Geluk

Over mijn leven met autisme

Geluk

Regelmatig vind ik op straat iets dat op de grond ligt. Zoals een kapot armbandje, een bankpasje (eerlijk teruggebracht naar de bank), een smartphone (ja, ook de eigenaar opgezocht), en briefjes van vijf, tien of twintig euro. Nee, niet elke dag helaas. Maar zo af en toe. Blijkbaar heb ik er oog voor. 

En je zou kunnen zeggen ‘wat een geluk dat ik die twintig euro heb gevonden’.

Geluk is er in diverse vormen. Het geluk dat je plotseling iets goeds of iets moois overkomt. Zoals het vinden van iets kostbaars op straat, of het winnen van de loterij.

Vaak duurt dat geluk maar kort. Er is die euforie van het moment maar dan houdt het ook al snel weer op. Ja, als je tien miljoen wint in de loterij kun je er wat langer van genieten. Hoewel… Veel loterijwinnaars worden juist ongelukkig omdat ze niet weten hoe met het geld om te gaan. 

Ik herinner me geluk ook en vooral op andere manieren. Bijvoorbeeld het geluk dat ik eindelijk bij een organisatie mocht werken waarvan ik wist dat het bij mij paste, bij de gemeente dus waar ik na twaalf jaar nog steeds mag werken.
Of het geluk dat we toch nog in aanmerking kwamen voor die mooie nieuwbouw woning.

Maar er is ook ander geluk.

Vorig jaar waren we met ons gezin op vakantie in Spanje. Vaak zijn vakanties de tijden dat je tot rust komt, mag genieten van mooie omgevingen, lekker eten, genieten van het mooie weer en vooral van elkaar. Zo ook vorig jaar.
Toen ik na een paar dagen vakantie eindelijk tot rust gekomen was voelde ik een enorm geluksgevoel opkomen. Alles was perfect; het gezin, de harmonie, het hotel, de rust. Ik was echt gelukkig. Het geluk zorgde zelfs dat ik stiekem emotioneel werd, gewoon omdat het zo ontzettend goed voelde.

Voor even…

Tegelijk werd ik achter mijn masker emotioneel omdat ik wist dat dit geluk maar ten dele was en voor korte duur zou zijn. Na dit moment, of na een paar dagen zou het weer minder worden. Ik zou opnieuw de echte wereld ingaan na de vakantie en het geluk zou weg zijn. Dit besef maakte me naast het geluk van dat moment tegelijk angstig. Zoals ik al zo vaak had meegemaakt tijdens vakanties en perioden van rust.

En zo ging het ook. Na het korte geluk kwam het langere  en intensere ‘mindere geluk’. Vooral het weer opzien tegen de realiteit, de druk van mijn nieuwe functie die ik sinds enkele maanden mocht bekleden. Het ‘niet-geluk’ (zo noem ik het maar even) woog opnieuw veel zwaarder dan het korte moment van euforie. Opnieuw ontnam het mij het volle plezier van de rest van de vakantie, het volle genieten van mijn gezin, het beseffen van het goede dat ik had. 

Waarom toch? Waarom kon ik nou niet die rust vinden, het echte geluk? Of op zijn minst een soort van half geluk, als dat al zou bestaan.

Het heeft even geduurd, zo’n vijfendertig jaar na mijn basisschool-tijd voordat ik mag zeggen dat ik het wél gevonden heb. Of gekregen eigenlijk. Het geluk. Ik ervaar over het algemeen zo’n intens geluksgevoel, alles lijkt goed te zijn. Mijn gezin, mijn werk, ikzelf. Het is goed en bijna onvoorstelbaar. En dat heeft voor een groot deel te maken met het herontdekken van mezelf en het beseffen en accepteren van ass.

Niet alles is geluk.

Agelopen weekend had ik het lastig. Ik werkte vanaf donderdag aan  ‘Het Project’ en het lukte maar niet, ik bleef foutmeldingen krijgen. Zie ook mijn vorige blog http://www.autifully.nl/hersenspinsels/vastbijten.
Ik werd er echt weer helemaal door bevangen, ging tot ’s avonds laat door, of eigenlijk ’s nachts, om het op te lossen. Het lukte niet. Ik was totaal niet gelukkig en kon echt nergens anders aan denken dan aan het oplossen van het probleem. Ik ging ermee naar bed en stond ermee op, met het nare gevoel. Al mijn vrije uren gingen eraan op want ik moest en zou het oplossen. Niet dus.
Totdat ik op maandagmiddag een nieuwe start maakte en van voren af aan begon. Binnen enkele uren was het opgelost.

Gelukkig.
En wat zonde dat ik ongeveer vier dagen alleen maar aan dat ene kon denken en dat ik amper met mijn gezin communiceerde omdat ik in mezelf zat.

En dat is dus waar ik mee moet leren leven, waar mijn gezin mee moet leren leven. Dat soort dagen, dat soort lastige dingen, horen blijkbaar bij mij. Maar ik kan ermee leven.

Uiteindelijk zijn de rollen omgedraaid.
Het minder gelukkig zijn duurt maar kort.
Het gelukkig zijn is er (bijna) altijd.

Gelukkig zijn, het kan echt, ook al ben je een ass-er.

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.