autist is. Zo begrijpelijk omdat ik altijd heel hard gewerkt heb om zo weinig mogelijk te laten zien wat onder het masker zit.

Ik heb hem deze site laten lezen zodat hij iets kan zien, kan lezen van wat binnen in mij leeft. Kan lezen van mijn gedachten, mijn ware ik. Gedurende de dag werden zijn reacties steeds losser,  werden af en toe grapjes gemaakt met woorden die ik in mijn blogs had staan. De woorden ‘meltdown’ en ‘gezellig’ en ‘verjaardag’ kwamen regelmatig over tafel. En dat was goed, dat hield het luchtig.

Ja, ik heb getwijfeld of ik het moest vertellen aan hem en aan de hele wereld via deze website. Maar het is goed zo. Ik hoef mij niet te schamen voor wie ik ben en dat ik autisme heb. Ook al zie je dat niet aan de buitenkant. Ja, het voelt alsof ik mij moet verdedigen voor mijn diagnose op het moment dat ik reacties van anderen krijg zoals dat men er niets van ziet. Maar ik begrijp het wel.

Ik hoop dat ze mij ook begrijpen willen. Maar dat denk ik wel. En zo niet dan zegt dat meer over de ander dan over mij.

Het masker zal altijd een rol blijven spelen, prima. Maar ik laat wel vaker mijn echte gezicht zien. Of ze dat gezicht nu leuk vinden of niet. Want dat is nu eenmaal wie ik ben; dat is Edo….

Vanavond kreeg ik een appje van die vriend.
Dapper van je dat je deze website maakt en het van je af schrijft. En als ik af en toe een grapje maak dan is het niet om je belachelijk te maken.’

Dat appje deed me goed.

Ik mag er zijn.

Ook zonder masker.

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.