Autismemeter

Autismemeter

Ja, en dan denk je dus dat je momenteel de zaakjes onder controle hebt, dat je jezelf onder controle hebt. Dat je eindelijk redelijk relaxed en in balans bent.

Autisme, ik? Nou, het valt wel mee hoor, het gaat goed. Waar zeur ik toch altijd over?

Ik ben volledig ‘in control‘!


Mis!

Zo was er op kantoor onlangs een bepaalde discussie gaande tussen enkele collega’s. Deze collega’s zitten best wel een eindje bij mij weg maar vanwege onze mooie open kantoorinrichting krijg ik veel mee van de gesprekken. De discussie was eigenlijk meer een soort mening over iets op kantoor waarbij de deelnemers het roerend met elkaar eens waren. Maar ik niet met hen. Alleen, het was niet mijn discussie, ik had er niets mee te maken.

Binnen enkele dagen kwam het onderwerp met grote regelmaat ter sprake aan de andere kant van de ruimte. En elke keer hoorde ik het. Telkens werd ik erdoor getriggerd, geprikkeld eigenlijk. Ik voelde een enorme weerstand opkomen tegen de zo stellig ingenomen houding die naar mijn gevoel geen recht deed aan bepaalde zaken.

Let it go

Maar het was niet mijn ding, ik had er niets mee te maken. ‘Laat het los, laat het gaan’.

En toen ineens, werkelijk ineens, liep het over, die emmer van mij. De prikkels werden me (achteraf gezien) blijkbaar teveel. Als een vulkaan die zonder waarschuwing de lava eruit spuwt kwam mijn mening eruit. Op een niet zo vriendelijke manier ging ik even behoorlijk tekeer tegen een collega die mij feitelijk best dierbaar is…

Meteen voel ik een soort van spijt van mijn gedrag, maar ik kon het niet tegenhouden, het moest eruit. Mijn collega enigszins flabbergasted achterlatend…

Vriendelijkheid?

Daar gaat mijn masker van vriendelijkheid.
Uw vriendelijkheid zij bij alle mensen bekend” staat dan in Filippenzen 4 vers 5. Nou, dat gaat bij mij dus even niet op…

De rest van de dag, maar ook de nacht en de volgende dag voel ik me slecht over mijn uitbarsting. Geen echte spijt over mijn mening, dat niet. Maar wel over dat ik mezelf zo liet gaan tegen een ander. Het blijft hangen dat gevoel, het gaat niet weg…

Hoezo heb ik geen last van overprikkeling? Hoezo denk ik mezelf te kennen?

Me-time

Zo had ik laatst een weekje vrij genomen om de achterstand in de boekhouding van de kerk weg te werken. ’s Ochtends boekhouding, ’s middags me-time (zoals een collega zo mooi zei). Dat was het plan.

Het bleek toch meer werk dan gedacht en op donderdag was de me-time nog niet aan bod gekomen. Langzaamaan vorderde het werk maar langzaamaan druppelde ook mijn emmer vol. Alleen dat laatste had ik niet door.

Dat de emmer vol dreigde te lopen werd achteraf duidelijk door mijn reacties op mijn huisgenoten en dan met name richting mijn vrouw. De communicatie vanuit mijn kant werd er gaandeweg de week namelijk niet beter op. Datgene wat positief bedoeld was werd door mij vanwege de overprikkeling (die ik echt niet door had) totaal negatief opgevat.

Maar nog steeds voelde ik hem niet aankomen.

Implosie

Het stelde niets voor en was goed bedoeld wat ze tegen me zei maar het was genoeg. Of teveel eigenlijk. En ditmaal was het geen vulkaan die explodeert, maar meer een kerncentrale welke implodeert, een ontploffing in mijn binnenste die er vervolgens niet echt uitkomt. Het was het begin van de meltdown, de reactie die niet te stoppen is op zo’n moment.

Ik voel me wegzinken in een donker gat en ineens is het ook stikdonker om me heen. Niets is nog leuk, mooi of interessant. Praten lukt niet meer, de communicatielijn tussen mijn vrouw en mij is dood, alsof het draadje doorgeknipt is. De meltdown is een feit en gaat maar door…

Geheel tegen mijn natuur in ga ik als eerste van het gezin heel erg vroeg naar bed om maar te vergeten, om weg te kruipen van dit alles. Ik ben dan ook echt bekaf, maar deze actie zorgt voor nog meer gefronste wenkbrauwen bij de rest die me zo dierbaar zijn. Ach, ik heb het nu toch al verpest, deze move kan er ook wel bij. Ik wil onder de dekens, in mijn eigen grot. Even niets.

Maar ik weet al wel hoe dit verder gaat. Het is niet de eerste keer dat ik dit meemaak en waarschijnlijk ook niet de laatste. Ik weet al dat ik me morgen nog niet beter zal voelen en dat de implosie waarschijnlijk nog lang na zal dreunen in mijn hoofd.

En dat klopt. Ook de volgende dag is het nog geen pretje. De communicatie van mij naar de rest is nog niet herstelt, er is nog steeds veel ruis op de lijn. Wat duurt zoiets toch altijd lang voordat ik weer tot rust kom. Al met al ben ik meestal een dag of twee tot drie van de leg met zoiets…

Op tijd op de rem

Waarom schreef ik dit ook alweer? O ja, om te vertellen dat het goed met me gaat en dat ik mezelf onder controle heb. Meestal.

Soms gaat het dus toch iets minder. Dit soort voorvallen zijn voor mij toch ook een signaal om niet teveel hooi op de vork te nemen en op tijd op de rem te trappen, juist ook op momenten dat ik denk dat het fantastisch gaat en ik bruis van energie. En niet teveel hooi betekent door de regel gewoon echt minder hooi dan de meeste mensen om me heen op hun vork nemen.

Meten is weten

In een vorig leven heb ik redelijk gesport op mijn racefiets en dan onder controle van een hartslagmeter. Zodra de hartslag op een bepaald hoog niveau komt, zo boven 180, dan weet je dat dit tempo niet lang vol te houden is ook al ben je op dat moment nog niet vermoeid. En dan moet je gas terug nemen om het zodoende wél goed vol te houden.

Ik wou dat ik een autismemeter had om te meten hoeveel energie ik nog over heb, hoever ik van het randje afzit.

Zo’n autismemeter bestaat er helaas niet, het blijft een proces van vallen en opstaan, samen met de mensen om je heen.

Gelukkig is het allemaal weer goed, zowel met collega als met vrouw.
Ik heb alles weer onder controle.
Zolang als het duurt.


Reacties met tips om een meltdown te voorkomen zijn van harte welkom!

Een autismemeter trouwens ook.


 

 

Reacties: 2

  1. Jill schreef:

    Zo herkenbaar…juist meltdown gehad. Compleet uitgeput. En erg om te zeggen, maar kijk, ik ben dus toch niet alleen. Thanks for sharing!

    • Edo van de Schootbrugge schreef:

      Beste Jill,

      hopelijk ben je inmiddels weer een beetje ‘boven water’ gekomen!

      Ik waardeer het dat je aangeeft ook zoiets meegemaakt te hebben. Ook voor mij betekent dit ‘ik ben niet alleen’.
      Hou je taai!

Leuk als je een reactie geeft!