Kweetniet

Kweetniet

Ik ben een beetje in de war.

Nu hoor ik je denken: ‘Maar dat wisten we toch al?’
En ja, daar moet ik je dan ook wel weer gelijk in geven.
What else is new?

Alleen is dit in de war zijn van een iets andere soort.

Vanmorgen namelijk, kreeg ik een artikel te zien op de site van de NOS (zie link onderaan) waarin gesteld wordt dat Prins William vindt dat mannen meer hun gevoelens en emoties moeten tonen. Ok, dacht ik, dus zo gek ben ik nog niet. Als zelfs een echte, best wel stoere prins -en dan ook eentje die best goed ligt bij het (vrouwelijk) publiek- al zegt dat mannen zich minder stoer moeten opstellen dan zit ik best goed. Top!

Teken van kracht

Want eerlijk gezegd twijfel ik best wel eens of ik zoveel van mezelf moet laten zien op de site. Figuurlijk gesproken dan. Maar als de prins zegt dat gevoelens tonen geen teken van zwakte maar juist van kracht is…

Maar dan lees ik verder.

En wat ik vervolgens lees brengt me van mijn stuk.
Een beetje dan.

Want dan komt psychiater en filosoof Damiaan Denys aan het woord. Deze beste man is verbonden aan de universiteit van Amsterdam, dus je zou kunnen stellen dat hij ook niet dom is.

De prins zegt dus dat mannen hun emoties meer moeten laten zien.
Maar Damiaan geeft aan dat 80 procent van de mannen dit net zo vaak doen als vrouwen. Het verschil is dat mannen vaak alleen delen met hun partner terwijl vrouwen daarnaast ook delen met andere familieleden en vrienden.

Ok, dat kan. Prima.

Maar dan komt’ie.

Tegelijk is het volgens Damiaan tegenwoordig de tendens dat het delen ‘een sport is geworden‘. En het delen gebeurt zoveel dat ‘het irritatie oproept‘.

Het meeste raakt me nog dat hij vervolgens stelt dat er ‘iets aan kleeft van narcisme‘. En ‘dat een vorm is om aandacht te krijgen, om gezien te worden en om erkenning te krijgen‘.

Oeps.

Dus eigenlijk ben ik een klein narcistje? Omdat ik best veel van mijn gevoel deel in een blog? En eigenlijk wil ik gewoon bejubeld worden en erkenning krijgen?

Tsja.

Dus nu ben ik in de war, en met dit schrijven erover eigenlijk nog meer. Misschien heeft hij wel gelijk. Misschien wil ik inderdaad erkenning krijgen. En misschien moet ik minder delen in de media maar juist alleen in de privésfeer, zoals Damiaan ook stelt.

Ik overweeg ook best serieus bij tijd en wijle om niet meer te bloggen over autisme, over mezelf. Vooral ’s morgen denk ik dat. En ’s avonds denk ik weer 180 graden andersom. Maar na zo’n bericht op de NOS staat mijn besluit bijna vast. Ik stop.

Maar ook weet ik dat:
-Ik niet makkelijk praat over dat me dwars zit, maar juist wél kan schrijven.
-Ik er zelf veel aan had om blogs te lezen van anderen met autisme.
-Er toch misschien ook niets mis is met het willen delen van de gevoelige kant van mezelf.
-En wat is er mis met het erkend willen worden?

Als ik aan dat soort dingen denk dan is gewoon blijven schrijven misschien niet zo’n probleem. Zoals ik vanmorgen dacht – om te stoppen- denk ik nu niet meer.

Terug in je hok

Stel dat ik niet zou schrijven over mij en mijn autisme, is dat dan ook niet weer een stap terug? Terug in mijn hok? Want omdat ‘men’ vindt dat je er niet zo mee te koop moet lopen, om ‘aandacht’ moet vragen, daarom zou schrijven en praten over ‘mijn’ autisme dus niet kunnen?

Maar dan ben ik , dan zijn wij dus weer terug bij af. Oftewel maskers op, camouflagekleding aan en doen alsof het er niet is. Niet bij mij, niet bij anderen.

En nu?

O ja, ook zo’n dingetje van autisme:
Besluiteloosheid.
Moet ik het nu anders doen?

Wie heeft er gelijk?
De prins of de filosoof?
Of allebei?

Of begrijp ik het hele stuk van de filosoof niet zo goed en heeft hij het helemaal niet over mij? Heeft hij het alleen over bloggende BN-ers?

Want ja, ook dat is een auti-dingetje, het nét niet helemaal begrijpen.
Of gewoon helemaal niet.

Kan iemand mij wegwijs maken?

Ik ben een beetje in de war…


 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!