Fiepen en autisme, wat is dat?

Mijn zoutwateraquarium, mijn fiep

Fiepen en autisme, wat is dat?

“Je loopt achter!” zegt ze tegen me.
Ik antwoord met “ja, klopt”.
Tegelijk denk ik “waarmee eigenlijk?”
Omdat ik niet dom wil overkomen én omdat ik haar niet in verwarring wil brengen vraag ik niet direct verder.

Blijkbaar ziet ze mijn vertwijfeling.
“Met je blogs!”, vervolgt ze.
“September was de laatste…”

“Ja, je hebt helemaal gelijk” is mijn reactie en er gaat een klein schokje door me heen omdat er blijkbaar toch iemand is die mijn blogs ‘mist’. De laatste was inderdaad zo’n twee maanden geleden.

“Ik heb best wel onderwerpen waarover ik wil schrijven, maar het kwam er maar niet van”.
Dat is mijn excuus. De ‘reden’ voor het feit dat ik al bijna twee maanden niet meer geblogd heb, alsof je zo’n antwoord een reden zou kunnen noemen.

“Het komt zeker door je aquarium hè?”
En ja, ze heeft het bij het rechte eind. Mijn aquarium, mijn fiep, heeft ervoor gezorgd dat ik al langere tijd mijn gedachten niet meer aan het digitale papier heb toevertrouwd.
Mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn ‘ik’ waren een soort van gevangen in maar één DING: het aquarium.

Fiepen: Hobby, passie of obsessie?

Een jaar of vijftien geleden kreeg ik van vrienden een kom met twee goudvissen. Daar begon het. Deze kom is vervolgens geëvolueerd via een paar zoetwateraquariums naar uiteindelijk een zoutwaterbak van een meter(tje). Een meter, een formaat dat behoort tot de kleine bakken. Maar hoewel het een relatief klein aquarium is, wordt mijn hobby steeds groter. De hobby wordt een passie.

En deze passie gaat gepaard met veel, heel veel ups en downs. Tijdens de ups gaat het dus goed met het bakje en geniet ik met volle teugen van de vissen, de koralen, de kleuren.
Maar vaak gaat het anders. Want dan jagen de vissen elkaar de dood in, of is de bak groen van algen, of worden de koralen wit en leggen het loodje. En telkens verdwijnen de euro’s als sneeuw voor de zon.

En dan gaat het dus mis. Zowel met het bakkie als met mij.
Nee, dan is manlief ‘even’ niet echt man-lief. En de kinderen hebben ‘even’ een vader die zich bijna drukker maakt om het aquarium dan om hen…
Het is eigenlijk beschamend wanneer ik het zo opschrijf.

Dagenlang kan ik dan van de kaart zijn door de tegenslagen die mijn mini-onderwaterwereld treffen.

De hobby die een passie werd is een obsessie geworden.

Een FIEP.

En zo is het gekomen dat ik even een schrijfpauze heb gehad. Want ik heb, of eigenlijk ‘het bakkie’ en ik hebben, net weer zo’n zware periode achter de rug. Dus daarom even geen blogs.

Fieps

Wat is dat nu weer voor een raar woord; fieps of fiepen?

Ik kwam het woord voor het eerst tegen toen ik mijn diagnose autisme nog niet had, maar al wel het vermoeden ervan. In die periode, zo’n twee tot drie jaar geleden, las ik veel op forums en blogs over autisme en daar las ik ook over dit woord. Het gaf mij herkenning, het lezen over fieps.

Op www.encyclo.nl zie ik twee definities van ‘fiepen’.

1) Een geluid dat reeën maken
2) Het hebben van ‘preoccupaties’, stereotype interesse

Vertaald vanuit het Engels (preoccupied) is een ‘preoccupatie’ zoiets als het in beslag genomen zijn door gedachten, veelal zorgen. Nou, dat klopt bij mij wel. Laten we dus zeggen dat ‘fiepen’ in mijn geval niet slaat op nummer 1, maar toch echt wel op nummer 2.

Wanneer ik ‘preoccupied’ ben met bijvoorbeeld het aquarium, dan kan ik mijn gedachten en gevoelens nagenoeg nergens anders op richten dan op dat onderwerp wat me op dat moment bezighoudt.

Mijn hobby is omgeslagen naar een obsessie. Een fiep dus.

Eigenschap bij autisme

Fiepen schijnt een bekende eigenschap te zijn bij autisten. Want zij (wij…) staan erom bekend perfectionistisch te zijn. En ook willen we zo veel mogelijk weten van datgene wat ons boeit, we lezen dan meteen alles wat los en vast zit over het onderwerp. We kunnen daardoor heel goed, bedreven worden in ons ding. Dat kan enorm van pas komen in bijvoorbeeld ons werk wanneer we veel weten over iets of ergens heel handig in zijn.

Maar de keerzijde is dat we ons er veel teveel in verliezen, dat het teveel tijd kost, teveel energie, teveel geld, teveel aandacht, teveel …

Maar ja, wat kan ik eraan doen? Weinig, het is een soort alles of niets verhaal.

Toen ik futloos, leeg, depressief was heeft mijn huisarts meermaals tegen mij gezegd : “Je moet iets hebben waar je plezier uithaalt, een hobby”. Maar daar zit dan meteen de kneep; het lijkt wel alsof gewoon een hobby niet goed genoeg is. Want nee, het moet dan meteen perfect, meer, mooier, beter, sneller, groter, etc. En dan is het tegelijk niet zo leuk meer.

Maar er is dus ook die andere kant. Die kant die naar voren komt wanneer ik geen hobby heb, geen fiep. Dan komt een bezoek aan de huisarts weer dichterbij omdat alles zo donker lijkt.

Een hobby geeft energie

Ach, het hebben van een hobby, een passie is op zich heel normaal en gezond. Iedereen die iets heeft waar hij of zij veel plezier aan beleeft, haalt daar tegelijk veel energie uit. Je wordt er vrolijk van.

Ik heb dat daarom ook gewoon nodig, deze fieps. En de ene periode is het mijn aquarium, dan weer (pastel)tekeningen maken, dan weer blogs schrijven.

Zolang ik maar niet in de ‘leegte’ hoef te staren zonder passie, zonder fiep.

En zolang de vissen en de koralen maar blijven leven.

O nee

In het aquarium bestudeer ik maar weer eens de kleurenpracht van de prachtige kardinaal baarsjes wanneer zij zo mooi het licht weerkaatsen. Tot mijn schrik zie ik dat één van de vijf visjes helemaal dof is. Hij zal toch niet ziek zijn?

Aargh, nee toch. Kan ik dáár weer over inzitten…

Tjee, wat een gedoe toch. Dat fiepen…

Een kleine impressie van het aquarium met in de hoofdrol een dansgarnaal.

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.