FF dimmen!

Autisme aan uit

FF dimmen!

Alsof het een lichtknopje is waarbij je van het volle licht ineens omschakelt naar het donker.

Alles of niets.
Van vol naar leeg.
Van hartstikke aan naar totaal uit.
Donker.

Dat is wat ik in mijn vorige blog beschreef hoe het in mijn leven vaak gaat.

Mooie reacties

De afgelopen weken zijn er best wat reacties gekomen op mijn blogs. Sommigen naar aanleiding van mijn vorige blog waarin ik schreef even op ‘uit’ te staan. Andere reacties waren meer algemeen.

En telkens als ik van iemand een bericht ontvang dan gaat mijn hart even een tikkie sneller slaan. Maar dan ook echt!

Weet je waarom?

Lieve berichten,
mooie woorden,
bemoedigingen,
en bedankjes,

Heb ik van jullie gekregen.

En veel (h)erkenning.

Dat is de rode draad: ‘herkenning‘.

Daarom slaat mijn hart sneller wanneer ik reacties van jullie krijg!

Dank voor jullie support

Blijkbaar is er een behoefte bij ons mensen om onszelf terug te zien in verhalen van anderen. Een behoefte om bevestigd te worden in de gevoelens, gedachten en ervaringen die we hebben. Bevestiging dat die gevoelens en gedachten niet raar of ‘gek’ zijn, maar dat meer mensen het op een soortgelijke manier ervaren.

Zoals ik ook schrijf op deze pagina is het zo belangrijk om te weten dat je niet alleen bent…

En dat is dus wederzijds, blijkbaar zowel voor de lezers van mijn blogs, maar ook voor mij wanneer ik reacties krijg die míj weer bevestigen! Reacties die mij laten zien dat mijn hersenspinsels niet raar zijn, maar dat meerdere mensen het zo ervaren.

Dus, dank voor jullie support hierin! Dank dat jullie mij weer de energie geven om toch weer verder te gaan met schrijven.

Wat heb je hiervan geleerd?

Maar, ik heb ook iets geleerd in de afgelopen weken. Iets wat mij op dit moment helpt om weer een beetje in balans te komen.

In mijn vorige blog schreef ik dat de volgorde bij mij meestal als volgt is:
Goed > Beter > Best > Nog beter > Allerbest > Obsessie > Op…

En deze reeks is dus een enorme valkuil, een energieslurper. Een monster dat mij langzaam maar zeker leegzuigt. Omdat het monster zegt dat het altijd beter moet, mooier moet, verder moet.

En ik luister altijd naar die rakker.

Stom!

Want aan die prestatie-lijn van ‘Goed‘ naar ‘Obsessie‘ zit ook mijn energie-lijn gekoppeld. Die twee zijn gewoon niet los te zien van elkaar.

Het is een soort natuurkundige wet die zegt dat ik op een gegeven moment teveel inspanning moet doen om next-level te bereiken, en als dit te lang duurt dan stort mijn energieniveau in.

Grafiek

Dit grafiekje laat zien wat ik bedoel:

Grafiek verloop energie bij verbeteren van mijzelf

Zoals je kunt zien in de grafiek gaat na het punt van ‘Nog Beter‘ mijn energielevel juist omlaag in plaats van verder omhoog.

En vanaf Obsessie beland ik in een vrije val totdat ik leeg ben…

Die drive om door te gaan, om beter te worden, om uit stijgen boven mijzelf, dat maakt me vaak dol. Soms kan ik nergens anders meer aan denken dat aan dat ene doel dat ik voor ogen heb.

Ik moet beter worden dan mijzelf.
Of is het ook: ik moet beter worden dan anderen om mijn eigen onzekerheid weg te poetsen?

Spreekwoordelijk

Hoe dan ook, het is altijd hetzelfde liedje:

De koek raakt telkens weer op.
De pot goud aan het einde van de regenboog is nooit te vinden.
De stoppen slaan bij mij steeds weer door.
De tank raakt telkens weer hartstikke leeg.
Vooruit, nog eentje dan: dan zit ik weer met de gebakken peren…

Dit alles vaak van het ene op het andere moment.
Ineens sta ik weer stil met een enorme leegte vanbinnen tot gevolg.

