Dagdromen

Over mijn leven met autisme

Dagdromen

Zo, kom verder’.

Ik ga de kamer binnen en neem plaats in de zachte stoel. Hij gaat aan de andere kant van het bureau zitten. Het bekende tafereel zoals ik al best regelmatig heb meegemaakt.

‘Het is alweer even geleden sinds ons laatste gesprek‘ zegt de huisarts.
Ja, klopt, zo’n kleine vier maanden geloof ik?
‘Inderdaad, je had toen net de diagnose autisme gekregen. En, hoe is het de afgelopen tijd gegaan, is het allemaal een beetje geland?‘ vraagt hij weer aan me.
De eerste weken waren best bijzonder, ik was eigenlijk nergens anders mee bezig. Maar langzaamaan is het besef wel gedaald en heb ik het een redelijk plekje gegeven.

Is er nog wat veranderd?

En is er nu echt veel veranderd voor je sinds de uitslag? Heb je nog dingen aangepast in je leven?

Tsja, veel veranderd… Nee, er zijn niet heel ingrijpende veranderingen geweest maar in het algemeen is het wel wat anders. Het besef in mijn gezin bijvoorbeeld dat ik bepaalde dingen moeilijk vind zoals drukte en feestjes enzo. Of dat ik af en toe gewoon rustig op mezelf wil zijn zonder te praten. En dat ik vaker ‘nee’ zeg tegen sommige sociale activiteiten. En dat geeft mij al veel rust, het helpt wel.’

De huisarts kijkt me vriendelijk en een soort van tevreden, bemoedigend aan. ‘Mooi dat deze dingen positief uitgepakt hebben. En hoe voel je je nu dan, voel je echt goed? Gaat het echt goed? Wil je nog verder met de anti depressiva medicijnen of denk je zelf aan afbouwen?

Lastiger.

En dan vind ik het dus wat lastiger worden om hem goed antwoord te geven. ‘Vergeleken met een jaar geleden, of eigenlijk ten opzichte van het grootste deel van mijn leven gaat het heel goed! Maar toch... ‘

Ik hoor twijfels‘ zegt hij tegen me.
Klopt ook wel’ geef ik aan. ‘Maar ik weet niet of het terecht is. Want het gaat ook echt wel goed, ik ben gelukkig, maar tegelijk lijkt het net alsof ik toch nog best wel anders ben dan anderen. Vaak lijk ik meer moeite te hebben met druk en drukte, met het moeten van van alles en nog wat. Moeite met op gang komen met sommige taken op mijn werk.
En ik zou zo graag minder vermoeid willen zijn overdag en juist richting bedtijd wél moe willen zijn. Maar ook zou ik gewoon meer blij willen zijn met het ‘nu’. Snap je het een beetje wat ik bedoel?’
vraag ik aan hem voor ik verder ga. ‘Hoe voelen mensen zich gemiddeld?’

‘Ik vraag me vaak af of ik nu zo ben, doe, voel, doordat ik te maken heb met de ass-trekjes, dus eigenlijk beperkingen, of dat ik gewoon een zeurpiet ben? Of misschien wel niet zo handig ben in het plannen van mijn werk, of dat ik misschien stiekem wel een beetje een lui karakter heb waardoor ik zo vaak nergens zin in heb, geen fut voor heb. Terwijl ik andere dagen weer bruis van de energie en ik soms niet kan stoppen met mijn werk?’
.

Ik ga door met vertellen aan de hem.

‘Toen ik net aan de anti-depressiva ging voelde ik mij gemiddeld wat beter dan sommige dagen op dit moment. En ook nadat duidelijk werd dat ik inderdaad autisme heb, ook toen voelde ik me eigenlijk wat frisser, positiever. Nogmaals, ik voel me eigenlijk heel goed, maar tegelijk wat minder energiek ofzo…
‘.

Hoe nu verder?

Wat zou je willen dat ik voor je doe?‘ vraagt de dokter.

Goeie vraag, geen idee eigenlijk. Het enige dat ik kan bedenken is of een hogere dosering van de medicijnen zou helpen. ‘
Dat zou best eens kunnen dus dat gaan we voorzichtig aan doen ‘ krijg ik als antwoord.

Hopelijk doet dat de truc voor mij. Het lijkt me super.

Minder zorgen.

Meer blij met het ‘nu’ en veel frisser.

Eindelijk. Nu wordt het (nog) beter.

Nep-gesprek

Ach, het bovenstaande was weer één van de vele gesprekken die zich in mijn hoofd afspelen. Mijn brein neemt me dan me mee in zo’n gesprek en ik kan er behoorlijk in opgaan. En meestal loopt het natuurlijk anders. Óf er vindt niet zo’n gesprek plaats. Óf het gesprek zelf neemt een totaal andere wending.

Morgen zal ik het wel zien hoe het gaat, het échte gesprek met de huisarts. Het zal wel totaal anders gaan.


Maar ondertussen heb ik al wel lekker gedagdroomd.
Kon ik toch alvast mijn ei kwijt, al was het maar in een nep-gesprek…

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.