En weer door.

En weer door.

De feestdagen zijn weer voorbij, een nieuw jaar ligt voor ons. Alles weer normaal. terug naar het gewone ritme. Het is mooi geweest.

Nee echt!

Het is écht mooi geweest! De decembermaand is voorbij gevlogen en eerlijk is eerlijk, het was gewoon eigenlijk heel gezellig dit jaar. Het begint altijd met de verjaardag van mijn vrouw zo eind november. En dan rollen we zo december in met alle bekende feestdagen, familiebezoeken, kerstborrels etc. En wat mij betreft mag december 2018 in de top drie ofzo van leukste decembermaanden.

Hoe dat komt? Tsja, dat is een beetje de vraag. Het was gewoon gezellig, ikzelf was relaxed en er hóefde dit keer niet zoveel. Of misschien anders gezegd; ík hoefde niet zoveel (van mezelf) en dat maakte het best gezellig. Ze zeggen het leven is een feestje maar je moet zelf de slingers ophangen. Nou, dit jaar heb ik voor het eerst kerstverlichting buiten opgehangen, gewoon omdat ik dat leuk vond!

December was dus gewoon gezellig.

En bovendien heb ik twee weken vrij gehad en kon dus volop aanwezig zijn bij mijn gezin. Maar gek is dat; net voor de vakantie wilde ik eigenlijk niet stoppen met werken. Want het ging allemaal zo top op het werk en liever wilde ik gewoon in dat ritme blijven. Maar ja, even tijd voor jezelf en je gezin is ook belangrijk, dus vrij nemen en even pas op de plaats moet je soms gewoon doen.

Maar ik weet wel waarom ik liever in dat werkritme wil blijven. Want na de vakantie begint het normale leven weer. En dat normale leven start voor mij en mijn gezin morgen…

Langzaam maar zeker dringt het vandaag in mijn grijze hersencellen (voor zover aanwezig) steeds beter door dat vanaf morgenvroeg de wekker weer om kwart over zes afloopt. En dat morgen mijn ritme weer bepaald wordt door mijn werk. En op zich is dat natuurlijk niets bijzonders, iedereen gaat weer aan het werk of naar school. En veel mensen met mij zullen daar niet om staan te trappelen. Het hoort nu eenmaal bij het leven. En laten we eerlijk zijn, ik ben blij dat ik werk heb en daar naar toe kan. Maar toch.

Switchen vind ik lastig

Het loslaten van mijn werk gaat me in het begin van een vakantie niet zo goed af. En het weer oppakken ná de vakantie is dan weer zo’n switch die vaak nog veel lastiger is.  En dat voel ik dus gebeuren vandaag, mijn stemming daalt weer en ik zie er gewoon weer tegenop. Behoorlijk.

Afgelopen nacht had ik al weer die vervelende terugkerende droom waarin ik weer in de bloemenzaak stond die ik ooit had. En daar moest ik weer klanten helpen en dat voelde weer zo ontzettend lastig! Het voelde weer als toen, ik wist weer waarom die periode van mijn leven zo lastig was: de druk, het moeten bedienen van klanten, het moeten praten, de winkel altijd op en top. Nee, dat nooit weer. Maar het feit dat deze droom mij opnieuw weer plaagde maakt duidelijk dat ik onbewust al weer bezig ben met mijn werk. En daar dus gewoon weer tegenop zie. Niet vanwege mijn werk, maar gewoon, het weer moeten.

Beter maar gewoon doorwerken.

Nu weet ik dus weer waarom ik weinig vrij neem en waarom doorwerken vaak aantrekkelijker is. Waarom ik beter gewoon in het ritme van werken kan blijven. Pfff, het switchen van het ene ritme naar het andere is gewoon niet mijn hobby.

Morgenavond weet ik alweer niet beter. Dan zit ik weer in mijn werkritme. Hoop ik.

Je weet wat ze zeggen; Tegenop zien is vaak erger dan het doen.

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!