Blogs

‘Denk aan jezelf’

Vorige week landde er in de mailbox van mijn werk een berichtje. Dat is op zich niet vreemd, daar is het een mailbox voor. Maar deze keer was hij afkomstig van mijn leidinggevende: of ik binnenkort een gesprekje aan kan gaan over mijn uren.

En weer door.

De feestdagen zijn weer voorbij, een nieuw jaar ligt voor ons. Alles weer normaal. terug naar het gewone ritme. Het is mooi geweest.

Nee echt!

Het is écht mooi geweest! De decembermaand is voorbij gevlogen en eerlijk is eerlijk, het was gewoon eigenlijk heel gezellig dit jaar.

O ja…

Nu weet ik het weer, zo was het. Zo voelt het.

Uit mijn oortjes komen de klanken van pianospel, een album met muziek waar je rustig van wordt, waar je van kunt ontspannen. Speciaal voor mensen met autisme. Het komt op dit moment wel heel erg van pas.

Kerstborrel

December.

Tijd van lange donkere dagen, koud, regen, wind, het echte begin van de winter, triest.
Maar ook lichtjes, warmte in huis en warmte bij elkaar, gezelligheid, liefde.

Dat zijn vaak de twee smaken hoe je december beleeft. Of je vindt het heerlijk of je bent blij als het weer 2 januari is.

Geluk

Regelmatig vind ik op straat iets dat op de grond ligt. Zoals een kapot armbandje, een bankpasje (eerlijk teruggebracht naar de bank), een smartphone (ja, ook de eigenaar opgezocht), en briefjes van vijf, tien of twintig euro. Nee, niet elke dag helaas.

Vastbijten

Dit was dus zo’n dagje.
Als je het over vastbijten hebt in een onderwerp dan past deze dag er volledig bij. En op dit moment baal ik enorm want ik kan de oplossing van het probleem waarin ik me vastbijt nog niet vinden.

Geen reacties

Leuk als je een reactie geeft!