Hoe is het met je?

Hoe is het met je?

‘Hoe is het dan nu met je?’

We zitten in de huiskamer en plotseling komt deze vraag naar me toe. Ik merk in eerste instantie niet eens dat de vraag aan mij gericht is. Kijkend op mijn smartphone dringt het ineens tot me door dat ik aangesproken word door een naast familielid met deze welgemeende vraag. Eigenlijk schrik ik er een beetje van. Ineens moet ik wat vertellen over mijzelf. Ik had er niet op gerekend. Maar tegelijk waardeer ik de belangstelling enorm.

Je hebt van die tijden dat je zou willen dat iemand eens aan je vraagt hoe het gaat. Want dan zit het je zó hoog en je wilt je hart zo graag luchten. Maar juist dan lijkt het vaak alsof niemand je ziet, of iedereen maar met zichzelf bezig is. 
Dat is nu niet het geval, ik voel me niet alsof mijn hart op mijn tong ligt en dus niet kan wachten om te vertellen hoe het met me gaat.
Tsja, wat moet ik zeggen?

‘Het gaat goed, ja, het gaat eigenlijk best goed!’  hoor ik mezelf zeggen. En het is de waarheid. Het gaat ook goed met me. Ik wil nog wel meer zeggen maar wat eigenlijk? De vraagsteller bedoelt ook te vragen hoe het nu met me gaat ná de diagnose, nadat ik weet dat ik een ass-er ben.
Als je verder denkt zou het lijken alsof iemand zich afvraagt of je nu ineens anders bent, hetzij beter of minder goed. Ik begrijp de vraag volkomen hoor, want hij komt voort uit oprechte interesse. En ja, wat moet je ook vragen aan iemand die sinds een paar maanden dé Diagnose heeft gekregen?

Wat kan ik vertellen?

De vraagsteller gaat gelukkig zelf verder en vraagt aan mij of er nu nog een soort vervolg komt bij bijv. De Autismespecialist -waar ik de diagnose heb doorlopen-, of bij andere instanties. Ik kan daarop antwoorden dat dat niet het geval is. Behalve af en toe een gesprekje met de huisarts gebeurt er verder niets. Dat gesprekje met de huisarts is er vooral gericht om te kijken of de dosering van de antidepressiva nog passend is.

En verder? Niets eigenlijk.
Het is dus niet zo dat wanneer je officieel toegetreden bent tot de wereld van autisme er ineens veel anders wordt.

Maar toch, als ik erover nadenk, is er best wel wat veranderd. Met name ikzelf…

Ik besef me dat ik veel meer vrede heb met mezelf, ik hoef de lat niet meer zo hoog te leggen. Ik hoef niet meer te denken dat ik nóg meer moet doen, nóg meer moet bereiken in het leven. Want zoals het nu met me gaat, is het goed. Mijn gezin, huis, werk, vrijwilligerswerk, het is op een niveau dat goed is voor mij en mijn gezin. Dit besef geeft rust en dat is zoooo belangrijk!
Ik spreek het ook enigszins uit naar de vraagsteller dat ik niet meer wil streven naar bijvoorbeeld een andere baan omdat opnieuw zo’n verandering gewoon niet past bij mij. Omdat ik gewoon tevreden ben met hoe het nu is. Ik wil niet opnieuw wegzinken in een diep gat zoals ik zoveel keer heb meegemaakt. En waarvan ik het nu begrijp waardoor dit kwam.

En dat besef geeft rust. Zowel het besef als het uitspreken ervan. Een stukje van het masker gaat weer af.

Wat ook veranderd is, is dat ik het makkelijker durf te laten merken wanneer ik alleen wil zijn. Dan trek ik me bijvoorbeeld terug op een kamertje met mijn laptop zodat ik even niemand hoef te zien, maar vooral niemand hoef te spreken. En die ruimte krijg ik binnen mijn gezin ook, iets wat ik erg waardeer. Eigenlijk is dat best een grote verandering nu ik erover nadenk. Het meer mezelf durven en kunnen zijn, het is niet niks.

Goed

En deze veranderingen hebben toch vooral te maken met de diagnose, wat ben ik blij dat ik dat traject heb ingezet!
Is dan alles nu ineens top? Natuurlijk niet, praktisch elke dag heeft weer nieuwe uitdagingen voor me. In een volgend blog schrijf ik daar weer wat over. Maar veel uitdagingen kan ik op dit moment beter behappen dan ooit tevoren.

Dus als je me vraagt hoe het me gaat dan kan ik oprecht zeggen:

Het gaat goed!

 

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.