Hordenlopen

Hordenlopen

De afgelopen periode was ik behoorlijk positief, het liep allemaal wel redelijk op rolletjes. Het ging zelfs zo goed dat ik mezelf regelmatig afvroeg of de diagnose ASS wel klopt. Ik had best wel plezier in bijna alles eigenlijk; het werk ging lekker, ik kon me aardig staande houden en ik kwam geen grote hobbels op de weg tegen.

Tot de laatste twee weken, toen werd het langzaam maar zeker toch weer even anders. Diverse hobbeltjes kwamen kort achter elkaar aan waardoor ze groter leken dan normaal. Het begon op hordenlopen te lijken waarbij ik telkens meer moeite kreeg om er overheen te komen. Maar hup, verder niet zeuren en de benen eronder, doorgaan!

Wat stelt het nou voor?

Ach, op zich stellen die dingen stuk voor stuk niet zoveel voor, zeker niet voor iemand die geen ass heeft. Ik heb het dan over bijvoorbeeld het wekelijkse werkoverleg. En over de kascontrole bij mij thuis van de boekhouding die ik doe voor de kerk. Die boekhouding, dat is al een hobbel op zichzelf die me regelmatig boven het hoofd groeit, het is zo’n ‘never ending story’.

En uiteraard zijn er de vele uitdagingen die mijn mooie ict-werk als systeembeheerder met zich meebrengt. Ik zeg uitdagingen, maar veel van die uitdagingen bij elkaar vormen dan weer een probleem, een horde. En de laatste tijd heb ik over het aantal ‘uitdagingen’ niet te klagen.

Teveel horden

En ja, naast dit alles waren en zijn er ook nog de sociale aangelegenheden zoals familiebezoeken en feestjes enzo. Natuurlijk, dat is allemaal goed op zichzelf en het hoort erbij! En wanneer het niet teveel tegelijk is (en niet te lang!), dan is het ook nog wel te doen. Maar wanneer er teveel dingen op mijn pad komen dan word ik moe en struikel ik. Zoals nu…

Voor komende zondagmiddag, morgen dus, staat er een familiebezoek op het menu ter ere van ons nieuwe huis. Oké, dat is nog te overzien, het is weliswaar anders dan mijn normale zondagritme maar ik zal me aanpassen. En begrijp me goed, het heeft niets met de gasten te maken maar alles met mij.

Tot zover lukt het me nog om over de horden te springen. Maar… Wanneer ik op vrijdagmiddag moe uit mijn werk kom dan hoor ik van mijn vrouw dat we ineens gevraagd zijn om op visite te gaan bij vrienden. De volgende avond al! Niet eens een weekje ofzo om aan het idee te wennen.

Nee

Resoluut en binnen een seconde antwoord ik mijn vrouw met “NEE“.

In een oogwenk voel ik dat dit helemaal mis gaat. Mis met mijzelf waardoor ik niet meer de relaxte sfeer kan waarborgen. Ik weet dat ik door mijn nee-antwoord als een olifant door de porseleinkast banjer waarbij ik alles omver stoot. Vanbinnen draait het bij me en ik word overspoeld met veel tegenstrijdige gevoelens.

Want ik weet ook dat het voor mijn vrouw heel lastig is dat ik niet op bezoek wil. En tegelijk denk ik aan de mogelijke reactie van onze vrienden: “Ze willen ook nooit wat“. Maar ik kan het niet anders, dit hartgrondige ‘NEE’ is echt mijn primaire reactie om aan te geven dat deze horde voor mij op dit moment te hoog, teveel is. Maar voor mijn eega komt dit weer heel onverwacht.

Meltdown

Het gevolg is dat ik compleet in mijzelf gekeerd raak, er komen amper nog woorden uit me de rest van de avond. Tegelijk voel ik me enorm schuldig, leeg. Tsja, nu weet ik weer dat ik gezegend ben met ASS en dat ik soms toch echt een meltdown heb. Nadenken gaat moeilijk en het liefste kruip ik onder een deken ofzo. Voor mijn doen ga ik dan ook vroeg naar bed.

Helaas brengt de zaterdag nog weinig verlichting. Om maar niet teveel erover na te denken ga ik een groot deel van de dag aan het werk; dat zijn de geneugten van het hedendaagse thuiswerken. Zodoende maak ik me toch nog een soort van zinvol. Hopelijk doet de komende nachtrust mij goed en ben ik morgen weer een beetje in mijn goede doen voor de volgende horde…

‘Gelukkig’ weet ik weer waar de diagnose vandaan komt.

Bah, op dit soort momenten haat ik mijn autisme.

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!