Kerstborrel

Over mijn leven met autisme

Kerstborrel

December.

Tijd van lange donkere dagen, koud, regen, wind, het echte begin van de winter, triest.
Maar ook lichtjes, warmte in huis en warmte bij elkaar, gezelligheid, liefde.

Dat zijn vaak de twee smaken hoe je december beleeft. Of je vindt het heerlijk of je bent blij als het weer 2 januari is.

De meeste jaren hoorde ik absoluut bij categorie 2. Van mij mocht die maand uit de kalender geschrapt worden en gingen we direct over van november naar 2 januari. December is een maand vol drukte van om te beginnen Sinterklaas; cadeautjes kopen, wat doen we en bij wie? En dan Kerst; wat doen we en bij wie? De rest van de tijd wordt gevuld met kerstconcerten, nog een verjaardag tussendoor, drukte op het werk, het huis versieren, kerstmarkten, de kerstborrel op het werk. En dan als klap op de vuurpijl ook nog Oud en Nieuw en de nieuwjaarsrecepties.

Het hoort er nu eenmaal allemaal bij. En ja het is ook gezellig, in ieder geval voor veel mensen. Maar het is veel. Heel veel. Nu moet ik zeggen dat ik dit jaar voor het eerst zweef tussen categorie 1 en 2. Dit komt ook doordat ik wat meer mezelf kan zijn en ook niet alles meer hoef mee te maken of altijd het gezellige masker op moet hebben. En dat maakt het voor mij een stuk leuker en relaxter.

Kerstborrel

Dit jaar was het de derde keer dat de kerstborrel op het werk gehouden werd in de vorm van een marktje. Diverse kraampjes met lekkernijen en leuke hebbedingetjes stonden verspreid opgesteld door het gemeentehuis (mijn werkplek). En als kerstpakket kregen we een bepaald bedrag aan munten die te besteden zijn bij de kraampjes. Zo kan iedereen wat kopen wat hij of zij leuk vindt.

Goed concept! In plaats van de bekende doos met van-alles-en-nog-wat waar iedereen vervolgens over klaagt omdat er teveel ‘rommel’ in zit, kun je nu zelf uitzoeken waar je wel blij van wordt.

Tsja.

En dan heb je daar dus al die kraampjes. En al die collega’s die daar dan heen en weer lopen op zoek naar de beste items. En iedereen loopt, zoekt, kijkt, praat, lacht en heeft plezier. Het voelt voor mij ongemakkelijk. Wat moet ik doen? Ik zie van alles wat leuk zou kunnen zijn, of lekker. Maar dan moet ik gaan uitzoeken, keuzes maken. Nee, ik doe toch maar weer die bon net zoals de vorige twee jaren. Een bon bij een slijterijkraam en voor die bon kan ik later in de winkel rustig kijken wat ik wil. En voor jullie geruststelling; ze hebben daar ook andere dingen dan alleen drank.

Van tevoren wist ik al dat ik die bon zou doen. Ik zag op tegen het dolen en dwalen tussen de kraampjes en de collega’s. Tegelijk vind ik het een beetje jammer dat ik dit doe. Wat als ik nou eens iets anders uitkies? Wie weet vind ik dan wel heel erg leuke of lekkere dingen waar ik blij van word dat ik ze uitgezocht heb. Maar wat moet ik kiezen dan? Ik weet het niet hoor. Ik doe toch de bon. Lekker veilig en dan kan ik tenminste later rustig nadenken en kiezen.

En dan deel twee van de kerstborrel, een eet- en drink buffet. Allemaal lekkere warme hapjes enzo. Heerlijk. Maar niet voor mij.

Ook hiervan had ik van tevoren al bedacht dat ik me daar waarschijnlijk niet zou laten zien. Waarom eigenlijk niet? Ik kan er niet de vinger op leggen. Maar het voelt niet goed, ik vind het gewoon niet prettig om tussen al die anderen te gaan eten en drinken en gezellig doen. Nee, niet dat zij niet gezellig zijn hoor. Maar ik ben niet gezellig.

Waarom eigenlijk?

En zolang ik op kantoor ben en nog steeds naar het buffet kan voel ik een tweestrijd. Ik wil wel en ik wil niet. Eigenlijk word ik boos en verdrietig op mezelf dat ik niet ga. Ik weet gewoon niet waarom ik niet wil genieten. Of niet mág genieten van mezelf. Het schiet me door de gedachten dat ik me zo gedraag omdat ik nu een echte ‘ass-er’ zou zijn. Omdat het erbij hoort dat veel ass-ers dit soort dingen totaal niet leuk vinden. Dus ik zou me met opzet zo gedragen en voelen. Dus aanstellen.

Maar ik weet dat dit het niet is. Vorig jaar had ik de diagnose nog niet en was het net zo. En eigenlijk de meeste jaren hou ik me gedekt bij de kerstborrel. Dus nee, ik vind het gewoon niet prettig. Punt.

Ik doe het niet.

Ik loop naar de garderobe om mijn jas op te halen. “Het kan nog“, schiet het door mijn hoofd. “Ik kan nog naar de lekkere hapjes toe gaan” .
Zodra ik mijn jas pak denk ik nog steeds “gemiste kans“.
Als ik de jas aan heb weet ik “nu kan het niet meer“. Nu kan ik tenminste niet meer terugkrabbelen want ik heb de jas aan. Nu moet ik naar huis.

Ik voel me een beetje mistroostig zodra ik op de fiets stap.

Dit was de kerstborrel 2018.

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.