Er is er één jarig…

Over mijn leven met autisme

Er is er één jarig…

Hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is:

Edo.
Ik dus. Bijna dan.

Al een paar maanden loopt de teller af:

-nog 70 nachtjes slapen
-nog 30 nachtjes slapen
-nog 15, 10, 7, 4 …

En dan ben ik jarig! Feest.
Niet.

Ik probeer me nog wel eens voor te stellen hoe het vroeger was, als kind. Toen vond ik mijn verjaardag over het algemeen wel leuk. Of in ieder geval de cadeautjes. Maar ja, toen kon ik ook gewoon alles op me af laten komen zonder dat er echt iets van mij verwacht werd.

En nu? Nu tel ik ook de nachtjes af en eerst lijkt het nog ver weg. Gelukkig maar. Maar toch komt die dag er weer aan. Ja natuurlijk, fijn dat ik weer een jaar erbij heb gekregen. Maar o, de dag zelf mag van mij overgeslagen worden.

Thuis, met het gezin is het leuk. De cadeautjes en knuffels van vrouw en dochters. Dat is fijn.
Maar daarna begint het.
Zodra ik op kantoor kom en mijn gezicht laat zien wordt ik ‘gegrepen’ door de collega’s die allemaal goedbedoeld mij de hand drukken. En sommigen zelfs zoenen. De vrouwen uiteraard. En ook hier geldt; ik waardeer het dat ik gewaardeerd wordt. Echt, vanuit de grond van mijn hart zeg ik dat! Maar die aandacht die mijn kant opgaat, de drukte om mij heen die ik op dat moment niet kan controleren en beheersen. Dat is  een soort wormvormig aanhangsel wat er onlosmakelijk bij hoort als je jarig bent.

Wat doen we met je verjaardag?‘ vraagt mijn vrouw zo’n 14 nachtjes voordat de grote dag aanbreekt. Tsja, wat gaan we doen. Het is zo’n vraag waar ik eigenlijk niet over na wil denken. Want eigenlijk wil ik mijn verjaardag niet vieren, maar tegelijk vind ik dat ik er niet onderuit kom.

In gedachten zie ik de visite voor me. Alle stoelen in het huis zijn opgetrommeld en als een allegaartje in een kring bij elkaar gezet. Het lawaai is oorverdovend want iedereen praat met iedereen en iedereen wil horen en vooral gehoord worden. Tussendoor probeer ik de bestellingen van koffie, thee, water, bier, wijn, appeltaart, slagroomtaart, geen taart uit elkaar te houden. Tegelijk probeer ik te luisteren wanneer iemand iets tegen mij zegt en zoek ik koortsachtig naar woorden om een goed antwoord te geven aan de ander. Hopende dat ik hem of haar goed verstaan en begrepen heb zodat mijn antwoord ook past bij het gesprek van dat moment.

In gedachten voel ik al hoeveel energie zo’n gezellige verjaardag mij kost. De energie die ik al dagen van tevoren kwijt ben vanwege de spanning die zich opbouwt. De energie die ik eigenlijk gewoon niet genoeg heb voor dit soort dingen. En na afloop kost het me weer energie om alles op een rijtje te zetten, na te denken over wat ik wel -of juist niet- heb gezegd. Na te denken of ik iedereen wel genoeg aandacht heb gegeven. Pfff…

In gedachten zie ik ook de familie en vrienden voor me die me het beste wensen en cadeautjes geven. Ze komen voor mij en dat waardeer ik. Maar toch.

Wat doen we met je verjaardag?‘ vraagt mijn vrouw zo’n 7 nachtjes voordat de grote dag aanbreekt. Ik had haar nog geen antwoord gegeven. Maar ik wist het antwoord al wel. We vieren het niet. Althans niet in een kringetje met familie en vrienden die op de bij elkaar geraapte stoelen zitten. Nee, we gaan uit eten met ons gezin en mijn vader en schoonvader, de beide opa’s dus. Dat kan ik overzien en dat vind ik gezellig. Vind ik de andere familie en vrienden dan niet gezellig? O, echt wel hoor. Alleen… ach jullie snappen het wel. Ik en een verjaardag zijn gewoon geen goeie combi.

En heeft dat alles nu te maken met mijn autisme of is het gewoon mijn karakter? Er zijn best veel mensen die totaal geen zin hebben in hun verjaardag. Die zijn vast niet allemaal autistisch…

Hoe dan ook; nog vier nachtjes slapen. En dan gaan we uit eten.

Gezellig!

 

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.