Dag Sinterklaasje, daag!

Hoe blijf ik in balans met sinterklaas?

Dag Sinterklaasje, daag!

Met de wind in mijn haren en in die van mijn hond loop ik aan het einde van sinterklaasavond door de donkere straten van ons dorpje. Het was mistig vandaag, maar de krachtige bries uit het westen heeft de waterdamp weggeblazen. Het is lekker buiten, even uitwaaien, even bijkomen.

Spannend

Al wandelend gaan mijn gedachten naar de pakjesavonden van vroeger. En vroeger is in dit geval zo’n veertig jaar terug. Ik denk aan de gezellige avonden thuis, met mijn ouders, twee grote zussen en één grote broer. Vol spanning zag ik uit naar het moment waarop de grote wasmand vol cadeautjes in de kamer zou worden gezet. De wasmand die de Sint klaarblijkelijk op miraculeuze wijze weer voor ons had gevuld.

Ik denk eraan hoe ik op het aanrecht kroop om door het keukenraam naar de straat te kunnen kijken of ik Sinterklaas al aan zag komen, of op zijn minst de (toen nog) Zwarte Pieten. De spanning was gewoon ondragelijk. En ik hoor de anderen nog roepen om mij terug de kamer in te krijgen, zodat mijn vader ongezien de wasmand uit de schuur tevoorschijn kon halen.

Het heerlijk avondje was eindelijk gekomen’.

Opgeklaard

En nu, veertig jaar later, is zo’n ‘heerlijk avondje‘ zojuist weer afgelopen. De achtenveertigste voor mij. Het verschil met vroeger is dat ik dit soort avonden, en vooral de dagen ervoor, met een andere spanning beleef dan toen.

Want het is al zo druk in deze periode van het jaar. 

Lopend in het donker valt het me ineens op dat ik mij vandaag voor het eerst helder en fris voel.
Ontspannen.
Alsof de wind niet alleen de mist buiten, maar ook die grauwige sluier over mijn gemoed heeft weggeblazen.

Tegelijk met deze frisse bries komt er een andere emotie bij mij binnen, ietwat weemoedig verlang ik een beetje naar de overzichtelijke tijd als achtjarige.

En ik voel schuld. Een schuldgevoel over tekortschieten in het hier en nu.

Tekortgeschoten

Vandaag was niet helemaal mijn dag. Terugkijkend wordt het me duidelijk dat ik niet echt de persoon was die ik had willen zijn.

Want ik zie hoe ik vermoeid, bezorgd en regelmatig zuchtend de dag door ben gekomen. En dat ik nou niet echt de krachtige, vrolijke vader was die mijn mooie en lieve dochters verdienen.

Ook blonk ik niet bepaald uit in vriendelijkheid richting mijn zorgzame vrouw. Die juist alles zo goed had voorbereid voor een leuke avond.

En die gezellige joviale (schoon)zoon die de sfeer op pakjesavond naar een hoger niveau tilt, nee, dat kan dit jaar niet van mij gezegd worden.

Jawel, ik was er wel bij, bij het heerlijk avondje. En ik vond het ook zeker gezellig. Ik was er bij, maar misschien niet helemaal, ik stond een beetje op afstand. Daar waar ik me meestal het beste voel; aan de rand.

Op afstand

Mijn gedachten gaan naar een ander moment in mijn leven, zo’n twintig jaar geleden. Van een afstandje kijk ik toe hoe op een mooie voorjaarsdag mijn moeder op een brancard uit huis wordt gereden en in de ziekenauto wordt geschoven. Er is geen paniek, dat is niet nodig. Dat zegt de huisarts.

En ik mag niet in de weg staan, ik mag er niet nieuwsgierig bovenop staan, ik mag niet op de voorgrond staan. Ik hoor op de achtergrond. Dat zeg ik zelf.

De hand van mijn moeder komt aarzelend omhoog terwijl ze naar mij zwaait. Ze zwaait naar haar zoon die op afstand staat.

Ik zwaai terug naar mijn moeder. Straks, als mijn vader thuiskomt, dan gaan we naar het ziekenhuis om haar op te zoeken.

Samen met mijn vader en mijn vrouw kom ik enkele uren later in het ziekenhuis aan. Om daar tot het besef te komen dat ze weg is. Voorgoed. Mijn moeder, die kortgeleden nog naar mij zwaaide, leeft niet meer.

Ik had haar geen kus gegeven, of een aai over haar hoofd toen ze op de brancard lag. Al had ik alleen maar even haar hand vastgehouden. Nee, ik stond op afstand, in haar eenzaamste momenten. Ik zwaaide alleen maar terug. Want ik besefte het niet wat er gebeurde, wat er kon gebeuren. Het kwam niet binnen.

En toen was ze weg. Voor altijd.

Druk van de ketel

Al wandelend met de hond begrijp ik waarom de lucht in mijn hoofd is opgeklaard: de druk is van de ketel. Het heerlijke avondje is weer voorbij. Maar ook die naderende jaarafsluiting van de boekhouding van de kerk , waar ik de afgelopen weken steeds meer tegenop begon te zien, bleek vandaag overzichtelijker dan ik had verwacht.

Jammer toch, dat een autistisch brein, dus ook mijn brein, vaak zo enorm bezig is met zich druk te maken. Soms zelfs onbewust. Druk maken met het opzien tegen sociale interacties die onvermijdelijk zijn. Of druk maken over sociale interacties waar je middenin zit, terwijl je vanbinnen al op ‘uit’ staat. Want het kost gewoon zoveel energie, terwijl je al zo moe bent in je hoofd.

Of zorgen maken over die kleinere en grotere klussen die nog gedaan moeten worden. Druk maken over van alles en nog wat. Door al dat gepieker, door dat vele moe zijn blijft er minder ruimte over om te genieten van de dingen die er echt toe doen.

Zoals een gezellige avond met je dierbaren…

Besef wat je hebt

Maar nu, nu voel ik me weer even vrij en dringt het besef door dat ik vandaag, vanavond weer eens ‘op afstand’ stond.

Het is het bekende verhaal: wanneer de druk weer van de ketel is, na het feestje of na de visite, dan weet ik weer hoe belangrijk ze voor mij zijn. En dat ik dit eigenlijk meer zou willen laten merken. Want ze zijn het waard en het kan zo maar voorbij zijn…

Beter mijn best doen

De volgende keer zal ik weer beter mijn best te doen. Denk ik. Wil ik.
Om te zijn wie ik wil zijn.
Of om te zijn wie ik denk dat zij zouden willen dat ik ben?
Of is dat ‘mijn best’ doen nu juist één van de vele ‘moeten’ dingen die mij zo moe maken?
Snap je het nog? Ik snap het zelf niet eens…

Het is verwarrend allemaal.
Ik zal ook mijn eigen tips in mijn vorige blog weer eens doorlezen.
Soms vergeet ik ze zelf…

Maar één ding is zeker: Het heerlijk avondje is weer voorbij en ik ben ontspannen. En achteraf was het best gezellig.

Dag Sinterklaasje, daag!
Bedankt voor de gezellige avond.
En komend jaar probeer ik zoveel mogelijk lief en gezellig te zijn.
Ik hoop maar dat mijn autisme mij niet teveel zal plagen…

Geen reacties

Je reactie toevoegen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.