Doe ff sociaal!

Autism is erg vermoeiend

Doe ff sociaal!

Deel 1

Het is alweer bijna één uur in de middag. Voor veel kantoorbewoners -dus ook voor mij- staat dat synoniem voor ‘een rondje buiten lopen’. Even een luchtje scheppen en de benen strekken alvorens de tweede ronde van de werkdag van start gaat.

Het is vakantietijd en mijn drie team-collega’s genieten van hun welverdiende rust, dus in die zin ben ik een soort van alleen op kantoor. Lekker rustig.
Alleen, maar dan samen met toch nog redelijk wat collega’s van andere afdelingen. Waaronder die van de afdeling waar ik tot twee jaar geleden ook toe behoorde.

Eerder die ochtend schoot de gedachte door me heen dat ik ‘alleen’ was, dus zonder mijn teamgenoten. Er zijn mensen die de kriebels krijgen van het woordje ‘alleen’.
Ik niet.
De gedachte aan een wandelingetje waarbij ik niet met andere hoef te praten vind ik een prettig vooruitzicht.

Heerlijk.

Alleen.

“Ga je zo mee lopen Edo?”
Twee van die goede-collega’s-van-mijn-voormalige-afdeling kijken me bijna smekend aan om me over te halen mee te gaan wandelen.

Ik probeer mijn gezicht in een vriendelijke, blije plooi te houden, alsof ik dankbaar ben voor hun verzoek. En eigenlijk ben ik dat ook wel, dankbaar. Omdat ze me erbij willen hebben, omdat ik erbij hoor.

Dankbaar versus teleurgesteld

Maar meer nog dan dat ik hen dankbaar ben gaat er een gevoel van teleurstelling door me heen.

Ja, ik had me verheugd op lekker even naar buiten.
Maar dan alleen.
Ineens voel ik weer de druk van het sociaal moeten doen…

Als sneeuw voor de zon zie ik mijn alleen-moment wegsmelten.
“Is goed, ik loop wel met jullie mee”.
Zoals de woorden eruit komen lijkt het bijna alsof ik hen een gunst verleen door mee te gaan. Wat een sukkel ben ik toch. Een sukkel omdat ik liever alleen ga wandelen. Een sukkel omdat ik me laat overhalen.

Kort voor de wandeltijd ga ik nog even van mijn plek af voor een bezoekje aan het toilet want daarna gaat wandelen vaak net iets relaxter. Maar bij terugkomst zie ik dat de bureaus en stoelen van mijn collega’s leeg zijn. Weg zijn ze.

Huh?

Stiekem ben ik blij. Ik wacht nog vijf minuutjes en besluit dan mijn rondje alsnog te maken.

Alleen.
Heerlijk.

“Waar was je nou”? Vragen de twee goede-collega’s-van-mijn-voormalige-afdeling bij hun terugkomst aan mij.
“Waar waren jullie?” is mijn antwoord.
“We dachten dat je al weg was en dus zijn we gegaan”.
Quasi boos reageer ik dat dat ze weg gegaan zijn zonder mij.

Ik heb lekker gewandeld.
Alleen.

Nee hoor, ik heb absoluut geen hekel aan mensen.
Alleen is ook maar alleen.
Maar het is vaak zo vermoeiend.

Kon ik maar altijd in een hoekje zitten.
Wel erbij zijn maar dan zonder gezellig mee te moeten doen…

Edo van de Schootbrugge

Deel 2

Het is vrijdag. Op kantoor voel je al voorzichtig de ‘vibes’ van het weekend. Op de één of andere manier is iedereen relaxter, meer ontspannen wanneer het weekend weer voor de deur staat.

” Vrijdag = snackdag “

Dit motto geldt voor een groepje collega’s waar ik tot twee jaar geleden ook toe behoorde. Ik heb dat motto nog een poosje volgehouden na mijn overstap naar een andere afdeling. Ja, het was altijd gezellig en lekker. Sommigen namen bijna een complete maaltijd, ik nam een kroketje. Het ging natuurlijk niet alleen om het eten, maar ook om het samenzijn, het sociale aspect.

Maar op een gegeven moment vond ik het welletjes en heb besloten niet meer mee te gaan. Dit was zo’n besluit in het kader van ‘kiezen voor mezelf’, kiezen om minder ‘verplichte’ sociale dingetjes te doen.

Nog steeds proberen die goede-collega’s-van-mijn-voormalige-afdeling om mij bijna elke vrijdag mee te krijgen naar de vette hap. En de laatste tijd is mijn antwoord met een bezwaard hart “nee, bedankt“.

Maar deze ochtend weten ze niet van ophouden… Diverse malen sputter ik tegen wanneer ze op me inpraten om gezellig mee te gaan. Veel liever ga ik alleen op pad, lekker wandelen met mijn eigen gedachten. Zonder te praten over koetjes en kalfjes.

Maar een stemmetje in mij zegt “Doe ff sociaal!

Dit keer lijkt deze stem te winnen. Ik weet en voel dat goede relaties, goede collega’s belangrijk zijn. En daar hoort af en toe ook bij om te laten zien dat je hen waardeert.

Ik geef toe.
Ik ga snacken.
Eén kroketje.

Sommige mensen doen niets liever dan samen te zijn met anderen, praten, lachen, verhalen vertellen. Ik niet. De meeste gesprekken en sociale aangelegenheden kosten me gewoonweg meer energie dan dat ze opleveren…

Maar alleen is ook maar alleen. En ik wil er wél graag bij horen, ik wil wél graag geaccepteerd worden en ertoe doen. Dat gaat niet vanzelf hè…

Het is gewoon goed om te investeren (zo voelt het voor mij) in goede relaties met anderen. En daarom moet ik af en toe dan gewoon die extra stappen zetten zodat ik erbij hoor. En achteraf was het absoluut leuk om weer eens mee te gaan. En het kroketje was lekker.

Ja, ik weet hoe het werkt.

Zie je wel, ik kan het wel!

Soms ben ik eigenlijk best wel sociaal. En wat kost snacken met je collega’s nou voor moeite? Niet zoveel eigenlijk. Maar toch.

En na het snacken ook een wandelingetje.
Dit keer samen met de collega’s.
Niet alleen.

Het was best gezellig. Zowaar.
Maar of ik de volgende keer weer meega?
Mwoh, je moet dat sociaal zijn nou ook weer niet overdrijven…

 

Reacties: 2

  1. Edo van de Schootbrugge Libuška schreef:

    O, zo herkenbaar… in een hoekje willen zitten, maar wel er bij. Andere redenen, denk ik, maar dat is een zin die ik heel regelmatig denk! Of onzichtbaar willen zijn soms, bij een feestje enzo. “Praat maar niet tegen mij” – gevoel ?Lastig.

    • Edo van de Schootbrugge admin schreef:

      Ja precies dat! “Praat maar niet tegen mij”…
      Yes, er zijn dus meer mensen met dat gevoel 🙂
      Ik heb absoluut geen problemen met de mensen zelf, maar de interactie -Hoe moet ik nu weer reageren?- vind ik vaak erg vermoeiend. Maar ja, het hoort er af en toe bij. Dit zorgt er wel vaak voor dat ik mensen ontloop. Met schuldgevoel tot gevolg.

Leuk als je een reactie geeft!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.