Balans

Over mijn leven met autisme

Balans

Het ging zo lekker, de afgelopen tijd, de afgelopen week tot tien dagen. Zelfs mijn verjaardag heb ik goed overleefd. De aandacht en felicitaties op het werk vond ik dit keer goed te doen en ik waardeerde dit ook echt.
Lekker uit eten geweest met het gezin en de opa’s, helemaal top.

Al pratend met collega’s over het feit dat ik doorgaans mijn verjaardag niet zo erg leuk vind hoorde ik van diverse anderen hetzelfde verhaal. En dat zij hun feestje ook niet vieren, of in klein comité zoals ik gedaan heb.
Dus zo ‘gek’ ben ik nog niet dat ik zo opzie tegen verjaardagen.

In balans

De dag erna had ik op het werk ook nog een feestje omdat ik twaalf en een half jaar in dienst van de overheid ben. Weer extra aandacht naar mij, weer cadeautjes en opnieuw trakteren. Maar ook nu ging het best aardig. Kan ik ook eens iets positiefs melden in plaats van de mineur-blogs. Tegelijk begin ik nu aan mezelf te twijfelen waarom ik zo’n zeurpiet ben over van alles en nog wat.

Ik twijfel op dit soort dagen of de diagnose wel klopt want het gaat toch goed allemaal? Ik stel me aan.

Tijdens het eindgesprek van mijn diagnose hebben we afgesproken dat ik mijn oude liefde weer ga omarmen. Nee, geen jeugdvriendin, maar creatief zijn met tekenen. Als kind en tiener heb ik dat veel gedaan maar dat is verwaterd. Op een gegeven moment was er geen tijd, geen zin, geen ruimte meer voor. En ook voelde ik mij te volwassen om te gaan tekenen. Maar toch heeft deze oude liefde me nooit losgelaten en juist nu is het goed om dit weer op te pakken.

Dus voor mijn verjaardag nieuwe, goede pastelpotloden besteld en meteen goed papier erbij. Ook dat hoorde bij de afspraak, of eigenlijk was het een opdracht van de therapeut, ‘Je gaat goede materialen kopen’. Ze had natuurlijk gelijk want goedkoop is duurkoop. Ik heb er zin in, het voelt spannend om dit weer op pakken. 

Tijd bestaat niet

De ‘day after’ mijn verjaardag haal ik met wat spanning de nieuwe potloden en het maagdelijk lege papier tevoorschijn in de hoop dat ik het nog een beetje kan. Tegelijk ben ik bang dat dat niet het geval is en dat het uitloopt op een teleurstelling. Want wat moet ik dan weer doen waar ik mijn energie in kwijt kan en tegelijk nieuwe energie uithaal?

Ik begin met tekenen en al snel ga ik op in de lijnen die langzaamaan een vorm worden. Ga ik op in de kleuren die de vorm diepte geven en bijna tot leven brengen. De tijd bestaat eigenlijk niet meer en alles wat me bezighoudt verdwijnt naar de achtergrond. Wanneer ik weer terugkom in de werkelijkheid blijkt de plankenkoorts ongegrond en ik ben tevreden over dit eerste resultaat, een vlinder.

Zo voelde het ook de afgelopen dagen op het werk; ik had een leuk project dat voorspoedig liep (ja, uiteindelijk was het resultaat ‘upgrade succeeded’, zie mijn andere blog ‘Failed’.) Bij het werken aan dit project verdween ook toen de tijd en ging ik er volledig in op. Ik kon bergen verzetten en had veel energie en zelfvertrouwen.

Uit balans

Maar nu, na de verjaardag, na de jubileum-dag, na het project lijk ik weer te weten waarom ik ook alweer een diagnose heb. De concentratie op mijn werk is foetsie en de puf ook. Het grootste deel van de dag zit ik met oortjes in om zo veel mogelijk in mijzelf te zijn en zo weinig mogelijk contact te maken. Als ik nu iets niet wil dan is het praten. Ik zie weer de andere taken die nog gedaan moeten worden alsook de taken die in het vrijwilligerswerk op me liggen te wachten. Dingen die ik wat meer naar de achtergrond geschoven had omdat ik ruimte had genomen voor mezelf. Veel dingen komen weer op me af, ik móet zoveel…

De emmer zit weer vol. Vol doordat ik hem zelf wat meer gevuld had met dingen waar ik energie uithaal, zoals tekenen en dat leuke project op het werk. Maar ook vol door de afgelopen dagen met verjaardag en jubileum. En ja, dan stroomt de emmer over doordat allerlei zaken die ‘moeten’ er nu weer bij indruppelen. Of zelfs erin stromen.
Ik merk dat ik mijn masker weer op heb en erachter dringen zich waterlanders op. Maar ze blijven gelukkig achter het masker.

Dit is onderdeel van mijn ding, dat mijn emmer echt sneller en vaker overstroomt dan gemiddeld en het overzicht weg is. Vooral de ‘moeten’-dingen maken me moedeloos. En als de emmer overstroomt dan duurt het wel even voordat dat weer gestopt is…

Maar wat een gezeur eigenlijk weer van en over mezelf. Ik had bedacht om nu eens een positief blog te schrijven.

Zo gaat het nu altijd, het gaat een poosje goed, zelfs zo goed zodat ik dan bruis van de energie. En dan komt er een soort terugslag.

Misschien moet ik beter doseren, beter time-management toepassen en prioriteiten stellen.
Tsja, morgen gaat het vast weer beter. Een nachtje slapen doet wonderen.
En misschien toch nog wat tekenen vanavond.
Misschien komt de balans dan weer in het midden.

Als ik dan (bed)tijd maar niet vergeet…

 

Geen reacties

Leuk wanneer je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.