Fiets aan de wilgen

Zo ging het bijvoorbeeld met die sport waar ik jarenlang gek van was: wielrennen! Ik moest en zou alles ervan weten, ik zoog alle informatie op van websites over hoe ik mijzelf kon verbeteren. Ja, ik duwde mijzelf steeds weer over die fysieke én mentale grens heen. Ik verbeet mijn pijn en mijn moeheid zodat ik steeds sneller kon, steeds verder. Ritten van 120-160 km waren geen uitzondering meer.

No limit.

Dacht ik.

Totdat ik aanbeland was bij het punt Obsesssie

Bijna van het ene op het andere moment was de energie op, letterlijk. Na nog enkele moeizame fietsavonden heb ik de tweewieler aan het plafond van de garage gehangen. Om hem nooit meer aan te raken.

Leegte bleef over.

Onderwaterwereld-droom spat uiteen

Of dat aquarium. Mijn trots, dat zeeaquarium.
Bijna al mijn tijd en veel van mijn geld (sorry Jenine…) ging erin zitten om er het beste, het mooiste uit te halen.

Totdat…

Nadat enkele weken geleden opnieuw zo’n mooi koraal het loodje ging leggen was ik er klaar mee, maar dan ook helemaal. Zelfs de ruiten schoon maken was me nog teveel werk. Voordeel was wel dat daardoor de rampspoed aan de andere kant van het glas ook niet meer zichtbaar was…

Bah, ik baalde weer eens als een enorme stekker op krachtstroom.

Opnieuw die leegte.

FF dimmen!

Maar nu heb ik dus nog niet verteld wat ik ervan geleerd heb. Want het is niet alleen maar kommer en kwel met Edo hoor!

Nee, ik heb iets nieuws geïnstalleerd, een nieuw ‘ding’ wat me hopelijk gaat helpen om niet weer in die vrije val naar leegte te raken.

Want, in plaats van een aan-uit knop, heb ik een dimmer geplaatst.
Een dimmer in mijn brein!

Wanneer ik nu weer eens iets nieuws heb, of misschien iets ouds weer oppak (aquarium?), dan hoop ik dat met die nieuwe knop mijn energie-level onder controle blijft.

Maximale stand: Best

Ik ga proberen om deze nieuwe dimmer zo in te stellen dat hij niet hoger uitkomt dan op het niveau van Beter, hooguit Best. Of misschien blijf ik hangen bij Goed.
Meer is toch ook niet nodig? En dán stroomt er wel voldoende energie door mij heen en dan blijft het leuk.

Dát is mijn doel. Dat is wat ik hoop dat ik ervan geleerd heb.

Ja, mijn verstand zegt nu: Goed is goed genoeg.
Nu mij gevoel nog…

De tijd zal het leren.

Niet doordraaien

En wanneer ik de knop toch weer doordraai naar Nog Beter dan wil ik dat iemand (een coach?) deze terug draait en tegen mij zegt:

“FF dimmen Edo.
Het is goed zo.
En dat is genoeg!


Vraag aan de lezers

Hoe doen jullie dat? Hoe ga jij om met jouw energie?
Kun je genoegen nemen met een bepaald niveau dat je bereikt hebt? Of moet jij ook altijd maar door tot ‘het gaatje’?

Ik hoor/lees het graag!

 

Reacties: 2

  1. Edo van de Schootbrugge LR schreef:

    Beste Edo,

    Fijn om te lezen dat je weer energie hebt gevonden om te schrijven.

    Door te schrijven help jij gemerkt en ongemerkt ook anderen in de zoektocht naar (h)erkenning, naar zingeving, naar betekenisgeving en naar rust & balans in een ongrijpbare wereld. Bedankt daarvoor!

    Wat betreft je vraag: ik ben mij pas sinds mijn ASS diagnose bewust geworden van de hoeveelheid energie die weglekt door zaken die “moeten”, door teveel en eindeloos nadenken en piekeren of je het wel “goed” doet. Door nu aan de slag te gaan met een signaleringsplan (op Google kun je voorbeelden geven welk je zelf prettig vindt als format) heb ik inzichtelijk gemaakt voor mijzelf en anderen op welk energie & stressniveau ik zit (variërend van categorie “groen”, “geel”, “oranje” en “rood”). Het is nog werk-in-uitvoering, want ik heb gemerkt dat het nemen van voldoende rustmomenten (soms om bij te komen, soms om iets te verwerken) bij mij niet automatisch gaat.

