Grapje.

Over mijn leven met autisme

Grapje.

Ze zeggen dat ass-ers vaak moeite hebben met het begrijpen van humor. Snelle grapjes tussen mensen onderling bevatten vaak iets cynisch en juist die ondertoon wordt niet altijd goed opgepakt door iemand met autisme.

Nu dacht ik altijd dat het bij mij wel meeviel. Ik vind dat ik best wel humor heb en die ook begrijp. Maar als ik er verder over nadenk ligt het soms toch wel anders…

Zo had ik afgelopen week een afspraak met een consultant van een software-bedrijf en een ict-collega uit een naburige gemeente. Dit gaf mij al wat spanning want ik was ‘de gastheer’ en moest hen ontvangen. Niet echt mijn hobby want dan moet ik scherp zijn, alles op orde hebben, snel en goed reageren. Staande bij de receptie in afwachting van hun komst zie ik door het raam een andere ict-collega uit dezelfde naburige gemeente aankomen. Er schiet van alles door mij heen zoals ‘Huh, hoe kan dit? Heb ik iets over het hoofd gezien? Komt hij ook? Pfff… Nog eentje erbij waar ik mee moet praten. Ik heb hem toch niet uitgenodigd? ‘

Tegelijk praat ik aan de telefoon met de consultant om hem de weg uit te leggen. Ik vertel hem dat hij kan parkeren in die-en-die straat achter de kerk. De weg vinden en uitleggen vind ik meestal lastig en ik was een soort van trots op mezelf omdat het dit keer goed was gegaan. Totdat ik het telefoongesprek beëindig en vanachter de receptie de vraag hoor “Waar vind jij een kerk aan die-en-die straat?” Ik zat dus verkeerd en moest de consulent terugbellen voor een nieuwe route-aanwijzing…

En juist dan komt de onverwachte ict-collega binnen. Alles gaat tegelijk.

Ik geeft hem de hand en begroet hem met “Goedemorgen! Maar…”
“Jij bent niet Sven*?

Teleurgesteld

Nou, je kijkt en klinkt nogal teleurgesteld!” is het antwoord van de niet-verwachte ict-collega. De stemmen vanachter de receptie zijn het met hem eens en er wordt hartelijk gelachen. Ik lach met hen mee als een boer met kiespijn terwijl mijn verwarring groter wordt.

Maakt hij nou een grapje of is hij serieus? Vindt hij me echt teleurgesteld overkomen? Snel probeer ik me nog te verdedigen maar het lukt niet meer. Want de wél-verwachte Sven komt inmiddels binnen en ik moet er weer voor hem zijn. Ondertussen verdwijnt de eerste persoon de trap op; hij blijkt naar een ander overleg te gaan. Dus hij komt inderdaad niet voor mij.

Probleem opgelost.
Schuldgevoel en verwarring niet.

Want:
Keek ik echt teleurgesteld? En leek mijn stem werkelijk aan te geven dat ik liever met Sven te doen had? Gaat het in mijn hoofd toch anders dan wat ik laat zien?
Of was het een grapje?

Maar ik moet verder met de afspraak, de consultant is inmiddels ook gearriveerd, blijkbaar heeft hij een parkeerplek gevonden. Dus ik kan er niet verder over nadenken. Maar toch. Het laat mij niet los.

Als het na een poosje geland is ga ik er toch maar vanuit dat het een grapje was. Denk ik. Misschien.

Grapjes; lastig.

Zo ken ik er nog eentje;
Nadat we vorig jaar net verhuisd waren prees ik onze nieuwe buurman omdat hij onkruid aan het wieden was in zijn voortuin. “Goed bezig buurman!
Ja hè! Dat zouden meer mensen moeten doen.” was zijn reactie.

Grapje?

Ook dit keer lach ik maar samen met hem om zijn opmerking (dat is goed sociaal gedrag toch?), maar tegelijk ben ik er wel onrustig van geworden. Bedoelt hij mij en mijn tuin? Een snelle inspectie van mijn voortuin laat zien dat deze er eigenlijk best aardig bij ligt. Ik kom tot de conclusie dat het dus wel een grapje moet zijn geweest van de buurman… Denk ik.
Die buurman, wat een grappenmaker.

Humor; vaak leuk. Maar vaak ook lastig.
En voor mij dus niet altijd om te lachen.
Al doe ik wel alsof.

*Sven is fictieve naam

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.