Gek op (van) bezoek

Gek op (van) bezoek

Er loopt een mevrouw langs ons raam die een beetje vertwijfeld naar binnen kijkt. Ze ziet mij staan en op haar gezicht verschijnt een blik als van ‘ik ben bij het juiste adres‘. Klopt, deze dame heb ik al eens eerder ontmoet, zoveel weet ik dan nog weer wel.

Maar het bezoek komt voor mijn vrouw -gelukkig niet voor mij –  want er is een soort vergadering bij ons thuis. De mevrouw is de eerste van vier gasten.

Jenine is nog in de keuken op het moment dat de deurbel gaat; dit houdt in dat ik de deur moet opendoen. Iets wat bij mij vanbinnen direct al weerstand oproept, zoiets eenvoudigs als de deur opendoen en het bezoek binnenlaten. De hond heeft duidelijk meer behoefte aan de gasten dan ik want het dier staat allang kwispelend bij de voordeur. Ik probeer nog wat te vertragen in de hoop dat Jenine alsnog als eerste bij de deur is. Het plan mislukt.

Ik laat de mevrouw binnen en voel (onverwacht) de spanning opkomen.

Er gebeurt veel tegelijk:

  • Hond=druk / wil niet zitten / luistert niet
  • Mevrouw=druk / direct aan het praten / wil wel zitten / heeft doosje vast (wat moet ik ermee, waar is dat voor, moet ik het aanpakken?)
  • Ik=voel druk / wat moet ik zeggen / hand geven of niet (zij steekt hem niet uit>heeft doosje vast) / hond weghouden bij mevrouw / mijn gedachten onder controle houden / zinnige dingen zeggen

Nr. 2

Niet veel later komt gast nummer 2 binnen; ook een dame. Om de vertwijfeling te voorkomen die er bij de eerste gast was –wel/niet hand geven– neem ik het initiatief en geef haar de hand. Ze zegt haar naam en deze komt me niet bekend voor. Ik laat dat ook merken, maar blijkbaar zit ik daar weer eens mis. Want mijn vrouw vertelt vervolgens aan mij dat zij al eens eerder bij ons is geweest.

Oké.

Wat zou ze nu van mij denken nu dat ik haar niet herkende? Maar ach, ze was blijkbaar ooit op een sierradenparty bij ons dus het is niet zo gek dat ik daar niet bij echt veel van weet. Ik probeer het meteen weer los te laten.

Onhandig

Maar nu heb ik gast nummer 2 dus wel een hand gegeven en daarom moet ik nummer 1 ook alsnog maar op de juiste manier -dus met handdruk- welkom heten, zij het een beetje laat.

Op de één of andere manier gaat dat erg ongemakkelijk want ik krijg maar haar halve hand te pakken. Ongewild knijp ik hierdoor harder in haar vingers. Shit, ook dat nog.

Door dit onhandige (mooie woordspeling vind je niet?) gedoe worden haar vingers op een pijnlijke manier in een vorm geduwd waar gast nummer 1 niet blij van wordt. “Au” zegt ze en kijkt vertwijfeld naar haar vingers…

Wegwezen

“Zo, genoeg geweest”, denk ik en ik pak mijn laptop en verdwijn een verdieping hoger naar mijn veilige omgeving. Ik nestel mij op bed met de laptop op schoot en de oortjes in.

De gasten nr. 3 en 4 wacht ik maar niet af. Ik ben er alweer klaar mee. Veel indrukken in een korte tijd, hooguit binnen een minuut of drie.

Gelukkig kan ik dit keer zonder schaamte wegvluchten van het bezoek. Was het altijd maar zo’n feest; dat ik in mijn eigen grot kan kruipen zonder me te hoeven schamen.

Relaxed en heerlijk veilig zit ik op mijn bed.

O nee.

Ik moet de hond gaan uitlaten. Dus ik moet mijn veilige grot verlaten en ook nog nr. 3 en 4 ontmoeten…

Even wachten nog…

 

Reacties: 2

  1. Edo van de Schootbrugge Alex schreef:

    Als bij ons de deurbel gaat, dan roept het bij mij ook wel wat weerstand op, maar meestal doet mijn vrouw of mijn dochter de deur wel open. Als ik vooraf weet, dat er iemand komt voor mij, dan ben ik er al een uur van tevoren mee bezig, dan voel ik mij onrustig en niet op m’n gemak!

    • Edo van de Schootbrugge Edo van de Schootbrugge schreef:

      Beste Alex,

      Dank voor je berichtje. Wat je aangeeft is voor mij ook zo duidelijk; het al lang van tevoren onrustig zijn wanneer er iemand komt voor mij. Eigenlijk is alles eromheen dan minder belangrijk, het voelt alsof ik niet ‘vrij’ ben ofzo. De gedachte van ‘ik moet straks weer mijn beste beentje voor zetten’ kost bij voorbaat al energie.

      De herkenning met jouw bericht vind ik prettig om te lezen, dank voor je aanvulling!

      ‘We’ zijn gelukkig niet alleen :-), al lijkt het daar soms wel op.

Leuk als je een reactie geeft!