Kritiek puntje

Kritiek puntje

Zoals elke avond loop ik ook nu met de hond door ons dorpje. Het verplichte wandelingetje dat mijn avond altijd in tweeën deelt in het kleine stukje avond vóór en het grotere stuk na het wandelen.

Toen we de hond net hadden moesten we veel leren zoals hoe het uitlaten werkt. Vooral was ik bang dat alle hondeneigenaren altijd met elkaar gingen praten als ze elkaar tegenkwamen. Dat valt gelukkig mee. Maar confrontaties probeer ik wel zoveel mogelijk te vermijden waardoor ik soms af moet wijken van de geplande route.

Een andere regel bij het uitlaten van je hond is dat je het resultaat van de grote boodschap opruimt zodat een ander die niet onder de schoenen als verrassing mee naar huis neemt.

En zoals altijd haal ik ook deze avond heel demonstratief het zakje tevoorschijn waarin ik de vers gedraaide bolussen laat verdwijnen. Ook vanavond laat ik geen spoor achter, zoals het hoort! Ze kunnen trots op mij zijn.

Na ‘de daad’ laat ik het hondebeest lekker rennen op het veldje waarvan één deel bedoeld is voor de honden en het andere voor de kinderen. Maar de vrolijke viervoeters kunnen overal rennen, dus ook op dat speelveldje voor de kids. Mijn witte krullenbol op vier poten maakt gretig gebruik van alle beschikbare ruimte. Want gras is gras, of het nou links of rechts van het veldje is. Maar ik hou haar in de gaten en zorg ervoor dat ze de ‘grote’ regel niet overtreedt door een bruine trui te breien op de verkeerde plaats. Alles onder controle. Ik ben goed bezig.

Vechtmodus

Moet je daar eens kijken, die laat z’n hond rennen op het speelveld. En dan schijt hij daar de boel onder en lopen de kinderen erdoor!

Ik draai me om en zie zo’n vijftig meter verderop twee jonge mannen staan bij een bestelbus die ze aan het uitladen zijn. Ze verdenken mij dus van het tegen de regels in de hond haar behoefte laten doen op het speelveld. Meteen schiet ik inwendig in de vechtmodus. Want juist ík doe het zoals het hoort. Hoe durven ze dit van mij te zeggen? Ik kijk ze heel strak aan.

Dat doet hij anders nooit…

Kijk, hij hoort het wel!” zeggen ze tegen elkaar.
Natuurlijk hoor ik je!” roep ik terug. “En zij doet dat niet hoor!

Direct voel ik hoe zwak dit overkomt en moet ik denken aan dat reclamespotje van vroeger waarin een hele grote hond een heel klein hondje in één hap verorbert. Alleen het rode halbandje is nog over.
Dat doet hij anders nooit…” is de reactie van het baasje.

Uiteraard krijg ik weer neerbuigend gesputter terug zoals “Nee, natuurlijk niet. Die hond doet dat niet“. Het enige dat ik nog kan zeggen is dat ze zich niet moeten bemoeien met dingen waar ze geen verstand van hebben.

Ja, erg krachtig en goed opgelost. Dat zal ze leren…
Niet.

Onmacht

Ik voel een soort trilling in mijn lijf van boosheid en onmacht. Het lijkt weer als vroeger, als kind waarbij je er niet bij hoort, waarbij ‘ze’ je niet mogen omdat ze een bepaald beeld van je hebben dat niet juist is. Terwijl ze je niet kennen.

Dit gebeuren, dat nog geen dertig seconden duurde, laat me daarna niet los en blijft minstens een uur bij me hangen. Ik overweeg zelfs serieus om het vers geleverde bewijs dat in het zakje in de prullenbak ligt daar weer uit te halen en demonstratief in de bestelauto te leggen. Gelukkig wint mijn verstand het van mijn gevoel en doe ik dat maar niet.

Eenmaal thuis pak ik de onkruidbrander tevoorschijn. Nee, schrik niet, ik doe niets crimineels, het apparaat ga ik gewoon gebruiken waar het voor bedoeld is. Lekker onkruid verbranden en tegelijk ook mijn frustratie.

Autisme en zelfcontrole

Waarom heb ik zo’n moeite met kritiek, met discussies en meningsverschillen? Waarom kan ik daar nou niet mee omgaan en probeer ik dat uit alle macht de vermijden? En als het wel gebeurt, waarom raakt het me zo diep van binnen?

Even Googelen zorgt ervoor dat ik uitkom bij een link met de beschrijving van het boek ‘zelfcontrole bij volwassen met autisme‘.


Mensen met een autismespectrumstoornis worden – net als mensen zonder deze diagnose – vaak boos of gefrustreerd vanwege een combinatie van unieke factoren zoals persoonlijkheid, karakter, achtergrond en ervaringen uit het verleden.

Daarnaast spelen er bij mensen met ASS vaak autisme-specifieke oorzaken een rol in het ontstaan van zelfcontrole-problemen.

Voorbeelden zijn :
het moeilijk met onrecht kunnen omgaan,
te direct zijn in de communicatie,
overmatig precies vasthouden aan gemaakte afspraken,
niet flexibel zijn,
moeite om intenties van anderen te begrijpen,
zintuiglijke overprikkeling en
niet goed weten hoe je voor jezelf op kunt komen.


Kopen?

Tsja, op zich lijkt me dat vrij duidelijk en is de waarom-vraag een beetje beantwoord. Maar nu dan? Ik zou dat boek kunnen kopen om te lezen hoe ik meer zelfcontrole kan kweken.

Of misschien moet ik me gewoon niet zoveel aantrekken van anderen.

Dat laatste lijkt me vooralsnog de beste optie.

Punt bereikt

We zullen zien hoe snel ik de volgende keer het kritieke punt bereik bij het krijgen van een kritiek puntje. Snap je hem?

Zo niet, dan graag geen mailtjes sturen met kritiek.
We moeten het lot ook niet tarten…

 

 

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!