    Sterker nog, ik wil graag maar doorgaan en vooral niet “opgeven”. Dat laatste heb ik geweten, want ik zit nu al langere tijd in een burn-out situatie. Daardoor herken ik nu wel eerder de lichamelijke en mentale signalen dat iets teveel dreigt te worden.

    Vanuit mijn eerste werkgever kreeg ik het credo mee “goed is goed genoeg”, en dat we niet naar perfectie hoeven te streven. Ik kon mij daarin vinden, maar realiseer mij nu pas dat mijn eigen normen over wat nu “goed genoeg” is, vertekend wordt door een drang naar perfectie en het niet afhankelijk willen zijn van anderen (of dat anderen van mij afhankelijk zijn). Echter, juist andere mensen kunnen je behoeden voor het vertekende beeld dat wij zelf creëren mbt een ander wereldbeeld en manier van informatieverwerking. Ik bespreek nu bijvoorbeeld meer met mijn partner, zodat ze mij kan helpen als ik ergens in dreig vast te lopen. Vergelijkbaar in jouw voorbeeld dat zowel jij aan de dimmer knop zit, als dat je toelaat (of expliciet vraagt) dat een ander aan de dimmer knop mag draaien als hij/zij ziet dat je dreigt te ontsporen. Inderdaad dus het zoeken van balans, waar je ook al een mooi blog over hebt geschreven met de metafoor van koorddansen.

    Afijn, ik hoop dat je wat aan dit antwoord hebt.

    Veel succes verder met je blog, en bovenal met je eigen ontwikkeling waar je zowel moeilijke als mooie leerstappen in maakt!

    • Beste LR,

      Dank voor je uitgebreide antwoord.

      Je omschrijft het goed: ‘het weglekken van energie vanwege dingen die ‘moeten’ en het afvragen of we het wel ‘goed’ doen’. En ja, vaak leggen we die druk onszelf op, vaak leggen we die lat zelf hoog of steeds hoger. Wat is het dan mooi als zelfs een werkgever tegen je zegt dat ‘het goed is’.

      Ik zelf heb dat vaak nodig om te horen. Niet zozeer als ‘veer in mijn ….’, maar meer als bevestiging dat het genoeg is, dat ik voldoe aan de eisen, aan de norm, aan de standaard, aan de verwachtingen.
      Wat dat betreft lijk ik vaak erg op mijn hond: het altijd willen pleasen van de ander. En dat is vermoeiend.

      De naam ‘signaleringsplan’ herken ik uit de therapie van mijn dochter (ook ASS). Met inderdaad gelijke termen zoals een stoplicht waarmee je aangeeft op welk niveau je momenteel zit.
      Mooi dat dit ook werkt voor jou. Het vraagt ook wel een stuk zelfkennis volgens mij, iets wat jij dus proefondervindelijk hebt geleerd. Helaas vanwege een burn-out….
      Op het moment dat je dus een bepaald negatief gevoel ervaart, ‘moet’ je dus ook herkennen dat dit fysiek en/of mentaal is. Daarmee kun je hopelijk de veroorzaker van die negatieve gevoelens herkennen en de kop indrukken.

      En ik ben er ook van overtuigd dat bij zo’n proces een andere partij (zoals jouw partner) haast onmisbaar is. Zo mooi dat jullie dit proces samen kunnen doormaken, dat jij de vrijheid voelt om dit te delen met je partner. En ook dat jouw partner jou daarin kan ondersteunen.

      Dank je wel voor het delen van deze waardevolle tip! Ik zal er naar kijken in welke vorm ik dit kan gaan toepassen.

      Ik hoop voor jou dat je steeds verder mag herstellen van je burn-out en dat je je draai in het leven steeds verder zult vinden!

      Groet,
      Edo

Je reactie toevoegen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.