Daar gaan we weer

Daar gaan we weer

Deze site heb ik o.a. gemaakt om een inkijkje te geven in mijn dagelijkse beslommeringen. En zoals ik op de homepage al aangaf zal veel van wat ik schrijf te maken hebben met ass.

En vandaag was weer zo’n dagje waarvan ik denk ‘Ja, daar gaan we weer‘. Zo’n dagje waarbij veel dingen harder binnenkomen en ik het gevoel krijg van ‘Ik moet nog zoveel‘. Schrijven geeft wat rust en daardoor lijkt het wat minder zwaar, of misschien wat minder alleen. Want om nou elke keer weer tegen mijn collega’s te gaan klagen, of tegen mijn gezin. Maar aan de andere kant merken ze echt wel dat ik weer eens niet lekker in mijn vel zit als ik thuiskom van mijn werk.

De gedachten aan de moeten-dingen maken me onrustig. Maar waar moet ik beginnen met al die moeten-dingen?

Ik heb weer zoveel minder puf terwijl het gisteren zo lekker ging. De golvende bewegingen van mijn gemoed gaan weer fantastisch op en neer. Waarom kan ik nu niet gewoon eens langere tijd volop bezig zijn, vol energie en met zin voor de rest van de dag, met zin voor de volgende dag.

Mijn werk gaat me vandaag niet vlot af. Dadelijk staat een overlegje gepland met die nieuwe collega die wat uitleg wil van een programma. Ik heb hem dat vorige week beloofd en mijn gedachte van toen was ‘dan ben ik er voor nu weer even vanaf’. Maar nu moet ik alsnog en ik zie er tegenop. Hoe is hij? Hoe moet ik me gedragen bij hem? Wat verwacht hij van me? Alleen al die gedachten zijn vermoeiend. Het geeft me onrust, alsof ik niet vrij ben in mijn doen en laten want ik moet straks iets doen wat op de agenda staat. En dus kan ik niet zelf bepalen wat ik ga doen. Uiteraard heel normaal, werken met een agenda en afspraken maken en nakomen. Maar ik vind het vaak erg lastig. En vandaag zeker.

Ik hoef er niet tegenop te zien, hij bijt niet. Hij is vriendelijk, rustig en hij komt bij mij voor hulp. Maar toch.

En ik moet later vandaag ook nog een telefoontje plegen, ook zo’n ding. Waarom zie ik  er eigenlijk tegenop, waarom doe ik het niet gewoon? Weet ik niet. Geen zin om te praten, geen zin om weer snel te moeten denken, schakelen in het gesprek.

Ik moet nog zoveel.

Er liggen zoveel taken op me te wachten. In het werk voor de kerk maar ook in mijn werk overdag. Mijn gemoed ziet er bijna hetzelfde uit als de bruine herfstblaadjes aan de bomen die afsteken tegen de grauwe lucht die op dit moment buiten te zien is.

Het is tijd, ik ga naar de nieuwe collega toe en zet het masker op en mijn beste beentje voor. Het hoort er nu eenmaal bij. Eenmaal bij hem blijkt dat hij al behoorlijk op de hoogte is van het programma en op dit moment geen uitleg nodig heeft.
Gelukkig… Daar kom ik goed weg.

Het onrustige gevoel wordt een klein beetje minder, maar is niet weg.

Ik moet nog zoveel.

Eigenlijk moet ik wat taken op mijn werk doen waarbij ik anderen om hulp moet vragen. Maar daar heb ik geen zin in. Het liefste wil ik het gewoon zelf doen, zelf oplossen. Maar dat gaat niet, ik moet overleggen met die ander. Ik moet praten en samen nadenken. Morgen dan maar, vandaag niet. Staat trouwens ook op mijn agenda voor morgen. Morgen gaat het vast weer makkelijker. Maar ook daar zie ik tegenop.

Nee, dan gisteren. Gisteren was het een goede dag, ik was redelijk productief zowel op het werk als thuis. Ik kon goed nadenken en had er wel zin in, gewoon zin in alles.
En dan nu. De zin is wel behoorlijk verdwenen. Het nadenken gaat lastiger en ik weet eigenlijk niet goed wat ik als prioriteit moet stellen.
Wat zal ik nu eerst doen, waar begin ik? Maar ik moet nog zoveel.

Toch maar dat telefoontje plegen. Gelukkig, hij neemt niet op. De voicemail zegt dat ik ook een appje kan sturen. Hé, maar dat is een goed idee. Zo snel als ik kan voeg ik hem toe als contact en stuur een appje. Snel voordat hij zelf belt en ik alsnog moet praten.

Het appje is gestuurd. Nu maar afwachten.

Ok, weer een dingetje afgevinkt. Ik word weer een klein beetje rustiger en kan me weer meer richten op wat er verder nog ligt.

Jammer toch.

Dat de ene dag zo lekker gaat en dat ik de volgende dag weer vol onrust zit.

Eerst nog maar een bakje koffie. Hopelijk gaat het dan weer beter.

En morgen? Dat zien we dan wel weer…

 

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!