Er was eens…

Over mijn leven met autisme

Er was eens…

Er was eens een psycholoog.
Zo een die al vele jaren in het werkveld aanwezig is en die zich heeft verdiept in allerlei verschillende disciplines. Diverse behandelmethoden heeft ze tot haar beschikking om diep door te dringen in de psyche van de hulpvrager, om door te dringen tot de kern van het probleem. Ze beschikt over een ‘scherpe intuïtie‘ -zo geeft ze zelf aan- waarmee ze ongetwijfeld haar cliënten goed kan analyseren. De hulpvrager is in goede handen bij haar.

Er was eens iemand die al lange tijd zoekende is.
Zoekend naar zichzelf, naar de uitgang, naar de zon, naar de volheid van het leven. De radeloosheid zit haar op de hielen want ze weet het niet meer. Al die jaren zuchten, tobben, vechten, wegzinken en weer omhoog kruipen. Ze is op zoek naar zichzelf. ‘Wie ben ik toch?  Ze wil zichzelf leren kennen, weten wie ze is. Waarom ze is zoals ze is.
En om toch de dagen door te komen heeft ze ondersteuning nodig. Elke dag draagt ze een masker als ondersteuning. Niemand weet wie erachter schuil gaat. En deels vindt ze ondersteuning in medicijnen die nét de scherpe kantjes van de ruwheid van het leven afhalen. Het lukt net, maar het houdt niet over.


De psycholoog en de zoekende komen bij elkaar.

De zoekende legt haar problemen neer bij de psycholoog, de diepste gedachten die bijna geen mens te horen krijgt zien het daglicht. ‘Nu zal het beter worden’ denkt de zoekende, ‘nu vind ik antwoorden.’

Wie ben je eigenlijk?‘ zegt de psycholoog. ‘We moeten jouw muren afbreken en diep in jouw zielenroerselen kijken, dan vinden we jou! Dan weten we waar je probleem zit‘. En de psych gaat verder; ‘Je moet het zelf doen, zonder hulp van medicijnen. Pas dan komen we bij de echte jou uit.’

De zoekende doet haar best en luistert naar de psycholoog die jarenlang gestudeerd heeft. Maar het lukt haar niet zonder de vertrouwde ondersteuning. Die kleine pilletjes die haar helpen de dag door te komen, ze heeft gewoon deze hulp nodig. En ook het masker houdt ze veilig op.
Het wordt allemaal alleen maar weer donkerder om haar heen…

Dan doet ze een ontdekking. Ze leest toevallig over autisme en het lijkt alsof er een wereld voor haar opengaat. Want wat ze leest gaat over haar! Het lijkt op thuiskomen. Ze is opgelucht maar ook vertwijfeld.

Haar ontdekkingen deelt ze met de psycholoog in de hoop op erkenning, herkenning. Die komt er niet.


Nee, jij hebt geen autisme! ‘

Psycholoog die jarenlang heeft gestudeerd

”Het is geen autisme want jij maakt oogcontact en dat doen autisten niet. En jij hebt empathische gevoelens voor je medemens. Autisten zijn niet empathisch. Nee, jij hebt écht geen autisme. Jij moet stoppen met je medicijnen en dan gaan we samen op zoek naar wie jij bent’.


Het lijkt wel een sprookje

Er was eens…

De psycholoog is echt.
De zoekende is echt.
En ze hebben elkaar gevonden.
Maar toch niet echt.

Vorige week hoorde ik van de zoekende dit verhaal. Een verhaal als waarschijnlijk zovelen. Van de psycholoog die zonder meer durft te beweren dat de problemen van de cliënt, de worstelingen niet voortkomen uit autisme. Omdat de kenmerken van de cliënt niet passen binnen de stereotype denkbeelden.

De zoekende was onthutst. Ik ook.

Het trof me werkelijk diep dat er zo oppervlakkig wordt gedacht over autisme, zelfs door professionals. Het deed me ernstig twijfelen aan mezelf en mijn eigen diagnose. Klopt het dan toch niet, is het dan toch wat anders? Ik voelde me echt verdrietig, voor mezelf en voor de zoekende.


Ik heb even een steuntje in de rug nodig

Omdat ik diep geraakt was heb ik zelfs de psycholoog die mij gediagnostiseerd heeft om advies gevraagd. Het was mijn eerste contact met haar sinds mijn diagnose.

Twee citaten uit haar reactie:

Het gaat niet om óf er oogcontact wordt gemaakt, maar hóe dat gedaan wordt (beredeneerd versus aangevoeld).

” Je mag pas echt iets over autisme/geen autisme zeggen zodra er onderzoek is gedaan en ook dat kan alleen gedaan worden door een expert (volgens de richtlijnen autisme) “.

Carmen Lisman, De autismespecialist

Duidelijk toch?


Hardnekkige stereotype denkbeelden

Ook op diverse websites worden de stereotype denkbeelden over autisme weerlegd. Bijvoorbeeld de site autismedigitaal.nl heeft er een artikel aan gewijd met wetenschappelijke bewijzen van het tegendeel rondom oogcontact: Lees over oogcontact vermijden

Op dezelfde site is ook een pagina te vinden over empathie: Lees over gebrek aan empathie

Het trof me echt diep dat een psycholoog dergelijke uitspraken doet en zo een cliënt de mond snoert. Notabene heb ik deze psycholoog zelf ook eens gehad…

Ik ben weer wat tot rust gekomen.
Hopelijk laat de zoekende zich niet uit het veld slaan.


Er was eens…

Autisme.

Nee, het is geen sprookje.

De stereotype denkbeelden zijn dat vaak wel…

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.